Last Chapter

Last Chapter

ไม่กี่วันหลังค่ำคืนแห่งความลุ่มหลง

วันนี้จะเป็นวันที่ทุกอย่างเดือดระอุ

เอมี่และวีระเดินทางกลับไปจัดการสิ่งที่เธอรอคอยมานาน การยกเลิกการหมั้นหมายที่เต็มไปด้วยการหลอกลวง บ้านหลังใหญ่ที่เคยเป็นที่พักพิงกลับกลายเป็นเวทีแห่งการล้างแค้น และเอมี่ในวันนี้ไม่ได้มาด้วยหัวใจที่อ่อนแอเหมือนในอดีต แต่กลับมาพร้อมความมุ่งมั่นและความกราดเกรี้ยวที่ซ่อนอยู่ในดวงตา

เมื่อรถจอดลงที่หน้าคฤหาสน์ แม่บ้านคนสนิทที่เคยดูแลเอมี่มาตั้งแต่เด็กรีบออกมาต้อนรับ แต่วันนี้ใบหน้าของเธอมีเพียงความวิตกกังวล เธอยกมือขึ้นห้ามอย่างเร่งรีบ “คุณหนูคะ ได้โปรด...อย่าเข้าไปเลยนะคะ” น้ำเสียงของเธอสั่นเทา ราวกับรู้ว่าข้างในมีพายุใหญ่กำลังรออยู่

แต่คำพูดของแม่บ้านไม่อาจหยุดความมุ่งมั่นของเอมี่ได้ “หนูจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองค่ะแม่ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” เธอกล่าวเสียงหนักแน่น ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่หลบภัยของหัวใจ แต่บัดนี้กลับเป็นเหมือนกับเขาวงกตแห่งการทรยศ

เธอก้าวขึ้นบันไดด้วยจังหวะที่หนักแน่น เสียงหัวเราะแผ่วเบาและเสียงพูดคุยสนิทสนมจากห้องนอนของจอมทำให้หัวใจของเอมี่เหมือนถูกบีบแน่น ความสงสัยกลายเป็นความโกรธที่พุ่งพล่าน เธอเปิดประตูพรวดเข้าไปทันที ภาพที่เห็นตรงหน้าคือคู่หมั้นของเธอกำลังเสพสุขอยู่กับหญิงสาวที่ไม่ใช่เธอ อย่างไรก็ตาม แม้จะไม่ยี่หระว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้ แต่มันต้องไม่ใช่ที่นี่ ที่บ้านของเธอ

จอมหันขวับมาด้วยความตกใจ “เอมี่! มันไม่ใช่อย่างที่หนูคิด!” เขาพูดด้วยเสียงอันสั่นเครือ พยายามหาคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นในสถานการณ์แบบนี้

แต่เอมี่ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดต่อ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป ราวกับต้องการเก็บหลักฐานแห่งความทรยศนี้ไว้ในกรอบเวลา ดวงตาของเธอเย็นชาและเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “น่ารังเกียจจริง ๆ ” เธอเอ่ยเสียงเย็น ทิ้งทุกความนอบน้อมในอดีตไว้เบื้องหลัง ก่อนที่ฝ่ามือเล็ก ๆ ของเธอจะพุ่งเข้าตบหน้าของจอมเต็มแรง เสียงนั้นก้องไปทั่วห้อง ดึงสายตาของทุกคนให้จับจ้องมาที่เธอ

“นี่คือความรักที่มึงเคยบอกกูไว้งั้นเหรอ? มึงมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด! จอมบงการ! แถมยังส่ำส่อน!! เหี้ยจริง ๆ !!” น้ำเสียงของเอมี่เต็มไปด้วยความดูถูก เธอก้าวเข้าไปคว้าแขนจอม ลากเขาออกจากเตียงอย่างไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของอีกฝ่าย

หญิงชู้ที่ยังคงนอนเปลือยกายบนเตียงพยายามลุกขึ้นคลุมร่างกายด้วยผ้าห่ม “นี่มึงคิดว่ามึงเป็นใครถึงมาบุกแบบนี้!” เธอแหวเสียงสูง แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเอมี่หันมามองด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

เอมี่ก้าวเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว คว้าผมเธอขึ้นพร้อมกับแรงดึงที่ทำให้หญิงสาวร้องออกมาเสียงดัง “กูคือคนที่มึงไม่ควรเข้ามายุ่งอีกะหรี่! อย่าได้ริอาจแย่งผัวชาวบ้านอีก ถึงกูจะไม่คิดว่าไอ้เหี้ยนี่เป็นผัว แต่การกระทำเหี้ย ๆ แบบนี้มันน่ารังเกียจ ที่สำคัญที่นี่มันบ้านกู! ไม่ใช่ส่องของมึง!! ..ถ้ากูเห็นหน้ามึงอีก กูจะทำให้มึงไม่มีที่ยืนในสังคมเลยคอยดู...” เสียงของเอมี่คมชัดและทรงพลัง

