ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

อลิซเดินออกมาจากตึกเรียนด้วยใบหน้านิ่งติดไปทางเหวี่ยงเล็กน้อย เธอเพิ่งมีเรื่องกับรุ่นพี่สาวคนเดิมมาถึงจะไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันแต่คำพูดและท่าทางของอีกฝ่ายก็ทำให้เกิดอารมณ์ขุ่นมัวได้

ดวงตากลมเฉี่ยวดึงกลับขึ้นมองยังเบื้องหน้า เหวี่ยงสองมือที่ยกกอดอกตลอดการเดินออกจากตึกเรียนลงข้างกาย พ่นลมหายใจออกแรงๆ แล้วเดินมายังรถของตัวเองที่จอดอยู่ในลานจอด แต่ในขณะที่กำลังจะถึงจุดที่รถคันสวยจอดอยู่สายตาเธอก็หันไปโฟกัสกับแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่ไม่เจออีกเลยหลังจากวันนั้น 

เท้าเล็กเปลี่ยนทิศทางการเดินหมุนไปยังจุดอับมุมใกล้ลานจอดรถ เหลือบเห็นรถโรลส์ รอยซ์คันหรูสีดำเงาก็ยิ่งมั่นใจว่าเจ้าของแผ่นหลังกว้างนั้นเป็นคนที่คิดไว้จริงๆ

หึ! นี่ขนาดในสถานศึกษาก็ยังจะแหกกฎได้ 

อลิซเดินเข้ามากระชากมวนบุหรี่ออกจากริมฝีปากบางที่กำลังคาบอยู่ หลุบมองกลุ่มควันสีเทาในมือเพียงนิดแล้วดึงสายตากลับขึ้นยังใบหน้าคมคาย

"ไม่เจอกันหลายวันเลยนะคะพี่นักรบ" เธอยังแอบคิดว่าที่เจอเขาวันนั้นเป็นเพียงแค่บังเอิญไปแล้วเสียอีก แต่มันจะบังเอิญหลายวันไปหรือเปล่า 

ดวงตากลมจ้องมองสบตาคมนิ่ง มุมปากสวยยกยิ้มเล็กน้อยโดยที่นักรบเองก็จ้องเธอกลับเช่นกัน เขาไม่ได้ตกใจกับการกระทำของเธอเพียงแค่พ่นควันสีเทาออกจมูกเท่านั้น

"แบบนี้คือไม่บังเอิญใช่ไหมคะ ว่าแต่... อลิซคิดว่าพี่นักรบจะเลิกบุหรี่ได้แล้วเสียอีก"

เมื่อก่อนเขาสูบบ่อยมาก ยิ่งช่วงที่เพิ่งเลิกกับแฟนเก่าที่หนีไปแต่งงานกับนักการเมืองคนดังใหม่ๆ ช่วงนั้นเขายิ่งสูบบ่อยมาก ไม่ว่าจะเจอกันด้วยช่วงเวลาไหนก็จะมีแต่กลิ่นบุหรี่และกลิ่นเหล้าหึ่งตลอด

มือเรียวโยนมวนบุหรี่ในมือลงบนพื้น ใช้เท้าบดขยี้จนมันดับจึงได้ยกมือขึ้นกอดอกแล้วเงยหน้ากลับขึ้นยังคนตัวสูงอีกครั้ง

"วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี พาไปกินข้าวหน่อยสิคะ"

"ไม่ใช่หน้าที่"

"แล้วพี่นักรบมีหน้าที่ทำอะไรคะ ถึงหลายวันมานี้อลิซจะไม่เห็นพี่ขับรถตามเหมือนวันนั้นแต่อลิซก็เห็นลูกน้องพี่ตามอลิซตลอด บอกมาสิคะว่าทำไมถึงต้องตามอลิซ" เธอเห็นลูกน้องคนสนิทของเขาตามเธอตลอดเลย หากจะบอกว่าบังเอิญเจอกันเธอบอกแล้วไงว่ามันจะบังเอิญหลายวันไปหรือเปล่า

