สถานะที่เปลี่ยนไป

ชีวินทำอย่างที่เขาพูดไว้จริงๆ พอจับเธอแยกขาออกได้ แก่นกายที่แข็งขืนของเขาก็ถูกจับถูและยัดเข้ามาทันที สะโพกแกร่งสอดดันตัวตนของตัวเขาเองเข้าหาเธอทีละน้อย แล้วตามด้วยริมฝีปากร้อนที่บดจูบทับตามลงมา 

ภัทรพิชาจำใจต้องปล่อยให้คนใจร้ายสอดแทรกลิ้นชื้นเข้ามาในปากเพราะแก้มของเธอนั้นถูกบีบให้อ้าปากรับ ส่วนมืออีกข้างก็ยังคงขย้ำหน้าอกเธออย่างหนักหน่วง ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวมันแทรกลึกลงไปตั้งแต่กลางกายจนถึงกลางใจ ราวกับว่าร่างกายตรงส่วนนั้นกำลังฉีกขาดจนน้ำตาไหลลงมาอาบสองข้างแก้ม หากแต่ก็ทำได้เพียงแค่กลั้นเสียงร้องเอาไว้แล้วหันหน้าหนีเสีย 

จากความรู้สึกส่วนลึกที่เคยมี วินาทีนี้ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเธอเกลียดเขาได้อย่างเต็มปากหรือเปล่า ชีวินไม่ได้เห็นใจเธอสักนิด ถ้อยคำที่เขาบอกว่าเกลียดเธอสองแม่ลูกนั้น วินาทีนี้เธอเข้าใจดีแล้วมันมีความหมายว่าอย่างไร มีเพียงสิ่งเดียวที่พอจะคิดออกเพื่อตอบโต้เรี่ยวแรงที่ถูกเขาถาโถมเข้าใส่ได้ สองกำปั้นเล็กจึงทุบลงไปบนแผ่นหลังกว้างแต่กลับไม่ได้ผล เธอยังคงถูกชีวินจูบไซ้ซอกคอ และมืออีกข้างบีบจับหน้าอกของเธอเอาไว้อย่างเอาแต่ใจ ฟันซี่เล็กๆจึงได้ลองงับลงไปที่บนหัวไหล่แทนในตอนจังหวะที่เขากำลังก้มหน้าลงมาหมายจะไปดูดกินความอวบอิ่มของสองเต้าเธออีกครั้ง

"โอ๊ย! เจ็บนะ"

นั่นไม่ใช่เสียงร้องของชีวิน หากแต่ว่าเป็นของเธอ ภัทรพิชา เธอเจ็บจนต้องร้องออกมาเมื่อจู่ๆหัวนมที่อยู่ภายในปากของเขานั้นถูกกัด ชีวินกัดหัวนมเธอคืนตอนที่เธอกัดไหล่ของเขา เขาไม่ได้ร้องออกมาสักแอะ แต่กลับเป็นเธอเองที่ต้องร้องในตอนที่ตัดสินใจทำอย่างนั้น

"บอกแล้วไงว่าฉันจะตอบแทนเธอสองแม่ลูก ทำอะไรกับฉัน ฉันก็จะทำกับเธอแบบเดียวกัน คิดว่ากัดเป็นคนเดียวหรือไง"

"คุณมันป่าเถื่อน"

"ถ้าไม่อยากให้ฉันป่าเถื่อน ก็ลองนอนอยู่เฉยๆดู จะร้องครางด้วยฉันก็ไม่ว่า แต่อย่าคิดที่จะกัดฉันอีก เพราะฉันไม่ได้ซาดิสม์"

"จะให้ร้องครางได้ยังไงในเมื่อมันเจ็บไม่มีความเสียวเลยสักนิด"ภัทรพิชาเหลืออด เธอตะโกนโต้กลับเขาไปทันที

"ถ้าเธออยากเสียว ก็เลิกขัดขืนสิ ไหนๆฉันก็ใส่เข้ามาจนมิดขนาดนี้แล้ว เธอคงไม่ใช่สาวบริสุทธิ์แล้วล่ะ ไหนลองมาให้ความร่วมมือฉันดู เริ่มจากจูบก่อน แล้วเดี๋ยวความเสียวมันก็จะตามมาเอง"

ภัทรพิชาอยากจะหากระจกมาให้ชีวินส่องดูสีหน้าและสายตาของเขาตอนนี้ที่ใช้มองเธอเสียเหลือเกินว่ามันมีทั้งความกวนตีน หยามเหยียดและดูถูกเธอมากขนาดไหน ใครมันจะไปเต็มใจจูบลง ต่อให้หน้าตาของเขามันจะหล่อเหลาราวกับเหล่าเทวดาเทพบุตรก็เถอะ แต่สิ่งที่เขากำลังทำมันกลับตรงข้ามกับคำว่าเทพบุตรไปไกลนัก 

