2 เจี้ยงหลง

2 เจี้ยงหลง

อาคารขนาดมหึมากลางเกาะมาเก๊า แม้จะไม่สูงเสียดฟ้า แต่กินพื้นที่กว้างใหญ่หลายร้อยตารางเมตร ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมยุโรปหรูหรา ภายในเป็นทั้งแหล่งรวมแบรนด์เนม ร้านอาหารชื่อดัง และโรงแรมระดับห้าดาว

หลงพาเลช มาเก๊า คาสิโน คือหนึ่งในศูนย์กลางความมั่งคั่งของเกาะ นักท่องเที่ยวยังคงหลั่งไหลไม่ขาดสาย แม้ไม่ใช่ฤดูกาลท่องเที่ยว

เดือนมิถุนายนของมาเก๊าร้อนชื้นไม่ต่างจากบ้านเรา บางวันฝนกระหน่ำตั้งแต่เช้า บางวันแดดแรงจนพื้นหินร้อนระอุ สภาพอากาศแปรปรวนเหมือนโชคชะตาของคนที่อาศัยอยู่บนเกาะแห่งนี้

เจี้ยงหลงยืนอยู่หลังผนังกระจกโค้งสูงจากพื้นจรดเพดาน ห้องทำงานชั้นบนมองลงไปเห็นบ่อนคาสิโนทั้งชั้นราวกับสนามรบ

ร่างสูงใหญ่ในชุดถังจวงสีดำสนิททำจากผ้าไหมเนื้อดี เสื้อคอจีนสาบตรงขับเน้นไหล่กว้างกับแผงอกแน่น ผ้าเงางามสะท้อนกล้ามเนื้อใต้เนื้อผ้าอย่างชัดเจน

เขาหมุนแหวนหยกในมือช้า ๆ แหวนหมั้นแทนใจของที่ปู่แลกกับป้ายหยกประจำตระกูล

ของที่ไม่ควรถูกนำไปแลกกับคำสาบานไร้สาระตั้งแต่สี่สิบปีก่อน

“พี่ใหญ่ คิดว่าว่าที่เจ้าสาวจะหน้าตายังไง”

เจี้ยงหนิงเฉิง ลูกพี่ลูกน้องเอ่ยขึ้นพลางพิงโซฟา หน้าหวาน ตาตี๋ ผิวขาวกว่าคนมาเก๊าทั่วไป เจี้ยงหลงไม่ตอบ หมุนเก้าอี้หันไปมองกระจก

“ผมว่า ขี้เหร่แน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่โสดจนจะสามสิบ”

“ยี่สิบหก”

เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ หนิงเฉิงหัวเราะเบา ๆ

“รู้ละเอียดขนาดนี้ แสดงว่าพี่ใหญ่ให้คนไปสืบมาแล้วสิ”

เจี้ยงหลงไม่ตอบ เพียงปรายสายตาไปยังโต๊ะรัสเซียนรูเล็ตด้านล่าง หญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดทันสมัยราคาแพงนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นวันที่สองแล้ว

คนเดียว… ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีเพื่อนชายผิดวิสัยของหญิงสาวในสถานที่แบบนี้

“นายไม่มีงานทำหรือไง” เจี้ยงหลงลุกขึ้น หนิงเฉิงสะดุ้ง

“ผม…ผมไปตรวจห้องวีไอพีก็ได้ครับ”

เจี้ยงหลงไม่พูดอะไรอีกก้าวออกจากห้องทำงาน องครักษ์ในสูทดำห้าคนเดินตามหลังเป็นขบวนทุกคนพกอาวุธทุกคนรู้หน้าที่

“เสียอีกแล้ว…” หงส์หยกถอนหายใจเบา ๆ เมื่อชิปตรงหน้าแทบไม่เหลือ สองวันเต็มที่เธอนั่งอยู่โต๊ะรัสเซียนรูเล็ตเสียเงินไปไม่ต่ำกว่าหลักแสนดอลลาร์

เธอไม่ใช่นักพนันไม่ชอบการพนันแต่ต้องมาที่นี่เพื่อรอเห็นหน้าว่าที่เจ้าบ่าว จากที่ถามพนักงานมา เจี้ยงหลงจะลงมาตรวจงานทุกสองวันถ้าวันนี้ไม่เห็นหน้าเขา เธอต้องเปลี่ยนแผนใหม่

ในสองวันที่ผ่านมา เธอได้ยินข่าวมากพอนายใหญ่ตระกูลเจี้ยงมีผู้หญิงเก็บเป็นนักร้องประจำคลับ คืนก่อนเธอไปเห็นกับตา

นักร้องสาวร่างเล็กในกี่เพ้าสีแดงขาเรียวยาวขาวเนียนเสียงร้องหวานเย้ายวน

สวย... สวยมากพอจะทำให้หงส์หยกแน่ใจอย่างหนึ่ง เธอคิดถูกแล้วที่ไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายคนนี้

