คนใจร้าย

นิ้วเรียวยาวได้ทีก็แทรกสอดผ่านเข้าไปภายในจนมิด ภัทรพิชาพยายามหนีบเกร็งขาขัดขืนเอาไว้แล้ว แต่มีหรือที่เธอจะสู้เรี่ยวแรงของเขาได้ เขายังคงขยับนิ้วมือเข้าออก ส่วนหัวแม่โป้งก็จัดการบี้คลึงลงไปบนเม็ดติ่งเกสรจนภัทรพิชาเกิดความรู้สึกบางอย่าง

"ยะ อย่านะคุณชิน อย่าทำแบบนั้น"

"ไม่ต้องแกล้งทำเป็นห้ามหรอกไพน์ ฉันรู้หรอกน่าว่าเธอน่ะอยากให้ฉันทำ"

"มะ ไม่จริงนะ ไพน์ไม่เคยคิดแบบนั้น อื้อ"

"งั้นเหรอ ถ้าอย่างงั้นเราก็ลองมาดูกันหน่อยว่าสิ่งที่เธอพูดกับสิ่งที่ฉันพูดนั้น แบบไหนมันจริงกว่ากัน"

แล้วน้ำเสียงคัดค้านที่แสนจะแผ่วเบาก็ค่อยหลุดหายจากไปจากริมฝีปากของภัทรพิชา หากแต่กลับเป็นเสียงหลุดครางแทบจะตลอดเวลาแทนยามที่นิ้วมือของชีวินกระทำการรุกรานรังแกเธอต่อ ชุดนอนตัวสั้นโดนถกขึ้นมาจากบริเวณเอวคอดก่อนที่จะถูกปลดออกไปทางศรีษะทันที หลังจากที่ตกอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ร่างงามที่โดนทาบทับจนเผยให้เห็นเนินเนื้อผิวขาวเนียนนั้นก็ได้แต่บิดดิ้นหนีจากการระรานของคนที่กำลังเป็นต่อเธออย่างไม่สามารถหลบหลีกได้

"คุณชิน พะ พอแล้วค่ะ"

"อย่ามา ที่ทำเป็นดิ้นเนี่ย คงเพื่ออยากที่จะเรียกร้องความสนใจจากฉันอีกล่ะสิ มารยาร้อยล้านเล่มเกวียนที่แม่ของเธอสอนมา จงอย่าได้คิดที่จะเอามาใช้กับฉันเด็ดขาด"

"ไม่ใช่นะคะคุณชิน คุณกำลังเข้าใจไพน์ผิด"

"ใส่อ่อยมายั่วขนาดนี้ ใครเชื่อก็บ้าแล้วไพน์"

ชีวินยังคงคร่อมทับร่างเธอเอาไว้ในขณะที่เขาลุกขึ้นยืนเพื่อจะปลดเข็มขัด จังหวะนั้นภัทรพิชาคิดว่ามันน่าจะเป็นทางรอดของเธอได้ จึงรีบลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วตั้งใจจะวิ่ง  แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอขาสั้นหรือว่าชีวินนั้นมือยาวขายาว เพียงแค่เธอลุกทำท่าจะก้าวขาเท่านั้นก็ถูกเขาตามมาตะครุบตัวเธอเอาไว้ จนทั้งสองร่างที่ต่างกำลังเปลือยเปล่าล้มลงไปบนที่นอนอีกครั้ง

"ว้าย ปล่อยไพน์นะคุณชิน"

"นี่เธอจะหยุดแล้วเลิกแสดงละครทำทีว่าเป็นเล่นตัวเพื่อใช้หลอกล่อผู้ชายได้หรือยัง ฉันก็กำลังจะสนองความต้องการของเธอให้อยู่แล้วนี่ไง เลิกทำเป็นแกล้งวิ่งหนี แล้วมานอนอ้าขาของเธอให้ฉันได้แล้ว! "

เพียะ! 

เสียงตบจากมือเล็กที่กระทบเข้ากับแก้มสากของใบหน้าหล่อนั้นแรงพอที่จะทำให้ชีวินหยุดชะงักได้ แต่เพียงแค่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีเขาก็พุ่งตรงเข้าหา ใช้มือบีบจับแก้มทั้งสองข้างของภัทรพิชาเอาไว้แล้วกระแทกริมฝีปากลงมาเต็มแรงจนเธอร้อง

"อื้อ"

"ชอบซาดิสม์ก็ไม่บอก"

น้ำตาเม็ดโตยังคงไหลฉ่ำลงมาที่สองข้างแก้มอย่างไม่ขาดสาย ราวกับว่าเรี่ยวแรงที่มีนั้นกำลังหมดไปยามที่เขาบังคับบีบแก้มของเธอเพื่อเปิดทางสะดวกให้กับลิ้นร้ายของเขาได้รุกล้ำเข้ามาภายในโพรงปากงาม

ชีวินบังคับจูบเธออย่างบ้าระห่ำ มือข้างที่ว่างอีกข้างบีบมาที่หน้าอกคู่งามอย่างเต็มไม้เต็มมือก่อนจะเค้นคลึงมันเล่น ยามใดที่เขาสะกิดเขี่ยวนตรงเม็ดจุก ยามนั้นภัทรพิชาก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนต้องหลุดครางออกมาเสียงหวาน ก่อนจะถูกฝ่ามือใหญ่เลื้อยตรงลงไปยังเป้าหมายด้านล่างที่เขามาดหมายอีกครา

อีกครั้ง เพียงแค่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงไปบนพื้นที่ไวต่อความรู้สึก ภัทรพิชาก็หดงอขาขึ้นมาแนบชิดกับลำตัวเอาไว้เพื่อปิดบังการรุกราน แต่แรงของชีวินที่มีมากกว่านั้นทำให้เขายังคงสามารถแตะต้องตัวตนที่ภัทรพิชาพยายามปิดบังเอาไว้ต่ออีกจนได้ จนกระทั่งนิ้วร้ายได้สอดลึกผ่านร่องความอุ่นชื้นเข้าไปภายใน แน่นอนว่าสิ่งที่ภัทรพิชาทำได้คือเพียงปล่อยให้น้ำเสียงครวญครางแผ่วเบาเท่านั้นที่หลุดรอดออกมา

"อื้อ คุณชิน"

"เผยธาตุแท้ของเธอออกมาแล้วสินะ ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันจะสนองความต้องการให้เธอเดี๋ยวนี้"

ชีวินผละกายออกจากร่างงามเล็กน้อยเพื่อเอื้อมไปหยิบสิ่งของบางอย่าง เขาใช้ปากและฟันฉีกแกะมันออกอย่างรวดเร็วแล้วจัดการสวมลงไปบนตัวตนที่กำลังผงาดตั้งเต็มที่ หลังจากที่สวมอุปกรณ์ป้องกันเสร็จ คราวนี้ก็ทาบทับตัวลงไปปรนเปรอจูบให้กับคนที่นอนมองเขามาด้วยสายตาเชิญชวนอย่างไม่รู้ตัวใหม่ พร้อมทั้งจับแก่นกายที่มันแข็งขืนจ่อไปที่กลางหว่างคู่หว่างขาสวยแล้วจึงได้พยายามดันมันเข้าไปภายใน

"อื้อ เจ็บนะ"

คนที่หมดหนทางสู้ร้องค้านทันทีที่เขาดึงดันที่จะสอดมันเข้ามาทั้งๆที่ดูแล้วว่ามันคงจะไม่สามารถสอดเข้ามาได้ง่ายๆ สะโพกงามกระถดถอยหนี แต่ชีวินก็ดึงมันกลับเข้ามาหาตัวแล้วพยายามจับยัดตัวเองเข้ามาใหม่

"ใจเย็นสิ รู้หรอกน่ะว่าของฉันใหญ่ อดทนเอาหน่อยก็แล้วกัน เธอคงเจ็บแค่ตอนเข้าเท่านั้นล่ะ เพราะหลังจากนั้นสิ่งที่ฉันจะมอบให้เธอก็คงจะมีแต่คำว่า เสียว"

ภัทรพิชายทนตามอย่างที่ชีวินบอก ไหนๆก็คิดว่ายังไงเธอก็คงจะไม่สามารถร้องขอความเห็นใจจากเขาได้ ก็อยากจะขอหลับหูหลับตายอมรับในสิ่งที่มันกำลังจะเกิดเพื่อให้มันผ่านพ้นไป แต่ทำไมความเจ็บปวดที่มีมันกลับทวีความรุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆราวกับพื้นที่ส่วนตรงนั้นของเธอมันกำลังจะฉีกขาดทุกครั้งที่ชีวินพยายามแทรกตัวเข้ามา

"ไม่เอาแล้ว คุณเอามันออกไปจากตัวไพน์ได้ไหม มันเจ็บมากๆจนไพน์ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ"

น้ำเสียงสะอื้นบวกกับสีหน้าที่แสดงออกว่าเจ้าตัวนั้นเจ็บปวดมากทำเอาชีวินชักเริ่มที่จะเห็นด้วยกับคำพูดของภัทรพิชา ทำไมพื้นที่ตรงส่วนนั้นของผู้หญิงคนนี้ถึงได้คับแน่นราวกับว่าไม่เคยมีใครแตะต้อง นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว เขาคิดว่ามันคงจะไม่ถึงขนาดที่ว่าตัวเองได้เปิดแจ็คพอร์ตมาเจอผู้หญิงบริสุทธิ์เข้าหรอกนะ

"อย่าบอกฉันนะว่าเธอไม่เคย"

สีหน้าฉงนระคนสงสัยพร้อมทั้งหยุดการขยับร่างกายของเขานั้นทำให้เธอดูเหมือนว่าจะมีความหวัง ชีวินจ้องหน้าเธอแบบจริงจังขมวดคิ้วเข้มตอนที่ถาม

"ถ้าไพน์ไม่เคย คุณจะยอมหยุดแล้วปล่อยไพน์ไปได้หรือเปล่า"

ภัทรพิชาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พยายามสื่อความสงสารเข้าไปในดวงตาคม ภายในใจหวังเพียงเพื่อให้ชีวินได้สติ แต่สิ่งที่เขาตอบกลับมาด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงที่ปนไปกับการหัวเราะเยาะนั้นทำเอาเธอต้องสิ้นหวังจนน้ำตาไหลออกมาอีก

"ปล่อยทำไม ต่อให้เธอเคย หรือไม่เคยมาก่อน ฉันก็จะยังเอาเธออยู่ดี โทษฐานที่แม่ของเธอบังอาจอยากที่จะมายืนตรงที่ของแม่ฉัน รู้เอาไว้ว่าฉันจะไม่มีทางยอมให้อภัยใคร ไม่ว่าจะเป็นเธอหรือว่าแม่เธอ ตอบแทนความทรยศที่เธอสองแม่ลูกมีให้ แม่เธอเอาพ่อของฉัน ฉันก็จะแอบเอาเธอ แบบนี้มันก็แฟร์ๆดี สนุกจะตายไปเธอว่าไหม"

"ทำไมคุณถึงใจร้ายแบบนี้ อันที่จริงแม่ของคุณก็ตายไปแล้ว แล้วมันจะอะไรนักหนากับอีแค่การที่พ่อของคุณท่านอยากมีใครคนใหม่มาอยู่เคียงข้างแล้วเผอิญว่าคนๆนั้นเป็นแม่ของไพน์ คุณถึงกับต้องทำอะไรที่มันไม่ใช่ลูกผู้ชายแบบนี้กับไพน์เลยหรือไง"

"หุบปาก! เธอหยุดพูดจาก้าวก่ายแม่ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะภัทรพิชา คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้ลุกออกจากเตียงฉันไปได้ง่ายๆ เธอทำให้ฉันโกรธมากรู้ตัวหรือเปล่า อ้าขาออก ต่อให้เธอเจ็บจนทนไม่ไหว ฉันก็จะเอาเธอ"