นักรบเลือกที่จะเบือนหน้าหนีแทนการตอบคำถามที่เขาคิดว่าไม่จำเป็นจะต้องตอบอะไรเธอ มือหนาสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงดันลิ้นเลียริมฝีปากบางเบาๆ เล็กน้อย

"ไม่ตอบแปลว่าที่มานี่คือมีจุดประสงค์จริงสินะ"

อลิซแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ พอจะเดาได้จากความเงียบของอีกฝ่าย พ่อเธอเคยให้เขามาดูแลเธอช่วงหนึ่งในช่วงที่แม่เธอเพิ่งจากไปใหม่ๆ และช่วงนั้นเป็นช่วงที่เธอสร้างปัญหาให้เขามากที่สุดจนถึงขั้นที่เขาประกาศกร้าวว่าจะไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีก

ที่กลับมาอีกครั้งคงเป็นเพราะพ่อเธอจริงๆ สินะ ถึงเธอจะแอบชอบเขาไม่สิ! ถึงเธอจะชอบเขาโดยที่เขาเองก็รู้แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมให้คนที่พ่อสั่งให้มาได้มาอยู่ใกล้ตัวแบบนี้ได้แน่ 

ร่างบางหมุนตัวเดินกลับไปยังรถของตัวเอง มือเรียวสอดเข้าในกระเป๋าผ้าแบรนด์หรูคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมากดต่อสายหาคนสั่งการทันที รอสายสักครู่คนปลายสายก็กดรับแต่กลับไม่ใช่เจ้าของมือถือที่รับแต่เป็นคนที่เธอเกลียดเข้าไส้ที่เป็นคนรับต่างหาก

'สวัสดีค่ะคุณอลิซพอดีคุณโอลิเวอร์กำลังมีประชุม..'

"ฉันจะคุยกับแด๊ดคนนอกไม่ควรสอด"

'...' คนปลายสายเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะกรอกเสียงอ่อนโยนเข้ามาอีกครั้ง แต่เสียงแบบนี้อย่าหวังว่าจะใช้กับเธอได้ มันใช้ได้กับคนที่โง่หลังมัวเมาเจ้าหล่อนเท่านั้นแหละ 'ดิฉันจะแจ้งให้คุณโอลิเวอร์ทราบแล้วให้ติดต่อกลับทันทีเลยนะคะคุณอลิซ'

"หึ ยังรู้จักหน้าที่ตัวเองดีนะ เลขาที่คอยรอรับโทรศัพท์หน้าห้องยังทำหน้าที่ตัวเองได้ดีมาก แต่เพิ่มเข้ามาอีกข้อคือหน้าที่บนเตียง" 

'คุณอลิซ...'

นิ้วเรียวกดตัดสายทิ้งทันทีไม่อยากฟังเสียงอ่อนโยนที่น่าแสลงหู เธอมองว่าการแสดงของแม่เลขาที่เปลี่ยนหน้าที่มาเป็นแม่เลี้ยงเธอหมาดๆ เนียนเสียยิ่งกว่าอะไรอีก แสดงได้ดียิ่งกว่าดาราดังๆ ที่คนเขาร่ำลือว่าเก่งเสียอีก

เท้าเล็กกระแทกเท้าเดินกลับมายังเฟอร์รารี่ของตัวเองเหลือบขึ้นมองเจ้าของร่างสูงที่ยังยืนอยู่จุดเดิมเพียงนิดแล้วเปิดประตูรถกระแทกปิดกลับเสียงดังตามอารมณ์ที่ขุ่นมัวมากกว่าเดิม กระแทกลมหายใจแรงๆ เปิดเร่งเครื่องปรับอากาศจนสุดเพื่อลดอุณหภูมิในรถก่อนจะกระชากตัวรถออกจากจุดจอดไปด้วยความรวดเร็ว

นักรบมองตามรถสปอร์ตคันหรูที่ขับออกไปด้วยความรวดเร็วด้วยแววตานิ่งๆ ไม่แสดงอารมณ์ เท้าหนาเดินกลับมาที่รถของตัวเอง เปิดประตูก่อนจะขึ้นไปนั่งสตาร์ทรถเคลื่อนออกไปตามหลังโดยไม่รีบร้อน 

.