“นายใหญ่! นายใหญ่มาแล้ว!” เสียงพนักงานดังขึ้นรอบทิศ

บรรยากาศทั้งชั้นเปลี่ยนทันทีคนเริ่มหันมองเสียงซุบซิบดังขึ้นเหมือนคลื่น หงส์หยกเงยหน้าขึ้นเห็นขบวนคนในสูทดำเดินเรียงสองแถว

และคนที่เดินนำหน้า สูงใหญ่ไหล่กว้างชุดถังจวงสีดำลายมังกร

หัวใจเธอกระตุกวูบ

นั่นแหละ…

เธอลุกพรวดจากเก้าอี้เดินแทรกฝูงชน หลบหลังโต๊ะบาคาร่าอาศัยจังหวะที่ทุกคนสนใจนายใหญ่

เธอรู้จักการเคลื่อนไหวแบบนี้ดีเดินช้าไม่เร่งไม่หันหลังวิ่ง จนหลุดออกจากห้องโถงใหญ่ได้สำเร็จ ขณะก้าวผ่านประตูสุดท้ายความรู้สึกหนึ่งแล่นวาบขึ้นมาในอก

เหมือนมีใครบางคน…กำลังมองอยู่

เขารู้แล้ว

หงส์หยกแนบลำตัวไปกับผนังห้องด้านข้างที่แทบไม่มีคนใช้ ชีพจรเต้นรัวเหมือนกลองศึก แม้จะมองเขาไม่ชัดนักจากระยะไกล แต่เพียงเงาร่างสูงใหญ่ในชุดถังจวงสีดำก็เพียงพอให้เธอรู้ว่า ชายคนนั้นอันตรายกว่าที่คิดไว้มาก

เจี้ยงหลงสูงกว่าที่เธอคาด มือที่แกว่งตามจังหวะก้าวมั่นคงดั่งนักล่า สายตาคมกริบกวาดมาทางเธอราวกับจับตำแหน่งได้แล้ว หงส์หยกรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุผ่านฝูงชน

ไม่ได้… ต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้

เธอคาดไว้อยู่แล้วว่าเขาต้องผิดสังเกต หากเธอยังนั่งอยู่โต๊ะเดิม แต่ไม่คิดว่าเขาจะจับพิรุธได้เร็วขนาดนี้ และที่เลวร้ายที่สุดคือ… เขากำลังมุ่งตรงมาทางเธอ

หงส์หยกขยับตัวหลบฝูงชนอย่างเงียบที่สุด เดินช้า ไม่เร่ง ไม่วิ่ง ท่วงท่าที่เคยฝึกมาเพื่อเอาตัวรอดกลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยชีวิตเธอในวินาทีนั้น

เจี้ยงหลงหยุดฝีเท้า สายตาคมหรี่ลงเมื่อมองไปทั่วโถง หญิงสาวคนนั้นหายไปแล้ว

เขาแน่ใจว่าเธอไม่พักที่โรงแรมนี้ และแน่ใจยิ่งกว่าว่าเธอไม่ได้เป็นนักพนันธรรมดา ท่วงท่าการหลบสายตา การเคลื่อนไหวผ่านฝูงชน มันเป็นของคนที่ถูกฝึกมา

“ขอกล้องวงจรปิด” เสียงเขาเรียบ แต่แฝงคำสั่งชัดเจน“สาวชุดม่วงอ่อน เว้าแผ่นหลัง”

หัวหน้าองครักษ์พยักหน้า ก่อนรีบเดินออกไป เจี้ยงหลงหมุนตัวกลับขึ้นลิฟต์ สีหน้าสงบนิ่ง แต่ภายในกลับไม่ต่างจากคลื่นใต้น้ำ

ไม่นาน หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น

คลิปแรก หญิงสาวเห็นเขา แล้วเบี่ยงตัวหลบ คลิปที่สอง เธอเดินลงบันไดโรงแรม ขึ้นแท็กซี่ หายไปในฝนบาง ๆ

ภาพนิ่งซูมชัดพอให้เห็นใบหน้าคม หวาน แปลกตาดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ไม่เหมือนใคร

เจี้ยงหลงจ้องภาพนั้นนิ่งนานกว่าที่ควร

ไม่ใช่เพราะความสวยเพียงอย่างเดียวแต่เพราะสัญชาตญาณบางอย่างกำลังกระซิบในหัวเขา ผู้หญิงคนนี้ ไม่ควรเป็นแค่คนเดินผ่าน

เสียงประตูห้องเปิดออก

“นายใหญ่”

ซูเม่ย นักร้องสาวในกี่เพ้าสีแดงยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มอ่อน หวาน และเชื่องตามบทบาทที่เธอรู้ดี

เจี้ยงหลงวางโทรศัพท์ลงเอนหลังพิงโซฟา สายตายังคงลอยไปไกลกว่าร่างบางตรงหน้า

คืนนี้… เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไร

แต่ภาพในหัวกลับเป็นเพียงใบหน้าของหญิงสาวปริศนาในคาสิโน

ผู้หญิงที่เขายังไม่รู้ชื่อแต่กลับรู้สึกชัดเจนอย่างประหลาดว่า

เธอจะไม่ใช่แค่ “คนแปลกหน้า” ในชีวิตเขาอีกต่อไป