ลูกสาวมาเฟีย

ตึก ตึกตึก ตึกเสียงรองเท้าส้นสูงสีแดงเลือดนกกระทบลงพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบภายในทางเดินของโรงแรมสุดหรู ร่างบางหุ่นเพรียวในชุดแหวกข้างคอลึกสีควบคู่กับรองเท้าเดินกรีดกรายเข้ามายังบริเวณจัดงานวิวาห์สุดอลังการด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแววตาเต็มไปด้วยความมาดร้ายเหล่าบอดี้การ์ดชุดดำต่างพากันเดินเข้ามาขวางทางเธอ แต่มีหรือที่คนพวกนั้นจะสามารถขวางเธอได้ ใครๆ ต่างก็รู้จักเธอในนามลูกสาวมาเฟีย เด็กสาววัยย่างสิบเก้าปีลูกสาวเพียงคนเดียวของนักธุรกิจต่างแดนพ่วงตำแหน่งมาเฟียตระกูลเก่าแก่ของอิตาลีกับภรรยาเอกที่ได้ล่วงลับไปราวห้าปีได้แล้ว และหลานสาวเพียงคนเดียวของตระกูลนักธุรกิจอันดับต้นๆ ของเมืองไทย เธอคือ อลิซ เรนเดียร์ ครอส“คุณอลิซครับเข้าไม่ได้นะครับ”“ทำไมฉันจะเข้าไม่ได้ งานแต่งแดดดี้ทั้งทีท่านคงไม่ใจร้ายไล่ลูกสาวคนเดียวได้ลงคอหรอก จริงไหม” กวาดสายตามองหน้าบอดี้การ์ดร่างสูงที่ยืนเรียงรายขวางทางเธอพลางยกมือขึ้นกอดอกไปด้วยมุมปากสีแดงสดกระตุกยิ้มเล็กน้อยด้วยความเย้ยหยัน กระดิกนิ้วเรียวสวยลงบนท่อนแขนเรียวอย่างใช้ความคิดช้าๆ“ท่านไม่ได้กีดกันครับแต่…”“คำตอบแค่นั้นก็พอให้ฉันเดินเข้าไปได้แล้ว"อลิซเหวี่ยงสอง

"อือ~"เสียงครางแหบในลำคอดังมาจากร่างบางของหญิงสาวบนเตียงที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่ของวันด้วยเสียงเคาะประตูจากหน้าห้อง อลิซดันตัวลุกขึ้นนั่งขมวดคิ้วหลับตาด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อนมือบางยกขึ้นทุบหัวเบาๆ ด้วยความปวดหัวตุบๆ เกิดจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มลงไปอย่างหนักเมื่อคืน เธอจำได้ว่าเมื่อคืนคนที่มาส่งเธอกลับคือเพื่อนชายคนสนิทสองคนของเธอซึ่งก็เป็นคนที่เธอตามออกมาเที่ยวด้วยกัน แล้วนี่พวกมันยังไม่กลับยังจะกล้ารบกวนเธออีกเหรอเนี่ยดวงตากลมโตเปิดโพลงด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดเมื่อเสียงเคาะประตูยังคงดังไม่ยอมหยุด แต่เพียงแค่กวาดสายตามองรอบห้องกว้างก็ต้องชะงักไปเพราะนี่ไม่ใช่คอนโดเธอแต่เป็น... ห้องในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอโตมาของคุณตากับคุณยายต่างหากอลิซถอนหายใจเบาๆ คิดคาดโทษเจ้าเพื่อนตัวแสบสองคนที่บังอาจมาส่งเธอยังที่นี่ทั้งที่เธออยู่ในสภาพเมาที่แทบจะไม่รับรู้อะไรเลย ส่งเสียงกรี๊ดเบาๆ ในลำคออยู่ครู่หนึ่งจึงเหวี่ยงเท้าลงจากเตียงสะบัดผ้าห่มออกจากกายขึ้นไปกลางเตียงแล้วเดินมายังหน้าประตูห้อง พร้อมกับคาดโทษเพื่อนสองตัวไปด้วยแกรก~"คุณยาย~""โถ่.. อลิซหลานยาย" คุณหญิงภนิตายื่น

ร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปอวดโชว์สัดส่วนร่างกายนาฬิกาทรายเดินกรีดกรายเข้ามาในคณะโดยมีสายตาหลายคู่กำลังหันมาให้ความสนใจเธอราวกับเป็นคนดัง แต่จะบอกว่าเธอไม่ใช่คนดังก็ออกจะไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะไม่มีใครที่ไม่รู้จักเธอแน่อลิซเดินมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หินอ่อนวางกระเป๋าผ้าแบรนด์ดังอย่างชาแนลลงบนโต๊ะ ยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างทำให้กระโปรงทรงเอขนาดสิบสี่นิ้วร่นขึ้นมาอยู่บนต้นขาเรียวสวย มือบางยกขึ้นมาวางเท้าคางเชิดหน้าเล็กน้อยก่อนจะรั้งโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลารอเพื่อนเธอกับมะนาวเรียนรัฐศาสตร์ ที่เลือกคณะนี้เพราะแค่อยากเรียนอะไรก็ได้ให้มันจบๆ ไป ตอนแรกว่าจะเรียนนิติศาสตร์แต่ไม่อยากให้เพื่อนอยู่คนเดียวเลยเลือกที่จะมาเรียนเป็นเพื่อนด้วยเลย หลายคนสงสัยว่าทำไมเธอไม่เรียนบริหารธุรกิจจบแล้วจะได้ช่วยตาเธอดูแลบริษัทต่อ แต่แล้วไง เธอต้องฟังงั้นเหรอ เธอพอใจเรียนอะไรก็เรื่องของเธอขนาดตากับยายเธอยังไม่ยุ่งเรื่องนี้เลย ส่วนสองหนุ่มทายาทมาเฟียเรียนคนละคณะ ออสตินเรียนนิติศาสตร์เป็นหลักควบกับวิศวกรรมเคมี คูเปอร์เรียนเทคนิคการแพทย์เป็นหลักควบกับกฎหมายไปด้วย พวกมันชอบบอกว่าที่เรียนกฎหมายเพราะแค่จะศึกษาไว้เท