ชีวินไม่ได้รอให้เธอตอบรับคำพูดของเขา หากแต่เป็นเขาที่โน้มใบหน้าลงมาประกบปิดปากของเธอแทน ถึงแม้ว่าภัทรพิชาจะปล่อยให้เขาสอดลิ้นชื้นเข้ามากวาดควานความหวานภายในช่องปาก แต่เธอก็ยังไม่ยอมให้เขาเกี่ยวลิ้นไปดูดดึงได้ง่ายๆ

"พูดไม่ฟัง"

เสียงเข้มนุ่มลึกกระซิบชิดที่ริมฝีปาก ภัทรพิชาคงจะไม่รู้ว่าการขัดขืนน้อยๆไม่ยอมโดนให้เขาจูบดีๆนั้นกำลังสร้างความพึงพอใจให้ชีวิน หนักเข้าเขาเลยเปลี่ยนจากจูบปากแล้วหันลงไปจูบเต้าแทน อีกมือก็ขย้ำความเต่งตึงที่เต็มไม้เต็มมือนั้นไว้ แล้วสะโพกด้านล่างก็เริ่มขยับเข้าออกได้อย่างง่ายขึ้นเมื่อมันมีความชื้นแฉะ

"อื้อ"

อยู่ๆภัทรพิชาก็หลุดเสียงครางออกมา ในขณะที่ทั้งสองเต้าของเธอกำลังถูกเขาดูดกิน ร่างกายของเธอที่มีแต่ความเจ็บปวดในตอนแรก เวลานี้กลับเหมือนเริ่มมีกระแสไฟวิ่งผ่าน หัวใจเต้นแรงสูบฉีดจนเลือดลมอุ่นร้อนวูบวาบไปทั่วสรรพางค์กาย 

"เธอแฉะแล้วไพน์"

เสียงของชีวินกระซิบบอกดังเข้าที่ข้างหูตอนที่เขาวนกลับขึ้นมาจูบไซ้ที่ข้างลำคออีกครั้ง ภัทรพิชาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า อยู่ดีๆร่างกายของเธอจะเปลี่ยนเป็นยินยอมร่วมมือกับเขาไปได้ง่ายๆ หากแต่มันก็คงจะเป็นอย่างที่ชีวินว่า เพราะเวลานี้สองมือเธอกำลังเอื้อมขึ้นไปโอบรอบคอของเขาเอาไว้เพื่อที่จะหาจุดยึดเหนี่ยว เนื่องจากนึกกลัวไปว่าร่างกายที่เหมือนคล้ายกับเบาหวิวนั้นจะล่องลอยไป

"อื้อ คุณชิน"

"บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าไม่ขัดขืนแล้วจะเสียวเอง"

ชีวินจับขาทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นมาเกี่ยวรอบเอวตัวเองเอาไว้ ในขณะที่เขาเร่งเพิ่มจังหวะความเร็วขึ้นมา ภัทรพิชาก็ค่อยๆปรือตาขึ้นมาดูสีหน้าของคนใจร้ายซึ่งก็พอที่จะได้เห็นว่าชีวินกำลังใกล้ถึงฟากฝั่งเต็มที เสียงครางกระหึ่มหลุดรอดออกมาพร้อมเธอหลายหน เสียงเนื้อบริเวณหน้าขาของเขาที่ตีกระทบกับเนื้อต้นขาด้านในของเธอนั้นดังไปทั่วบริเวณห้อง จนกระทั่งต่างฝ่ายต่างพากันหอบเกร็ง เรือนร่างสูงใหญ่จึงได้ฟุบใบหน้าทาบทับลงไปบนลำตัวของภัทรพิชาอีกครั้งในตอนที่ทุกอย่างจบลง

"เป็นยังไงบ้างไพน์ ลุงกับแม่หนูไม่อยู่หลายวัน ทุกอย่างโอเคดีใช่ไหมลูก"

"ก็..โอเคดีค่ะคุณเชาว์ ไม่ได้มีปัญหาอะไร"

ภัทรพิชาตอบชวลิตด้วยน้ำเสียงอึกอักไม่กล้าสบสู้สายตายามที่ได้เผชิญหน้ากับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยงคนใหม่ของเธอ หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ระหว่างเธอกับชีวินไป คนใจร้ายก็หายหน้าหายตาไปจากบ้านหลังนี้ เธอไม่ได้มีโอกาสที่จะได้เห็นหน้าเขาอีก ขนาดว่าเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกันก็ไม่ได้เจอ ทุกอย่างเงียบกริบปราศจากการเคลื่อนไหว ราวกับว่าเรื่องที่ผ่านมานั้นมันไม่เคยได้เกิดขึ้นเลยสักนิด...