ข้างล่าง นทีที่รออยู่กับวีระมองดูเหตุการณ์อย่างตั้งใจ เมื่อเอมี่ลากจอมลงมาจากชั้นบน เขาจัดการมัดมือของจอมไว้และยัดตัวเขาเข้าไปในรถมินิแวนโดยไม่สนใจเสียงโวยวาย

“พวกมึงทำบ้าอะไรกัน! นี่มันลักพาตัวชัด ๆ!” จอมตะโกนอย่างโกรธจัด

แต่คำพูดของเขาถูกตัดบทด้วยหมัดของนทีที่ซัดเข้าหน้าของเขาเต็มแรง “เงียบไปเถอะน่า~เรื่องมันจะได้จบเร็ว ๆ ” นทีกล่าวเสียงต่ำ ดวงตาเย็นชา

วีระที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ยิ้มมุมปากด้วยความพอใจโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

แม่บ้านที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้เมื่อเห็นคุณหนูของเธอเปลี่ยนแปลงไปมาก “คุณหนูโตขึ้นจริง ๆ” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างเศร้าสร้อย แต่ในขณะเดียวกันก็อดภาคภูมิใจไม่ได้

เอมี่ในวันนี้ไม่ใช่หญิงสาวผู้เคยเงียบงันและยอมจำนนอีกต่อไป เธอกลายเป็นหญิงสาวที่เข้มแข็ง เปรียบดังมังกรที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหล และพร้อมที่จะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของเธอกลับคืนมา ทั้งเวลาอันมีค่า และความสุขที่ไม่เคยได้รับจากกรอบแคบ ๆ ที่พ่อของเธอสร้างขึ้น...

 

หลังจากเหตุการณ์อื้อฉาวที่บ้าน

เอมี่เดินตรงไปยังห้องทำงานของอำนาจ ณ บ้านหลักของเขา หญิงสาวจ้องมองพ่อแท้ ๆ ของตัวเองด้วยสายตาแข็งกร้าวและแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ทุกย่างก้าวของเธอสะท้อนถึงหญิงสาวที่เติบโตขึ้นจากเงามืดแห่งความกลัว วีระที่ตามมาด้วยก้าวเคียงข้างเธอ ดุจดังโล่เหล็กที่พร้อมจะปกป้องทุกสิ่งอย่างไม่หวั่นไหว

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดอย่างแรง เสียงบานประตูที่กระแทกกับกำแพงสะท้อนก้องราวกับประกาศสงคราม อำนาจเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารด้วยความตกใจ ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นโกรธจัดเมื่อเห็นลูกสาวและวีระยืนประจันหน้ากับเขา

“หนูต้องการจะยกเลิกการหมั้นหมายงี่เง่าของพ่อในตอนนี้และเดี๋ยวนี้” เอมี่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้น วาจาของเธอดังชัดราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ทำลายความสงบในชั่วพริบตา

อำนาจลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างหัวเสีย เขาทุบโต๊ะเสียงดังจนเอกสารกระจัดกระจาย “มึงบ้าหรือเปล่า! มึงรู้มั้ยว่ากูลงทุนไปเท่าไหร่กับเรื่องนี้! การหมั้นครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของมึง แต่มันคือเรื่องของครอบครัวเรา!”

เอมี่จ้องเขาด้วยสายตาเยือกเย็น ความโกรธที่่สะสมมานานทำให้เธอไม่หวั่นเกรงอีกต่อไป “ครอบครัว? พ่อหมายถึงครอบครัวที่พ่อทอดทิ้งหรือคุกที่พ่อสร้างขึ้นมาเพื่อล่ามหนูไว้งั้นเหรอ? หนูจะไม่เป็นเครื่องมือในเกมของพ่ออีกต่อไปแล้ว...วันนี้เราจะได้ตัดขาดกัน...”