อลิซเดินออกมาจากตึกเรียนด้วยใบหน้านิ่งติดไปทางเหวี่ยงเล็กน้อย เธอเพิ่งมีเรื่องกับรุ่นพี่สาวคนเดิมมาถึงจะไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันแต่คำพูดและท่าทางของอีกฝ่ายก็ทำให้เกิดอารมณ์ขุ่นมัวได้ดวงตากลมเฉี่ยวดึงกลับขึ้นมองยังเบื้องหน้า เหวี่ยงสองมือที่ยกกอดอกตลอดการเดินออกจากตึกเรียนลงข้างกาย พ่นลมหายใจออกแรงๆ แล้วเดินมายังรถของตัวเองที่จอดอยู่ในลานจอด แต่ในขณะที่กำลังจะถึงจุดที่รถคันสวยจอดอยู่สายตาเธอก็หันไปโฟกัสกับแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่ไม่เจออีกเลยหลังจากวันนั้น เท้าเล็กเปลี่ยนทิศทางการเดินหมุนไปยังจุดอับมุมใกล้ลานจอดรถ เหลือบเห็นรถโรลส์ รอยซ์คันหรูสีดำเงาก็ยิ่งมั่นใจว่าเจ้าของแผ่นหลังกว้างนั้นเป็นคนที่คิดไว้จริงๆหึ! นี่ขนาดในสถานศึกษาก็ยังจะแหกกฎได้ อลิซเดินเข้ามากระชากมวนบุหรี่ออกจากริมฝีปากบางที่กำลังคาบอยู่ หลุบมองกลุ่มควันสีเทาในมือเพียงนิดแล้วดึงสายตากลับขึ้นยังใบหน้าคมคาย"ไม่เจอกันหลายวันเลยนะคะพี่นักรบ" เธอยังแอบคิดว่าที่เจอเขาวันนั้นเป็นเพียงแค่บังเอิญไปแล้วเสียอีก แต่มันจะบังเอิญหลายวันไปหรือเปล่า ดวงตากลมจ้องมองสบตาคมนิ่ง มุมปากสวยยกยิ้มเล็กน้อยโดยที่นักรบเองก็จ้องเธอกลับเช

อลิซกลับมาถึงคอนโดในเวลาเกือบหกโมงเย็น เธอใช้เวลาอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นราวเกือบชั่วโมงได้ ที่เหลือก็เดินย่อยอาหารต่อนิดหน่อยแล้วค่อยกลับ ส่วนนักรบเขาให้ลูกน้องคนสนิทมาตามดูแลเธอแทนส่วนตัวเขานั้นไม่รู้หายหัวไปไหนครืน~ครืนเสียงเรียกเข้าดึงดวงตากลมสวยให้หลุบลงยังหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ปรากฏรายชื่อของคนเป็นพ่อโชว์ขึ้นมา อลิซเบือนหน้าออกจากหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ยังคงสั่นและส่องแสงไปยังภาพเบื้องหน้าอีกครั้ง แสงสีทองอมส้มของดวงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้าเป็นอะไรที่น่ามองมากกว่าต้องมาฟังเสียงพ่อตัวเองเสียอีกแค่นึกถึงคนที่รับสายแทนท่านเมื่อตอนกลางวันความรู้สึกก็กลับมาขุ่นมัวอีกครั้งแล้วดวงตากลมหลุบลงยังหน้าจอมือถือที่ส่องแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้งหลังจากดับไปก่อนที่เสียงสั่นเรียกเข้าของมันจะดังตามขึ้นมา เธอเหวี่ยงสองมือที่กำลังกอดอกลงข้างลำกาย หมุนตัวมายื่นมือคว้าเครื่องมือสื่อสารเครื่องเล็กบนโต๊ะกระจกสีชาขึ้นมากดรับสาย กดเปิดสปีกเกอร์แล้ววางกลับลงที่เดิม'อลิซเหรอ ทำอะไรอยู่ลูก'"เข้าประเด็นเลยดีกว่าค่ะแด๊ด"'....'ปลายสายเงียบไปเหมือนกำลังรอฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูดอลิซจึงดันเก้าอี้ออกเล็กน้อยแล้วแทรกกา