"จนป่านนี้แล้วยังจะมาเรียก คุณ อีกเด็กคนนี้ ต่อไปนี้ให้หนูเรียกลุงว่า ลุง ก็พอนะไพน์ ไหนๆเราก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ลุงว่าพูดแบบนี้มันดูเหินห่างกันเกินไปเข้าใจไหม"

"ค่ะ คุณลุง"

ชวลิตเป็นนักการเมือง เขาถือว่าเป็นนักการเมืองท้องถิ่นมีชื่อคนหนึ่งที่เล่นการเมืองมาตั้งอายุยังน้อยๆ ถึงแม้ว่าฐานะของบ้านหลังนี้จะถือว่าค่อนไปในทางผู้ดีมีอันจะกิน หากแต่เจ้าของบ้านกลับรักความเป็นส่วนตัวด้วยกันทั้งนั้น สมัยที่แม่ของชีวินยังอยู่ก็เลยมีเพียงแค่แม่ของเธอที่เป็นแม่บ้าน กับเธอ ที่พึ่งเข้ามาช่วยแม่ดูแลงานบ้าน ส่วนคนขับรถก็จะเป็นบอดี้การ์ดที่ชวลิตจ้างเอาไว้เป็นคนขับเวลาที่ชวลิตไปไหนต่อไหนมากกว่า

แม่ของเธออยู่บ้านหลังมีมานาน ส่วนเธออาศัยอยู่กับตาและยายที่ต่างจังหวัด ที่ผ่านมาแม่คอยส่งเสียค่าเล่าเรียนและค่าเลี้ยงดูให้เธออยู่เสมอ ใครจะคิดว่าวันหนึ่งตอนที่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ด้วยความที่อยากจะอยู่ใกล้แม่ เธอเลยลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานครดู ผลปรากฏว่า เธอดันสอบติด แม่ก็เลยขออนุญาตพาเธอเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ด้วย 

ตลอดช่วงเวลากว่าสองปีที่ผ่านมาเธอและมารดาเฝ้าคอยดูแลคุณนาถนรีที่ป่วยออดๆแอดๆมาโดยตลอด และภัทรพิชาเองก็คิดว่าคุณนาถนรีท่านก็คงจะเอ็นดูเธอเหมือนกัน ถึงขนาดที่ว่ายอมส่งเสียค่าเล่าเรียนและจ่ายค่าขนมให้เธอเป็นประจำทุกเดือน จนเธอทั้งรู้สึกรักและเคารพ ซาบซึ้งใจกับความมีเมตตาที่ท่านมอบให้มาโดยตลอด

 แต่กับชีวิน ในตอนแรกเธอกับเขาก็เหมือนเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าต่อกัน เธอไม่ได้กล้าที่จะพูดคุยกับเขามากนัก ด้วยบุคลิกที่โคตรจะดูดี แถมยังหน้าตาดีแบบโดดเด่น ภัทรพิชายอมรับว่าเธอนั้นไม่เคยกล้าที่จะมองเขาอย่างเต็มตา เจ้าของดวงตาคมและใบหน้าที่แสนหล่อเหลานั่นทำเอาหัวใจดวงน้อยของเธอสั่นไหวแบบนับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งพอได้รู้ว่าเธอเองก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขา อาการปลื้มอกปลื้มใจนั้นก็เกิดขึ้นอยู่ตลอดๆ มีบ้างเหมือนกันบางครั้งที่ชีวินบอกให้เธอติดรถไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน แต่เธอก็เขินเกินกว่าที่จะนั่งไปกับเขาด้วยได้ หรือมีบางทีที่เขาอาสามาติวข้อสอบให้ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ตัวเธอไม่ได้เป็นอันโฟกัสในสิ่งที่เขาสอน หลังๆมาเธอก็เลยพยายามหลบหน้า ไม่เอาตัวเองไปอยู่ใกล้รัศมีสายตาของเขา แต่ชีวินก็ยังคงตามหาตัวเธอจนเจอ 

บางที..เธออาจเริ่มที่จะคิดถึงสายตานั้น สายตาของชีวินที่เวลาถูกเขามองมา เคยทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวแบบที่เขาเองคงจะไม่รู้ ชีวินคงจะเอ็นดูเธอ หากแต่เธอกลับแอบปลื้มปริ่มคิดเองไปไกล จนกระทั่งในวันที่พ่อของเขาบอกว่าจะแต่งงานแม่ของเธอ สายตาของความเอ็นดูที่ชีวินเคยมีให้เธอก็จางหายไปแบบไม่มีวันหวนกลับมา