ตอนที่ 10 ขอดูนมหน่อย

ลูคัสดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเธออย่างเบามือ เดมี่หลับไปแล้วคนรู้สึกผิดทำได้เพียงนั่งมองอยู่ห่างๆ พรุ่งนี้เช้าเขาจะมองหน้าเธอยังไง ชายหนุ่มวางหลอดยาไว้บนหัวเตียงก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

“ไง หายไปดูเดมี่มาเหรอ”

เสียงร้องทักดังขึ้น ลูคัสหันไปมองใบหน้ากวนบาทาของเลขาคนสนิท นับวันความเคารพกูยิ่งเลือนหายไป สงสัยต้องเตือนความจำสักหน่อยละมั้ง

“มาใกล้ๆ กูนี่” น้ำเสียงเย็นทำให้กวินทร์หดคอลง

“ใจเย็นครับคุณลูคัส ผมก็แค่ถามว่าแต่คุณหนูเดมี่เป็นยังไงบ้าง” เลขาซึ่งลืมตำแหน่งตัวเองรีบประจบเสียงอ่อนเสียงหวาน

“เหมือนจะไม่สบาย”

กวินทร์พยักหน้าฟัง อาการเดมี่เหมือนจะไม่สบายแต่คุณเจ้านายกูกำลังจะตาย ร่างสูงทรุดตัวนั่งลงเอาหัวพิงบันได สภาพเหมือนหมาเจ็บ

“กูทำแรงไป เดมี่คงเจ็บมาก ไอ้วินกูตีลูก”

น้ำตาลูกผู้ชายไหลป้อยๆ หมดสภาพมาเฟียจอมโหด หนักกว่าที่คิด ความสงสัยที่เก็บไว้มานานทำให้เลขาคนสนิทโพล่งถามออกไป

“เอ่อ เจ้านายชอบคุณเดมี่ใช่มั้ย” พอเห็นลูคัสนิ่งเงียบ กวินทร์ก็รุกต่อ

“มันเลยไปถึงจุดตกหลุมรักตั้งแต่ตอนไหน”

คราวนี้ลูคัสไม่เงียบเขาสูดหายใจลึกนึกภาพเด็กหญิงแก้มป่องในวันวาน

“ตั้งแต่วันที่แพรพลอยเดินจูงมือเดมี่เข้ามา สายตากูก็มองคนอื่นไม่ได้อีกเลย”

คำสารภาพทำให้กวินทร์อุทานออกมาเบาๆ เชี่ยตอนนั้นเดมี่ยังถักผมเปียอยู่เลย ถึงจะพอมองออกว่าลูคัสคิดไม่ซื่อกับลูกเลี้ยงแต่ก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันหวังในตัวเดมี่ตั้งแต่เธอยังอายุสิบหก..

“ถามจริงเถอะ ทนมาได้ยังไงตั้งหลายปี” กวินทร์เหล่มองไปยังเป้าตุงของเพื่อนสนิท

“ทุกครั้งที่กูคิดเรื่องแบบนั้นกับลูกถึงได้ให้มึงหาเด็กมาให้” มาเพื่อระบายและยับยั้งไม่ให้เขากระทำรุนแรงกับเธอ

“ช่วงหลังมานี้มึงนัดถี่มากนะแทบจะวันเว้นวัน”

กวินทร์จำได้ว่าโอนเงินค่าตัวให้พวกเธอไปรวมๆ แล้วหลายล้านในรอบเดือน

“เพราะกูคิดแบบนั้นกับเดมี่ทุกวัน ไอ้วินแค่กูหลับตาหน้าเดมี่ก็ลอยเข้ามาในหัว มาตัวเปล่าๆ ก็ยังพอทนหรอกในหัวกูนี่เธอเปลือยตัวมา แล้วกูจะทนยังไงไหววะ”

…ท่าทางกลัดกลุ้มของเจ้านายทำให้คำด่าถูกกลืนลงไป

…เป็นเอามากนะมึง!

“พูดกันตรงๆ เลยนะกูยังไม่เห็นว่าเดมี่เอ่อ..จะมองมึงแบบผู้หญิงมองผู้ชาย เค้ามองมึงด้วยสายตาลูกมองพ่อนะครับเจ้านาย”

อยากจะเตือนแบบเพื่อนแต่ยังก็ยังไม่ลืมว่าเป็นคนจ่ายเงินเดือน

“ก็ใช่ไง กูถึงต้องไปหาที่ปลดปล่อย ถ้าเดมี่รู้ความคิดกูลูกคงไม่กล้าเข้าใกล้กูแบบทุกวันนี้”

“บางทีมึงอาจจะคิดไปเอง ลึกๆ แล้วเดมี่อาจจะชอบมึงแบบคนรักก็ได้ มึงไม่เคยแสดงออกแบบนั้นเดมี่คงไม่กล้าเผยความในใจก่อน เดมี่เป็นผู้หญิงนะโว้ย”

คำพูดของกวินทร์ทำให้สายตาสิ้นหวังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งจริงแบบที่มันพูดเขาไม่เคยแสดงท่าทีชู้สาวกับเธอมาก่อนบางทีเดมี่อาจจะมีใจให้เขาก็ได้

“แล้วมึงว่ากูควรทำไงดีวะ”

หน้าแดงซ่านของลูคัสทำให้กวินทร์เบ้ปาก เรื่องอื่นฉลาดนักเรื่องรักๆ ดันคิดไม่ออก

“มึงก็ลองแสดงออกแบบที่คนรักเค้าทำกัน ถ้าเดมี่ใจตรงกับมึงรับรองไม่ถึงเดือนมึงได้ขึ้นเตียงเดมี่แน่”

“บ้า..ไอ้วิน กูไม่ได้คิดไรแบบนั้น” ลูคัสยกมือลูบท้ายทอย

“ไอ้ลูคัสมึงคิดจะลากเดมี่ขึ้นเตียงตั้งแต่อายุสิบหกแล้ว!”

เช้าวันต่อมา

เดมี่ก้นระบมมองเงาในกระจกโชคดีที่วันนี้เป็นเช้าวันเสาร์ทำให้เธอไม่ต้องไปเรียน หญิงสาวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามาอยู่ในชุดเดรสง่ายๆ อาการปวดทำให้เธอไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในยิ่งใส่เข้าไปยิ่งทำให้เจ็บเดมี่ซึ่งเธอตั้งใจจะไม่ออกจากห้องจึงถอดมันออก

แกร๊ก..

เสียงเปิดประตูดังขึ้นตามด้วยร่างสูงคุ้นตา เดมี่นอนคว่ำอ่านหนังสือบนเตียงไม่หันมองคนที่กำลังยกข้าวต้มขึ้นมาให้ ลูคัสรู้ว่าเธอยังโกรธแต่สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดตอนนี้คือรอยแผลซึ่งติดตาจนทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืน

“ทำไมไม่ลงไปทานข้าว”

“เดมี่ไม่หิว”

ก้มหน้าไม่ตอบสายตาสนใจตัวหนังสือ ลูคัสผ่อนลมหายใจ มองเรือนร่างอวบอิ่มนอนคว่ำอยู่บนเตียง เขาลอบกลืนน้ำลายก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“หายเจ็บหรือยัง”

“…”

“เดมี่ฉันถาม” ลูคัสง้อคนไม่เก่ง แต่ละประโยคทำให้คนฟังรู้สึกว่าเขากำลังบังคับให้เธอต้องตอบ

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ เดมี่อยากนอน” เจ้าของห้องให้คำตอบ พร้อมกับออกปากไล่ไปในที ลูคัสหมั่นเขี้ยวจึงเดินไปกระตุกขาเธอเบาๆ ผลที่ได้คือเดมี่หันมาค้อนวงใหญ่

“ไหนดูหน่อย” ไม่ใช่แค่พูดร่างสูงทรุดตัวนั่งลง มือหนาดึงกระโปรงเธอเปิดขึ้น

“อร๊าย..ไม่นะคะ!”

.....

ฝากกดใจ+คอมเม้นกันด้วยนะคะ