ตอนที่ 7 เอาต่อ NC+

"นะๆๆ นะคะ อยู่ต่อๆ นะๆ" เธอนั่งกอดแขนเขาแน่นบนโซฟาและอ้อนเขาสุดๆเลยล่ะ

"งั้นพี่ต้องบอกเสี่ยให้ผมนะครับว่า...ว่ายังไงดี"

"นี่เดี๋ยวพี่โทรบอกให้ตอนนี้เลย" ฉันพูดก่อนจะยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือมากด

"เปิดเสียงให้ผมได้ยินด้วยได้ไหมครับ" เขาขยับเข้ามาชิดตัวฉันแล้วก็มองมาที่มือถือฉัน

"ได้สิ"

>>>

ตุ๊ดดดด~

ตุ๊ดดดดดด~

ตุ๊ดดดดดดด~

"แม่ไม่รับ น่าจะคุยงานอยู่"

"โทรหาเสี่ยเลยครับเวลานี้เสี่ยเดินดูงานอยู่"

"ได้"

ตุ๊ดดดด~

ตุ๊ดดดดดด~

'ว่าไงลูก'

"คุณพ่อ"

'ค้าบ...ว่าไงครับ'

"คือว่าท้อน้ำบ้านเรามันรั่ว"

'เอ้า! งั้นเดี๋ยวพ่อให้คนเข้าไปซ่อมนะ'

"พ่อคะๆ คือว่าน้องคนชื่อบีทลูกน้องที่ทำงานของพ่อ เขามาส่งหนูพอดีหนูเลยจะให้เขาซ่อมให้ค่ะคุณพ่อ ตอนนี้เขาออกไปซื้อของที่ใช้ซ่อมท้อน้ำอยู่ค่ะ"

'อ๋อบีท ก็ว่าทำไมบ่ายนี้ยังไม่เห็นหน้า โอเคๆลูก งั้นก็ให้บีทซ่อมให้เสร็จก่อนค่อยกลับมานะ'

"ค่ะ" แล้วเธอก็กดวางสายจากพ่อของเธอก่อนหันไปยิ้มกับบีทที่นั่งเปลือยกายตัวติดกันอยู่ข้าง

"อยากเอาอีกใช่ไหมละครับ"

"อื่อ! อยากเอาอีก"

"เดี๋ยวจัดให้อีกรอบแบบหนักๆเลยครับ"

"อ๊าาาา..."

แต่สุดท้ายบีทก็ต้องกลับไปทำงานต่ออยู่ดี ที่เธอโกหกพ่อที่ทำไปเมื่อกี้ก็แค่เพิ่มเวลาให้ตัวเองได้เอากับเขาเพิ่มอีกสักรอบสองรอบก่อนเขาจะแยกกับเธอไป

ฉันว่าโรงงานพ่อกับแม่คัดหน้าตาคนไม่ได้วัดจากความรู้หรือวุฒิการศึกษา แม้คนนี้จะเป็นทรงเข้มๆและมีรอยสักน่ากลัวๆแต่พอฉันมาเจอเขาในมุมนี้ฉันก็แทบจะลืมความน่ากลัวนั้นไปเลยถึงมันจะไม่ได้หล่อเท่าพี่คนชื่อเต้ก็เถอะ

วันต่อมา

คนชื่อเต้แอบมารับเธอออกไปข้างนอก เธอโกหกแม่ว่าเพื่อนจะมารับไปเที่ยวคาเฟ่ข้างนอก แม่เธอตกลงให้ไปเพราะเชื่อลูกว่าเพื่อนจริงๆ และแม่เธอก็ไม่ได้ออกมาดูว่าเพื่อนคนไหนที่มารับเธอหรือมันใช่เพื่อนจริงๆไหมคือไม่เอ๊ะใจอะไร คือเขาเชื่อลูกเขามากๆ

"ไหน...วันนี้จะพาไปไหนคะ"

"จะพาไป...ขอคิดดูก่อนนะ"

"อะเครค่ะ ว่าแต่ทำไมถึงรู้จักเบอร์พราวคะ"

"แอบขอมาจากแม่คุณพราวไงครับ"

"ห๊ะ! ได้เหรอแม่ให้ด้วยเหรอ"

"ก็วันที่มาส่งข้าว ผมบอกกับแม่คุณพราวว่า ขอเบอร์คุณพราวไว้หน่อยได้ไหมครับ ผมกลัวไปถึงแล้วไม่เธอคุณพราว ผมพูดแบบนี้เลยครับ"

"แล้วแม่ก็ให้ง่ายๆ"

"ใช่ครับ"

"ดีเนาะแม่ฉัน"

"ฮ่าๆ แต่ตอนนี้ผมยังคิดไม่ออกเลยว่าจะพาคุณพราวไปที่ไหนดี"

"ถ้าคิดไม่ออก...งั้นไปที่ห้องพี่เต้ไหมคะ"

"ห้องผม"

"ใช่ค่ะ ไม่ได้เหรอคะ"

"ไปทำอะไรครับ ห้องผมไม่มีอะไรเล่นเลย ของกินก็ไม่มี"

"ดูหนังไงคะ ส่วนของกินก็ซื้อเข้าไปกินตอนดูหนัง"

"เอางั้นเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ"

"แต่ผมว่าไปดูหนังที่โรงเลยดีกว่านะครับ เอาแบบนี้ไหม"

ฉันว่าพี่เต้ไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่ฉันกำลังสื่อไป ฉันพูดถึงการไปห้องเขาแบบนี้เขาก็ควรต้องรู้แล้วไหมว่าฉันต้องการที่จะสื่อไปถึงเรื่องอะไร

โธ่เอ้ย!

"เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่มันจะมีคนรู้จักบังเอิญมาเจอพี่หรือเปล่าคะ ที่ห้างคนเยอะด้วยนะ"

"จริงด้วยครับ ผมลืมคิดไปเลย"

"แต่ถ้าคุณพราวอยากดูหนังจริงๆผมพาคุณพราวไปดูที่โรงหนังแถวๆโชนนอกเมืองได้นะครับ แต่จะไกลนิดนึง"

และเขาก็ยังคิดว่าฉันอยากดูหนังอยู่เนาะ ทั้งที่จริงๆ ฉันอยากเอากับเขาอยากได้เขา

"ยังไงดีครับ คุณพราวอย่าเงียบสิ"

"เอางั้นก็ได้ค่ะ ไกลก็ไม่เป็นไรเพราะยังไงเรายังมีเวลาเหลือเยอะ อยู่ด้วยกันได้ถึงเย็นค่ำมืดนู้นเลยค่ะ เพราะหนูบอกแม่ว่ามากับเพื่อน"

"พ่อแม่คุณพราวจะไม่เป็นห่วงเหรอครับ ถ้ากลับค่ำๆมืดๆ"

"ไม่หรอก เมื่อก่อนฉันไปกับเพื่อนก็กลับค่ำเป็นปกตินะ"

"อ๋องั้นดีเลยครับที่ผมจะได้ใช้เวลาอยู่กับคุณพราวนานๆ"

แต่มีถ้าอยู่ด้วยกันนานๆแล้ว ตลอดทั้งวันไม่คิดเรื่องอยากจะเอากับกูสักครั้ง กูจะนอยแล้วนะ จะนิสัยดีไปถึงไหนกันพ่อคุณ

เมื่อมาถึงฉันไปซื้อตั๋วอะไรเรียบร้อย พอดีเวลาก็เลยแวะเข้าร้านอาหารกินข้าวเที่ยงกันก่อนเข้าไปดูหนัง

"คุณพราวอยากกินอะไรสั่งได้เลยนะครับเดี๋ยวผมจ่ายให้"

"ค่ะ"

"อุ้ย! ผมก็กล้าพูดมาได้เนาะ ลืมไปว่าคุณพราวรวยกว่าผมอีก จะไปเลี้ยงคนรวยซะแล้วผม"

"พราวไม่ได้รวยค่ะ พ่อแม่รวยไม่ใช่พราวรวย เลี้ยงได้"

"โอเคครับเดี๋ยวผมเลี้ยง"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

อย่างน้อยๆวันนี้พี่เต้เขาก็ทำหน้าที่นึงได้ดีคือการเลี้ยงอาหารและยังออกค่าตั๋วหนังให้อีก วันนี้คือฉันออกบ้านมาแต่ตัวยังได้เลย

แล้วคือฉันถูกสอนมาว่าอย่าหมิ่นเงินน้อยด้วยอ่ะดิ เงินแค่นี้เลยซื้อฉันได้ พร้อมตอบแทนทั้งตัวและหัวใจอยู่ที่ว่าเขาจะเอาไหม

แต่จะว่าไป...พวกที่ไม่ได้เสียเงินสักบาทแต่ก็ได้เอากับฉันมาหลายคนแล้วนะ แล้วพี่เต้เมื่อไหร่จะยากเอาฉันสักที หยุดเลี้ยงแล้วไปขึ้นเตียงด้วยกันเลยดีกว่า

"คุณพราว คุณพราวครับ"

"อ๋อ ค่ะๆ ว่าไงนะคะ"

"ผมเห็นคุณพราวนั่งนิ่งไปนานก็เลยเรียกดูครับ ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมครับ"

"ค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร หื้อ!" ฉันพูดพลางยิ้มให้เขาก่อนจะกินข้าวด้วยกัน

"กินเยอะๆนะครับ" พี่เต้ตักอาหารให้ฉันก่อนเขาจะตักให้ตัวเอง

"ขอบคุณค่ะ"

เอาตรงๆ เกิดมายังไม่มีใครทำแบบนี้ให้ฉันนะ ถ้าพ่อกับแม่ตั้งแต่จำความได้ก็ได้ตักเองกินเองแล้วนะ ส่วนพวกผู้ชายที่เคยเอากันก็รู้จักกันแค่บนเตียงแล้วแยกย้ายไม่เคยได้มานั่งกินข้าวด้วยกันแบบนี้ฉันก็เลยไม่รู้ว่ามารยาทบนโต๊ะอาหารแต่ละคนจะเป็นยังไงกันบ้าง แต่คนนี้ฉันให้ผ่านเขาดูให้เกียติฉันทุกอย่างเลย ...ประเสริฐมากพ่อคุณ

"อิ่มแล้วเหรอครับ"

"ค่ะ อิ่มมากๆ กินไปเยอะมากแล้ว"

"โอเคครับ ผมก็อิ่มแล้วงั้นเราออกไปเดินย่อยกันก่อนเข้าไปดูหนังไหมครับ"

"ได้ค่ะ"

วันว่างๆ ของฉันที่ได้มากินข้าวดูหนังกับอยู่ผู้ชายหน้าตาดี และสุภาพเรียบร้อยให้เกียรติเทคแคร์ดีอีก

"พี่หนูถามอะไรหน่อยสิ"

"ครับ"

"พี่ทำงานส่วนไหนให้ที่โรงงานพ่อหนูอ่ะ"

"พี่ทำเรื่องซื้อขายอ่ะ พวกการเงินไรงี้"

"ถ้างั้นงานพี่ก็อยู่แค่ในออฟฟิศอะดิใช่ป่ะ"