ตอนที่ 2 รอดตัวไป

"พี่เมลลี่หนูไปห้องน้ำนะ"

"ให้ไปเป็นเพื่อนไหม"

"แค่นี้เองหนูไปเองได้"

"อ่าๆ"

ฮันน่าหยัดกายลุกขึ้นยืน ร่างบางโอนเอนเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่มีอยู่ในร่างกายในปริมาณที่ค่อนข้างมากพอสมควร แต่ก็ยังพอประคองสติให้เดินไปยังทางที่ป้ายบอกทางห้องน้ำได้ รวมถึงฝ่าผู้คนระหว่างทางไปได้ด้วย

"อื้อ~ รู้สึกเริ่มมึนแล้วสิคงต้องล้างหน้าหน่อยแล้วมั้ง"

เสียงหวานพึมพำในลำคอยกมือขึ้นตบหน้าเบาๆ เป็นการเรียกสติ เอื้อมมือเปิดน้ำแล้วตักยกขึ้นมาเต็มอุ้งมือสะบัดออกเล็กน้อยก่อนจะแตะตบที่ข้างแก้มแดงเรื่อทั้งสองข้างมองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกด้านหน้า

นางแบบสาวหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำหลังจากจัดการทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว แต่ระหว่างที่กำลังจะเดินกลับไปหาผู้จัดการส่วนตัวของเธอนั้นก็เกิดการชะงักเท้าที่กำลังก้าวเมื่อสายตาดันไปเห็นเข้ากับภาพที่ทำให้ร่างกายเหมือนจะแข็งชาไปทั่วร่างชั่วขณะ

เคร้ง!

เสียงแก้วเหล้าในมือร่วงหล่นลงบนพื้นแตกละเอียดกระจายก่อนดวงตาคมกริบของชายที่อยู่ในความมืดเห็นเพียงเรือนร่างรำไรจะปล่อยคนในอ้อมแขนหล่นลงพื้น ปรายตาขึ้นมองเธอที่ยืนนิ่งท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินสวนโยกตัวกันไปมาด้วยความสนุกตามเสียงเพลงโดยไม่นึกฉงนเอะใจอะไร ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ถอยออกห่างจากมาด้วยความเงียบเชียบโดยมีดวงตากลมโตมองตามไปเหมือนถูกสะกดไว้

"กรี๊ด!!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้นหลังจากร่างใหญ่ร่วงลงพื้นมีเลือดสีเข้มไหลออกมาจากลำคอที่เปิดเป็นแผลฉกรรจ์น่าหวาดกลัว 

ความโกลาหลเริ่มวุ่นวายเมื่อทุกคนจับตามองมายังจุดที่เธอกำลังมองเป็นตาเดียวกัน ฮันน่าถูกกระชากออกมาจากบริเวณที่ยืนอยู่ด้วยสติที่ยังคงไม่ครบถ้วน มือบางสั่นระริกดวงตากลมโตเอ่อพร่าไปด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาโดยอัตโนมัติ ในขณะที่บอดี้การ์ดของคลับก็เข้ามาเคลียร์พื้นที่ด้วยความรวดเร็วเช่นกัน

"ฮันน่า ฮันน่า!"

"พะ...พี่เมลลี่นะ... หนู~"

เสียงหวานสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว มือบางถูกมือหนากุมไว้ประคองโอบปลอมประโลมในขณะที่น้ำตายังคงไหลลงมาเป็นสายอาบแก้มเนียน 

"ไม่เป็นไรๆ "

"หนูเห็น.."

"อย่าพูดถ้ามันจะทำให้กลัวอย่าพูดออกมา ตอนนี้เราอยู่ต่างถิ่นปล่อยทุกอย่างให้เจ้าถิ่นเป็นคนจัดการเองไม่ต้องกลัวเรากลับกัน ไปพักผ่อนก่อนอย่าคิดมากทุกอย่างจะดีขึ้น"

"อื้อ~"

นางแบบสาวพยักหน้าในอ้อมแขนยอมเดินด้วยแข้งขาอ่อนแรงออกมายังรถที่เช่าเพื่อใช้สำหรับตอนที่ยังอยู่ที่นี่มาโดยมีร่างสูงใหญ่ของผู้จัดการส่วนตัวประคองอยู่ใกล้ๆ

.

.

โดโนแวนมองตามสองร่างที่ประคองกันออกไปยังรถที่จอดรออยู่ด้วยแววตาราบเรียบไร้ความรู้สึก ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจอะไรในตัวผู้หญิงคนนั้นเลย แต่พอได้สบตากันอีกครั้งตอนที่เขาลงมือจัดการกับเหยื่อภาพของผู้หญิงที่บังเอิญเจอกันหน้าห้องน้ำในสนามบินก็ผุดขึ้นมาในหัว เธออยู่ในเหตุการณ์ที่เขาลงมือถึงสองครั้งและเขาเชื่อว่าเธอจำเขาได้ 

เท้าหนักก้าวเดินออกมาจากมุมมืดสอดมือล้วงเข้าในกระเป๋ากางเกงมองตามไฟท้ายรถที่ตีเลี้ยวออกจากพื้นที่ของคลับไปก่อนจะขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์ของตัวเองแล้วสตาร์ทรถเสียงดังลั่นก่อนจะกระชากตัววิ่งออกสู่ถนน

ครืน~ครืน

เสียงสั่นจากโทรศัพท์ด้านในกระเป๋าเสื้อทำให้มือหนาต้องเคลื่อนตัวลงมาควานหาในกระเป๋า ยกขึ้นมากดรับแล้วแนบเข้ากับในหูในขณะที่ยังคงขับรถอยู่บนท้องถนนตามรถคันหน้าไป

ดวงตาคมกริบยังคงไม่ละไปจากรถคันหน้าในขณะที่รอปลายสายเป็นคนเริ่มบทสนทนาออกมาก่อน

'มีงานใหม่ให้ทำอยู่ใกล้ๆ'

"ถือว่าเธอโชคดีไปแต่ถ้ายังมีครั้งหน้า... เธอไม่รอดแน่"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดริมฝีปากเก็บโทรศัพท์ในมือลงกลับในกระเป๋าเสื้อตามเดิม ตีไฟเลี้ยวเข้าซอยด้านหน้าเพื่อออกไปตามสถานที่นัดที่ในสายบอกมา