วีระที่ยืนอยู่ข้างเอมี่ก้าวขึ้นไปเผชิญหน้ากับอำนาจ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แววตากลับแสดงถึงอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “อำนาจ เรื่องนี้มันจบลงแล้ว และจากนี้ไปเอมี่จะไม่อยู่ภายใต้คำสั่งของมึงอีกต่อไ ป”

อำนาจมองวีระด้วยสายตาเดือดดาล “มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องนี้!” แต่ก่อนที่คำพูดจะทันจบ วีระเหวี่ยงหมัดที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลลงไปบนใบหน้าของอำนาจ หมัดนั้นหนักแน่นราวกับพายุโหมกระหน่ำ ส่งผลให้ชายสูงวัยทรุดลงกับพื้น ความอับอายและความพ่ายแพ้ที่เขาไม่เคยคาดคิดฉายชัดในดวงตา

“มึงต่อยกูทำไม! นี่กูยัฃเป็นเพื่อนมึงอยู่นะ” อำนาจตะโกนลั่น เสียงของเขาสั่นเครือราวกับเสือล้มที่สูญเสียเขี้ยวเล็บ

“ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรแล้ว เพราะนี่คือราคาที่มึงสมควรได้รับ” วีระตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่ทรงอำนาจ ราวกับคมดาบที่ฟันลงในจุดสำคัญ อำนาจนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความอับอายและโกรธแค้น แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้ เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้เขาไม่มีอะไรเหลือ

นอกจากปัญหาหนี้สินจากการบริหารงานผิดพลาดและติดพนัน อำนาจยังต้องเผชิญหน้ากับการถูกแบล็กเมล์เมื่อวีระส่งคลิปลับมากมายมาเยาะเย้ย ทั้งคลิปสุดเร่าร้อนระหว่างลูกสาวของเขากับตัววีระเอง รวมถึงคลิปต่าง ๆ ที่ได้มาจากบ่อนการพนันที่ถูกก่อตั้งขึ้นโดยเขา ยังมีเรื่องที่อำนาจเป็นเจ้าของเว็บพนันกฎหมายอีก และการที่วีระเคยเป็นหุ้นส่วนในบ่อนการพนันร่วมกับพ่อของจอม ที่เป็นที่หมายตาของกรมตำรวจ ทั้งหมดทั้งมวลทำให้เขามีข้อมูลมากพอที่จะกดดันและทำลายอำนาจให้จมดิน

ส่วนแม่ของเอมี่ แม้ที่ผ่านมาเธอจะไม่ได้ใส่ใจลูกสาวมากนัก แต่คราวนี้เธอเลือกที่จะช่วยลูกโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้สนทนากันด้วยซ้ำ ในการใช้เส้นสายและกฎหมายให้การยกเลิกหมั้นหมายดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น เอมี่และวีระก็ประกาศข่าวสำคัญ พวกเขาตัดสินใจที่จะแต่งงานกัน โดยไม่มีสิ่งใดหรือใครจะมาขวางกั้นอีก ทั้งสองได้จดทะเบียนสมรสในอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อมา การเริ่มต้นชีวิตใหม่ของพวกเขาเป็นดั่งแสงแห่งความหวังที่ส่องสว่างในความมืดมิด ทั้งคู่ใช้ชีวิตร่วมกันด้วยความสุขและความเข้าใจ ราวกับว่านี่คือโชคชะตาที่แท้จริงของพวกเขา

 

เวลาเคลื่อนคล้อย...

เหตุการณ์ในวันนั้นไม่เพียงแต่เปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างเอมี่กับครอบครัว แต่ยังหล่อหลอมตัวตนใหม่ให้เธอ เอมี่ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองว่าเป็นเด็กสาวอ่อนโยนและเชื่อฟัง กลับกลายเป็นผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเอง และเต็มไปด้วยพลังแห่งการต่อสู้ เธอตัดสินใจสักลายมังกรจีนเต็มหลัง ลายเส้นของมังกรพันอยู่กับดอกโบตั๋น แสดงถึงความแข็งแกร่งที่หลอมรวมกับความงาม ราวกับเธอกำลังประกาศให้โลกรู้ว่าเอมี่คนเดิมไม่มีอยู่อีกต่อไป

หลังจากการแต่งงาน เอมี่และวีระใช้ชีวิตคู่ร่วมกันอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความรัก พิธีแต่งงานจัดขึ้นในสวนเล็ก ๆ ที่ล้อมรอบด้วยเพื่อนสนิทและคนที่พวกเขารัก แม้จะไม่มีความหรูหรา แต่บรรยากาศกลับอบอุ่นราวกับทุกสิ่งได้กลับมาเข้าที่เข้าทาง วีระในบทบาทสามีเต็มเปี่ยมไปด้วยความเอาใจใส่และความเข้าใจ เขาเป็นทั้งคู่ชีวิตและเสาหลักที่คอยสนับสนุนทุกย่างก้าวของเธอ

ไม่นานนัก ความรักของพวกเขาก็ผลิดอกออกผล เอมี่ให้กำเนิดลูกสองคน ลูกชายคนโตชื่อ จิน และลูกสาวคนเล็กชื่อ จัสมิน ครอบครัวเล็ก ๆ นี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น ทุกวันคือการเริ่มต้นใหม่ที่สดใสสำหรับเอมี่ แม้ภาพลักษณ์ของเธอจะเปลี่ยนไป แต่เธอกลับรู้สึกถึงตัวตนที่แท้จริงของตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม

 

บทส่งท้าย

ในบ่ายวันหนึ่งภายใต้แสงแดดอ่อน ๆ เอมี่ในวัยสามสิบกว่า นั่งพักผ่อนอยู่ในสวนหน้าบ้าน เธอสวมเสื้อกล้ามสีขาวเรียบ ๆ และกางเกงขาสั้น รอยสักมังกรบนแผ่นหลังและแขนซ้ายดูโดดเด่นในยามต้องแสงแดด

“แม่คะ เมื่อตอนแม่สาว ๆ แม่เป็นคนยังไงเหรอ?” จินลูกชายวัยเจ็ดขวบถามพลางมองแม่ด้วยแววตาใสซื่อ

“ลุงนทีกับน้ามณีบอกว่าแม่เป็นคนที่น่ากลัวมากเลย!” จัสมิน ลูกสาวคนเล็กรีบเสริมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เอมี่หัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของลูก “ลุงกับน้าพวกหนูนี่ชอบพูดเล่นตลกอยู่เรื่อยเลย… แม่ตอนสาว ๆ น่ะเหรอ?” เธอหยุดคิดเล็กน้อยก่อนตอบ “ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้หวือหวาอะไรหรอกจ้ะ” เธอยิ้ม พลางลูบศีรษะลูกทั้งสองด้วยความรัก

จินกับจัสมินหัวเราะคิกคักก่อนจะวิ่งเล่นกันไป ทิ้งให้เอมี่นั่งอยู่คนเดียวใต้ต้นไม้ เธอทอดสายตามองลูก ๆ ที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสนามหญ้า เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องอยู่ในอากาศ

เธอหลับตา สูดหายใจลึก รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า “ในที่สุด…” เธอคิด “ชีวิตที่สงบสุขแบบนี้แหละที่เรารอคอย...”

และนั่นคือบทสรุปของเรื่องราวชีวิตของเอมี่ หญิงสาวที่เปลี่ยนความทุกข์ยากให้กลายเป็นพลัง ราวกับมังกรที่ลุกขึ้นจากเถ้าถ่าน และเธอจะเฝ้าปกป้องสมบัติล้ำค่าของเธอ—ครอบครัวที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยหัวใจและความกล้าหาญของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม...

แม้ว่าเธอและวีระจะมีอายุที่มากขึ้นตามกาลเวลา ทว่าความเร่าร้อนของทั้งคู่ก็ยังคงไม่จางหายไปไหน

วีระที่ผมดำเริ่มแซมขาวมากขึ้นยังคงมีร่างกายที่แข็งแรงและใบหน้าที่เปร่งปรั่ง เขาในเชิ้ตขาวและกางเกงแสล็คสีดำตัวโปรด เข้ามาหาเอมี่โดยไม่ให้เธอรู้ตัว ก่อนที่จะกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ยังคงเป็นน้ำเสียงที่ทำให้ใจเต้นแรงได้เช่นเคย “คืนนี้...หลังจากที่ลูกเราหลับแล้ว...ที่รักสนใจที่จะมาต่อจากเมื่อคืนรึเปล่า...?”

เอมี่ไม่สะท้านเหมือนเมื่อยังเยาว์วัย เธอมีความสงบที่มากขึ้นขณะรับฟังเขาพูด แต่แน่นอนว่าความร้อนแรงในตัวเธอยังคงเดิม “ไม่มีปัญหา...แต่ว่าในคืนนี้...” หญิงสาวค่อย ๆ หันใบหน้าที่สวยสง่าของเธอไปหาเขาอย่างพราวเสน่ห์ และกล่าวต่อ “หนูจะเป็นคนจัดให้คุณเอง...ที่รัก” เธอแสยะยิ้มเร้าอารมณ์ รอยยิ้มของเธอนั้นยังคงเติมแต่งไปด้วยมนต์สะกดที่น่าหลงใหลชวนใคร่หาอย่างไม่เปลี่ยนแปลง

 

จบบริบูรณ์