ตอนที่ 11 ช่วยพ่อหน่อยครับลูก

“ไหนดูหน่อย”

ไม่ใช่แค่พูดร่างสูงทรุดตัวนั่งลง มือหนาดึงกระโปรงเธอเปิดขึ้น

“อ๊าย ไม่นะคะ” เดมี่หน้าแดงเสียงดัง ไม่กล้าหันไปปัดมือเขาออก ก็เธอไม่ได้ใส่ชั้นในขืนหันไปตอนนี้คุณป๊าคงได้เห็นเดมี่น้อยเต็มๆ ตา แค่ต้องนอนให้เขามองก้นอวบก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว

“คุณป๊าจะดูทำไมเนี้ย”

ใบหน้าสวยเห่อร้อนแล้วเขาก็ยังไม่หยุดแค่มอง ลูคัสใช้นิ้วลูบไปบนรอยแดงซึ่งจางลงจากเดิม

“ตัวสั่น..เจ็บเหรอ”

…น้ำเสียงที่เขาถามทำให้เดมี่รู้สึกมวนท้อง

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ คุณป๊าออกไปก่อน”

“เธอไม่ใส่กางเกงใน” เขาคาดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเปิดมาเจอของดีแบบนี้

“ว่าไงทำไมถึงไม่ใส่..”

“คือว่า..ใส่แล้วมันเจ็บ แบบนี้สบายกว่า คุณป๊าอย่ามองได้มั้ยเดมี่อาย” หมดกันทำไมเขายังไม่ลุกออกไปอีกจะนั่งจ้องกันไปถึงไหน

“จะทายาให้”

ลูคัสโน้มตัวไปหยิบหลอดยาแก้ปวดตรงหัวเตียง ซึ่งแม้แต่เจ้าของห้องเองก็ไม่รู้ว่ามันวางอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ตอนไหน

“เดมี่ทาเองได้ คุณป๊าออกไปเถอะ” ยิ่งเห็นเธออายเขายิ่งอยากแกล้ง เดมี่ใบหน้าร้อนจัดเนื้อตัวแดงไปทั้งตัว ยิ่งทำให้ลูคัสรู้สึกเอ็นดู

“ฉันตีเธอก็ต้องรับผิดชอบ”

เขาบีบหลอดยาออกมาทาหน้าตาเฉย เดมี่ได้แต่เอาหน้าซบหมอนไม่กล้ามองหน้าเขาสักนิด ลูคัสวางหลอดยาลงสายตาคู่คมมองไปที่รอยแผล เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงประทับริมฝีปากลงไปเบาๆ

“ฉันเป่าเพี้ยงให้แล้ว หายเร็วๆ นะ”

เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมก่อนจะเขยิบไปกระซิบแผ่วเบาเดมี่นอนตัวเกร็ง..ทำไมคุณป๊าถึงทำแบบนี้

…พ่อลูกกันเป่าเพี้ยงแบบนี้ได้เหรอ

…เป่าก้นเนี้ยนะ!

“ค่ำๆ ฉันจะขึ้นมาทายาให้อีก”

ลูคัสรีบเดินออกจากห้อง ขืนอยู่ต่ออีกนิดเขาต้องทนไม่ไหวจับเดมี่ทำเมียแน่ๆ ให้ตายโคตรทรมาน ตอนนี้เขาต้องการปลดปล่อยอย่างด่วนที่สุด

ชายหนุ่มทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานตัวโต เขาขยับตัวรูดซิบกางเกงลง ให้ความคับแน่นได้ผ่อนคลาย มือหนารีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเลขาคนสนิท

“ไอ้วิน..มึงหาเด็กไปรอกูที่คอนโดอีกครึ่งชั่วโมงกูออกไป” ลูคัสไม่อ้อมค้อมซึ่งปลายสายก็รู้ดีว่าเจ้านายกำลังหงี่จัดศูนย์บรรเทาความหงี่รีบติดต่อหาเด็กๆ มาบำบัดอาการเขื่อนใกล้แตกของเจ้านายทันที

“โถ่โว้ย..”

เดมี่ยืนนิ่งเธอได้ยินทุกคำพูดที่เขาสั่งกวินทร์ ว่ากันตามจริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่รู้ว่าเขาจะไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น เป็นเธอที่ร้อนลนจนทนไม่ไหว ตอนนี้ก็เช่นกัน

“ไม่ไปได้มั้ยคะ..คุณป๊าไม่ไปนอนกับผู้หญิงพวกนั้นได้มั้ย” เดมี่เดินเข้ามาพร้อมกับปิดประตูห้องทำงานลง

“เดมี่ เข้ามาทำไม”

เสียงห้วนๆ ถามด้วยความไปพอใจ ยัยลูกสาวเธอจะไม่ปล่อยให้เขาได้พักหายใจเลยหรือไงวะ ดวงตาสีสนิมเงยหน้ามองเรือนร่างเย้ายวน เดมี่ยังอยู่ในชุดเดรสตัวเดิม นั่นทำให้เขานึกถึง

“เดินลงมาใส่กางเกงในหรือยัง”

“ไม่ได้ใส่ค่ะ”

“เดมี่!”

