Novels by นินาเนะ

ตาล ผู้หญิงที่มีความแบ๊วๆอยู่ในตัว เธอชอบการได้อยู่กลับสิ่งแวดล้อมที่เต็มไปด้วยธรรมชาติของพื้นที่สีเขียว ใช่และเธอชอบก็ชอบสีเขียว และทุกอย่างของเธอคือสีเขียว และเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนแต่ไม่ใช่ว่าเธอจะชอบใครไม่เป็นหรือหลงรักใครไม่เป็นหรอกนะ เพราะเธอก็มีความชอบผู้ชายเหมือนไปกับผู้หญิงทั่วๆไป และบอกว่าสเปกผู้ชายที่เธอชอบมาก มากๆๆ คือแบบไหน หนุ่มเซอร์ที่ขาวสูงยาวเรียวและมีความแบบแบดบอยนั้นแหละสเปกและจนกะทัั่งเธอได้เข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย และได้พบกับหนุ่มที่ตรงสเปกเธอตั้งแต่วันรับน้องเลย ตายแน่ เธอจะทำตัวถูกไหมเวลาที่ได้ใกล้กับคนที่หล่อตรงสเปกเธอ ...ต้องติดตามกันนะ

อันนี้คือคุณสอบผ่านเข้ามาได้เองแน่นะ” หัวหน้าถามฉันแบบนี้หมายความว่ายังไงกันนะ “ใช่ค่ะ” “ก็นึกว่าใช้เส้นสายเข้ามา ทำงานไม่ได้เรื่อง” ในคืนที่ดูแสนจะยากเย็นของขวัญข้าว วันนี้เป็นวันที่สามในการทำงานของเธอและตอนนี้เป็นเวลา 18:00 นาฬิกาที่เธอยังอยู่ที่บริษัทเพราะเธอทำงานพลาดเธอเลยพยายามจะแก้ไขงานนั้นคนเดียวแบบเงียบๆไม่บอกใคร ถึงกับไม่ยอมกลับบ้านสักทีเพราะแก้ไขงานที่ตัวเองทำพลาดไม่เสร็จสักที นี่มันเป็นงานแรกของฉันและฉันก็ทำงานพลาด ยังดีที่พี่รปภ.เห็นใจฉันให้เวลาฉันได้อยู่ในห้องทำงานนี้ต่อตั้งแต่ช่วงเวลาเลิกงานจนถึงตอนนี้หกโมงเย็นเข้าแล้วแต่ฉันก็ยังแก้งานไม่เสร็จ โง่ได้ใจจริงๆ จนกระทั่ง… เวลาผ่านไป 20 นาที ฉันก็เจอหัวหน้ากลับเข้ามาบริษัท ฉันรีบหลบเข้าได้โต๊ะทำงานอย่างไวแต่ลืมว่าตัวเองเปิดไฟไว้หนึ่งหลอดตรงที่ใกล้โต๊ะทำงานตัวเอง เขากำลังจะเดินเข้าห้องทำงานตัวเองแต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงหยุดเดินนิ่งไปสักพัก แล้วเสียงเดินได้เริ่มขึ้นใหม่อีกรอบแต่เหมือนเสียงเดินนั้นจะมาทางนี้

เอเดียร์ นักศึกษาชั้นปีที่3ที่กลายเป็นชู้รักกับคนใกล้ตัว คนที่เธอเรียกเขาว่าลุงมาตั้งแต่เด็กจนโตและไม่ใช่แค่กับลุงของเธอแค่คนเดียวยังมีกับคนอื่นๆ อีก  เรื่องราวเหล่านี้ได้ถูกเก็บเป็นความลับอย่างยาวนาน จนกระทั่ง… มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเรื่องราวเหล่านี้ของเธอได้ถูกแฉ

เรื่องราวของรุ่นพี่รุ่นน้องคณะเดียวกันที่บังเอิญได้รู้จักกันจากการตามหาพี่รหัส โฮปรุ่นพี่ขี้เก๊กหน้าเหวี่ยงและดูดุสุดๆที่จู่ๆต้องมาเป็นพี่รหัสให้รุ่นน้องคนนึงแทนเพื่อนตัวเอง แล้วดันไปตกหลุมรักรุ่นน้อง

เต้คือคนที่เธอได้มายากสุด แล้วแบบนี้เธอจะได้เขาเมื่อไหร่กันนะ ตอนนี้เลยไหม ฉันเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ จนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างใกล้กว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว "อยากได้กำลังใจในการทำงานหน่อยไหมคะ" ฉันพูดออกไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ นิสัยเดิมๆ ที่เผลอหลุดออกมาอีกแล้ว ขี้อ่อยฉิบหาย พี่เต้มองหน้าฉันนิ่งไปนิดหนึ่ง เหมือนกำลังตีความคำพูดนั้น "ยังไงนะครับ" "อยากได้ไหมล่ะคะ ตอบมาก่อน" ฉันยังคงจ้องเขา ไม่ยอมหลบสายตา "ครับ อยากได้" คำตอบนั้นทำให้ฉันยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ฉันยกแขนขึ้นไปคล้องคอพี่เต้ ต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นนิดนึงเพราะความสูงที่ต่างกัน ก่อนจะเอนตัวเข้าไปใกล้ แล้วก็… แนบริมฝีปากลงไป จูบของฉันเริ่มอย่างแผ่วเบา แต่พี่เต้ก็จูบตอบกลับทันที มือของเขาเลื่อนมาประคองเอวฉันไว้ ก่อนจะขยับขึ้นไปลูบแผ่นหลังเบาๆ ร่างของเราขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศในห้องทำงานแม่เริ่มร้อนขึ้นช้าๆ