.

อลิซเดินเข้ามายืนหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นในห้างดังใจกลางเมืองกรุง ยกมือขึ้นกอดอกเหลือบหางตามองร่างสูงที่เดินมาหยุดยืนไม่ไกลมากนักแล้วกระแทกลมหายใจหมุนตัวเดินกลับมาหาคนด้านหลังที่หยุดยืนข้างเสาต้นใหญ่ พิงไหล่หนากับเสาจ้องมองเธอเดินเข้ามาหานิ่งๆ

"หิวข้าว"

"..."

"ไปกินเป็นเพื่อนหน่อยค่ะ อลิซจะถือว่าเราเจอกันโดยบังเอิญลืมเรื่องที่แด๊ดส่งพี่มาไปชั่วครู่เพราะฉะนั้นไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย"

ชวนขนาดนี้แล้วยังทำหน้านิ่งอยู่ได้ อลิซยื่นมือมาคว้าท่อนแข็งแกร่งจับไว้ทั้งสองมือแต่ก็ยังกำไม่รอบ ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเพราะกล้ามเนื้อของเขามันใหญ่มากกว่าเมื่อก่อนก็ไม่รู้ ออกแรงลากร่างสูงให้เดินเข้ามาในร้านอาหารญี่ปุ่นด้วยกันโดยที่เขาเองก็ขัดขืนอยู่พักหนึ่งแต่ก็ยอมเดินตามเธอเข้ามา

ทั้งสองเข้ามานั่งในโต๊ะด้านในสุดก่อนจะเริ่มสั่งอาหารโดยที่นักรบยังคงนั่งนิ่งไม่พูดอะไร จนกระทั่งอาหารที่สั่งไปถูกนำมาเสิร์ฟขึ้นโต๊ะ

"กินสิคะ หรือต้องให้ป้อน" ไม่ว่าเปล่ามือเรียวรีบคีบหนีบซูชิโรลไปจ่อปากให้ทันที แต่เขาก็ยังคงทำหน้านิ่งหลุบมองซูชิในมือเธอเล็กน้อยแล้วเหลือบกลับขึ้นยังใบหน้าเธอ

"ฉันไม่กิน"

"พี่ก็รู้นี่คะว่าอยู่กับอลิซแล้วต้องเจออะไรแต่ยังอยากจะกลับมาอีกเพราะฉะนั้นก็เตรียมรับมือให้ดีสิคะ"

"ที่ฉันมามันเป็นเพราะหน้าที่"

"งั้นเหรอคะ แล้วแด๊ดให้พี่เท่าไหร่ล่ะคะกับค่าจ้างให้มาดูแลอลิซ ถึงอลิซจะอยากเห็นหน้าพี่ทุกวันแต่ก็ไม่ได้แปลว่าอลิซจะอยากให้คนของแด๊ดมาอยู่ใกล้ตัวแบบนี้"

"..."

เขารู้ว่าเธอชอบเขาเพราะแบบนี้ไงเขาถึงไม่ชอบเธอ เพราะเธอไม่ได้แค่ชอบเขาเฉยๆ แต่เธอจะแย่งเขามาเป็นของตัวเองด้วย เรียกได้ว่าไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่เข้าใกล้เขาจะต้องมีเรื่องกับเธอแน่ไม่เว้นแม้แต่แฟนเก่าเขา

และช่วงที่แตกหักที่สุดคือช่วงสามปีก่อนตอนที่เขาประกาศกร้าวว่าจะไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีก...