ล่ามรัก

ภัทรพิชาแอบยืนมองจากหน้าต่างชั้นสองของบ้าน สายตามองฝ่าแสงสลัวของแสงโคมไฟสีส้มที่ห้อยเรียงรายอยู่ภายในสวนจนทะลุเลยไปเห็นใครบางคนที่ยังเอาแต่นั่งดื่มมาตั้งแต่บ่ายจนดึก ท่าทางเขายังบ่งบอกว่าเสียใจมาก ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา สายตาที่เต็มไปด้วยความรักความห่วงใยที่มีต่อมารดาตอนที่เจ็บป่วยนั้นเธอก็เห็น

ชีวิน รักแม่มาก แม้ว่าวันนี้ผู้เป็นมารดาจะจากโลกนี้ไปได้หกเดือนเต็มแล้ว แต่ความโศกเศร้าที่ผู้ชายคนนี้มีอยู่กลับไม่เคยจางไป หนักสุดก็คงจะเป็นเมื่อช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ที่มารดาของเธอได้ตัดสินใจเข้าพิธีแต่งงานกับผู้เป็นบิดาของเขา สายตาของชีวินที่ครั้งหนึ่งเคยมองเธอมาพร้อมด้วยความรู้สึกบางอย่าง แบบที่เธอเองก็บอกไม่ถูก หากแต่กลับนำมาซึ่งความสั่นไหวภายในหัวใจดวงน้อยจนมันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ภัทรพิชาเคยรับรู้ได้ ก่อนที่ความรู้สึกพวกนั้นจะจางหายไปทันทีที่ชีวินได้รู้ว่าบิดาของตนเองได้ตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งกับผู้ที่เป็นมารดาของเธอ

นับจากวันนั้นทุกๆอย่างเปลี่ยนกลับจากขาวเป็นดำสนิท เทียบดูกับเมื่อก่อนแม้ว่าจะไม่ได้คุยกันมาก หากแต่ตอนนี้คือไม่ได้มีการพูดคุยใดๆกันเลย นอกจากสายตาเย็นชาที่ปนผสมมาด้วยความชิงชังก็เท่านั้นที่เขามีให้ ไม่ว่าจะเป็นที่มารดาของเธอ หรือแม้แต่กระทั่งตัวเธอเองก็ไม่ต่างกัน

ถึงขนาดนั้นแล้วภัทรพิชาก็ยังอดที่จะเป็นห่วงเป็นใยเขาไม่ได้ เสียงนาฬิกาบอกว่าเป็นเวลาตีหนึ่ง วันนี้ทั้งวันเธอยังไม่เห็นว่าเขาจะลุกไปไหน ข้าวปลาคงไม่ได้กิน ชีวินนั่งดื่มคนเดียวอยู่แบบนั้น จนรอบข้างกายเรียงรายเต็มไปด้วยขวดแอลกอฮอล์เกลื่อนพื้น

กระทั่งในที่สุดก็ทนไม่ไหว เสื้อคลุมตัวยาวถูกดึงมาใส่คลุมกายเอาไว้แล้วจึงรีบเปิดประตูเดินออกจากห้องของตัวเองลงไปยังสนามหญ้าข้างบ้าน ภัทรพิชาเดินเลาะไปตามข้างรั้ว ยิ่งพอเข้าไปใกล้ๆ เสียงสะอึกจากการร้องไห้ก็ยิ่งทำให้เธอสะเทือนใจไปมากยิ่งขึ้น

"ทำไมแม่ถึงรีบทิ้งชินไป ชินคิดถึงแม่ ในโลกนี้ไม่มีใครรักชินเท่าแม่ แล้วก็ไม่มีใครรักแม่เท่าชิน ถ้าเกิดแม่อยู่บนนั้นก็ช่วยมองลงมาดูด้วยนะว่าผู้ชายที่แม่รักนักรักหนา พอแม่ไม่อยู่แค่ไม่ถึงปีเขาก็รีบแต่งงานใหม่ แล้วแม่รู้ไหมว่าผู้ชายของแม่เขาแต่งกับใคร ก็คนที่แม่บอกว่าเขาดีกับแม่นักหนานั่นไง ตอนนี้เขาเอาผู้ชายคนที่แม่รักไปนอนกอดแล้วแม่รู้เอาไว้ด้วย"

เสียงตะโกนที่ดังขึ้นมาเรื่อยๆบอกถึงระดับความเจ็บปวดของเขาได้ดี ไม่ผิดที่หากว่าชีวินจะคิดแบบนี้ ในเมื่อเธอเองก็ไม่เคยเห็นดีด้วยในวันที่มารดาบอกว่าจะแต่งงานกับบิดาของเขา

'ไพน์ แม่จะแต่งงานกับคุณเชาว์นะ แกคิดว่าไง'

'ทำไมแม่ทำแบบนี้ล่ะคะ คุณนาถนรีพึ่งเสียยังไม่ถึงปีเอง ไพน์กลัวว่าคนอื่นเขาจะมองแม่ไม่ดี'

'แม่รู้ว่ามันไม่เป็นผลดีต่อแม่ แต่ตอนนี้คุณเชาว์เองเขาก็อ่อนแอมาก แล้วเขาก็ต้องการกำลังใจ อีกอย่างชีวิตเราสองคนแม่ลูกมันก็ไม่ได้มีอะไรแน่นอน แม่เองก็เป็นเพียงแม่บ้านเขา ไหนแกจะยังต้องเรียนหนังสืออีก สู้ให้แม่แต่งงานกับคุณเชาว์ ชีวิตเราสองคนก็จะได้สบายขึ้น'

'แต่หนูไม่เห็นด้วย ถ้าแม่กลัวว่าชีวิตเราสองคนจะลำบากแล้วล่ะก็ หนูออกไปหางานพิเศษทำเพิ่มด้วยก็ได้ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระแม่ ลำพังเงินค่าขนมค่าเรียนที่คุณนาถนรีท่านให้หนูไว้ใช้ในทุกๆเดือนจนเรียนจบนั่นมันก็เพียงพอแล้ว หนูไม่เห็นมีความจำเป็นเลยว่าแม่จะต้องถึงขั้นแต่งงานกับคุณเชาว์'

'แกอย่าโง่ไปหน่อยเลย ข้างหน้ามีบ่อเงินบ่อทองมากองไว้ให้ ถ้าเกิดว่าแกอยากเดินข้ามไปก็เรื่องของแก แต่แม่ไม่ข้าม คุณนาถนรีเขาดีกับเราสองแม่ลูกมากก็จริง แต่เขาก็เสียไปแล้ว ดีเสียอีกถ้าคุณเชาว์เขาอยากแต่งงานกับแม่จริงๆ อย่างน้อยก็จะเป็นการถือเสียว่าแม่ได้ดูแลคุณเชาว์คุณชินให้คุณนาถนรีเธอไง'

ภัทรพิชาส่ายหน้ากับศรีษะน้อยๆยามที่นึกทบทวนถึงบทสนทนาระหว่างเธอกับมารดา จนกระทั่งในที่สุดวันที่เธอไม่อยากให้มาถึงก็ดำเนินมาจนถึงจนได้ มารดาของเธอและบิดาของเขาเข้าพิธีแต่งงานกันจริงๆ งานจัดเลี้ยงจัดขึ้นเป็นงานเล็กๆภายในบ้าน มีเพียงหมู่เพื่อนสนิทและญาติของชวลิตที่มาร่วมแสดงความยินดีด้วยกันเท่านั้น แล้วทุกๆอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

มารดาของเธอกลายเป็นแม่เลี้ยงของเขาโดยที่ชีวินไม่มีทางยอมรับ จากที่เคยกลับมาค้างที่บ้านทุกวันเขาก็หายหน้าหายตาไป ไม่มาร่วมแม้กระทั่งวันงานแต่งงาน เพื่อต้องการแสดงให้บิดาของเขาได้เห็นว่าเขานั้นต่อต้านและคัดค้านการมีครอบครัวใหม่ของบิดาเพียงใด

จนกระทั่งเมื่อวานวันที่บิดาของเขาและมารดาของเธอพากันแพ็คกระเป๋าออกจากบ้านเพื่อไปฮันนีมูนตั้งแต่เช้า ช่วงสายรถของชีวินก็ขับเลี้ยวเข้ามาจอดอยู่ภายในบ้านก่อนที่เขาจะปิดประตูเข้าห้องไปอย่างเงียบสนิท พอเธอลองไปเคาะเรียกก็กลับไม่ได้มีเสียงตอบรับ จนมันผ่านเข้ามาถึงตอนบ่ายของอีกวัน ตอนที่เธอเปิดผ้าม่านหน้าต่างออกมา ก็เห็นว่าเขาขนขวดเหล้ามากองเรียงรายและนั่งดื่มมันอยู่อย่างนั้นโดยที่ตัวเธอเองไม่กล้าเข้าไปห้าม 

อันที่จริงเธอคงจะปล่อยให้เขาดื่มต่อ ถ้าหากไม่เปิดหน้าต่างออกมาเห็นท่าทีที่แทบจะเมากลิ้งลงไปกองบนพื้นเต็มทีของเขา จนในที่สุดก็ได้ตัดสินใจเดินเข้าไปหาอย่างกล้าๆกลัวๆ

"คุณชินคะ คือว่านี่มันก็ดึกมากแล้ว ไพน์ว่าคุณกลับเข้าไปนอนในบ้านก่อนดีกว่าไหมคะ น้ำค้างก็ลงแล้วด้วย เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะคะ"

เพล้ง!

"ยุ่งไรด้วยวะ คนจะกินเหล้า นี่ฉันกำลังฉลองที่พ่อฉันพึ่งแต่งงานมีเมียใหม่อยู่เธอไม่แหกตาดูหรือไง"

ทันทีที่ก้าวเท้าเดินเข้าไปหา ภัทรพิชาก็ถูกตวาด แก้วเหล้าถูกปาลงไปบนแผ่นกระเบื้องปูพื้นจนแตกละเอียด ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะหันขวับกลับมามองเธอราวกับว่าต้องการอยากจะมีเรื่อง

"แต่วันนี้ทั้งวันไพน์เห็นคุณดื่มมาตั้งแต่บ่ายแล้วนะคะ จะนั่งดื่มอยู่แบบนี้ให้จนถึงเช้าเลยหรือยังไง เลิกดื่มได้แล้วค่ะ"

"แหม เธอนี่ พอแม่เธอได้แต่งงานเป็นเมียใหม่ของพ่อฉันเข้าหน่อยก็ทำเป็นวางอำนาจทันทีเลยนะ บอกไว้ก่อนว่าอย่าสะเออะมายุ่งกับฉัน แล้วที่บอกเมื่อกี้ว่าเห็นฉันนั่งกินอยู่ตรงนี้ตั้งแต่บ่าย แสดงว่าเธอคงจะแอบดูฉันอยู่ตลอดเวลาเลยล่ะสิท่า ทำไม อยากอ่อยฉันให้ได้เหมือนที่แม่เธออ่อยพ่อฉันหรือไง"

"คุณชิน กรุณาอย่ามาดูถูกแม่ของไพน์แบบนี้ ไพน์รู้ว่าที่แม่ไพน์ทำมันไม่สมควร แล้วไพน์เองก็ไม่ได้สนับสนุนให้แม่ทำแบบนั้น ถึงยังไงแม่ไพน์ก็แก่กว่าคุณไพน์ว่าคุณไม่สมควรว่าแม่ของไพน์นะคะ" 

"เหอะ เดี๋ยวนะ เธอมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันวะ ต่อให้ฉันจะว่าแม่ของเธอยังไง เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูด ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าตัวเองเป็นแค่ลูกสาวแม่บ้านที่อยากขยับเลื่อนฐานะขึ้นมาเป็นคุณนาย ส่วนพ่อฉันก็ดันเกิดหน้ามืดตาบอดขึ้นมา เลยบังเอิญไปคว้าเอาผู้หญิงแบบเเม่ของเธอขึ้นมาเทียบเคียงกับแม่ของฉัน จะบอกอะไรให้เธอสองคนแม่ลูกเอาไว้เลยนะ ว่าอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่กันแบบสุขสบายในบ้านที่เป็นสมบัติของแม่ฉัน พวกคนทรยศ กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา อยู่ยังไงก็ไม่มีวันเจริญหรอก ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้"

"ไพน์ไปก็ได้ แต่ว่าคุณต้องเลิกดื่มแล้วกลับเข้าบ้านเดี๋ยวนี้"

ไอ้โกรธมันก็โกรธอยู่หรอกที่ถูกชีวินพูดจาร้ายๆใส่แบบนั้น แต่เป็นเพราะว่าเธอเองเข้าใจความรู้สึกที่เป็นอยู่ของเขาตอนนี้ดี ก็เลยอยากที่จะพยายามมองข้ามมันไป ภัทรพิชายังคงไม่คิดยอมแพ้ เธอตรงเข้าไปกระชากแก้วเหล้าจากในมือของชีวินออกแล้วเทมันลงไปที่พื้น ซึ่งดูแล้วน่าจะได้ผลเมื่อคนขี้เมาหันขวับมามองเธอเขม็ง

"ในเมื่อบอกให้ไปแล้วยังไม่ไป งั้นก็แสดงว่าเธอคงอยากจะอยู่ใกล้ฉันมากสินะ ก็ได้ ถ้าไม่อยากไปงั้นก็มานี่!"

"ว้าย! คุณชิน"