“คุณป๊าตอบเดมี่ก่อนว่าจะไม่ไปนอนกับผู้หญิงพวกนั้นไหนสัญญาว่าจะทายาให้เดมี่ไงคะแล้วโทรให้คุณกวินทร์หาเด็กทำไม”

“ฉันอยากปลดปล่อย เธอไม่เข้าใจหรอกเดมี่ว่าฉันทรมานแค่ไหน ฉันต้องหาตัวช่วย”

“เป็นเดมี่ได้มั้ย ให้เดมี่ช่วยได้มั้ย”

“เดมี่พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า”

ลูคัสมองไปยังร่างบางซึ่งยืนกำชายกระโปรงตัวเองไว้แน่น เดมี่เองก็ตกใจกับคำพูดที่โพล่งออกไปเมื่อครู่

..ช่วยเธอจะช่วยคุณป๊าได้ยังไงยัยเดมี่ พูดอะไรออกไปหน้าอายจริงๆ

“คุณป๊าลืมไปเถอะค่ะ เดมี่พูดเพ้อเจ้อไปเรื่อย” หญิงสาวจะหมุนตัวหนีแต่ก็ช้ากว่าร่างสูงที่ลุกขึ้น ลูคัสกระชากลูกสาวคนสวยเข้ามาปะทะกับแผงอกกำยำ เขาก้มลงมองปลายจมูกแสนรั้นกับริมฝีปากอวบอย่างห้ามใจไม่อยู่

“เธอช่วยได้..อยู่ที่ว่าเธอเต็มใจจะทำมันมั้ย” น้ำเสียงสากพร่าทำให้เดมี่ปั่นป่วนท้องน้อย ช่วยแบบไหน..

“คุณป๊า..เดมี่ว่าเดมี่คงช่วยไม่ได้” หญิงสาวปากคอสั่นบางอย่างที่แข็งเป็นท่อนเสียดสีอยู่แถวหน้าท้องของเธอ

“เธอทำมันได้”

ลูคัสใช้นิ้วโป้งคลึงไปบนริมฝีปากอวบอิ่ม เดมี่ไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาขนาดนั้นสายตาและท่าทีของเขาบ่งบอกว่าลูคัสจะให้เธอช่วยด้วยอะไร

“เราเป็นพ่อลูกกันนะคะ”

..เขากำลังพาเธอข้ามเส้นไปอีกขั้น

“ลูกสาวจะช่วยป๊าได้มั้ยครับ”ลูคัสก้มลงประกบริมฝีปากแนบไปกับกลีบปากบาง จูบของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนรุนแรงฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างสุดยั่วยวนของลูกสาวคนสวย จูบให้สมกับที่เขาเก็บความต้องการไว้ตลอดหลายปี ใช่เขาชอบเดมี่ตั้งแต่แรกเจอ อยากจับเธอกระแทกทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าและคืนนี้เขาจะทำมัน

…จะเอาเดที่ทำเมีย

“อื้อ..”

เดมี่ครางในลำคอเรียวลิ้นอุ่นชื้นควานเข้ามาไม่หยุดริมฝีปากเขาบดจูบอย่างหิวกระหาย รู้ตัวอีกทีเธอก็ถูกเขาดันให้นั่งลงกับโซฟาหนังตัวยาว

“คุณป๊า..” ลูคัสถอนจูบให้เธอได้หายใจ ใบหน้าหวานแดงซ่านผมเผ้ากระเซิง สายเดี่ยวสีดำหลุดลงมากองที่ไหล่

“เธอหวานมาก”

ลูคัสงับริมฝีปากเล็กหยอกเย้าเบาๆ พอเห็นหน้าจิ้มลิ้มเขาก็ให้เธอช่วยด้วยปากไม่ลง ปากเดมี่กับขนาดท่อนเอ็นของเขา..ช่างห่างไกลกันนัก

“ปากเล็กๆ แบบนี้จะอมไหวมั้ยหืม..”

คำถามของเขาทำให้เดมี่เหลือบไปมองแก่นกายซึ่งถูกเขางัดออกมาตอนไหนก็ไม่รู้..

…ทำไมถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น!

“เท่าแขนเดมี่เลย” ลูคัสแทบจะหลุดขำออกมากับการเปรียบเทียบของเธอแต่ก็ต้องกลั้นไว้เมื่อเดมี่ไม่ขำแถมทำหน้าจะร้อง

...มันเข้าไปได้อยู่แล้ว

…แค่อาจจะเจ็บ แต่รับประกันความเสียว!

.......

ฝากกดใจ+คอมเม้นกันด้วยนะคะ