Masuk“สวรรค์ เหอะ นรกชัดๆ”
ไปรญาแค่นยิ้มขื่น จำต้องยอมรับชะตากรรมไร้ทางเลือกของตัวเอง ร่างงามถูกเขาโอบพาเข้าไปในห้องจนได้
ภายในห้องพักสุดหรู ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์โทนสีขาวสะอาด แบ่งโซนเป็นที่นั่งเล่น มีระเบียงชมวิว มีบาร์เหล้าให้เจ้าของได้นั่งดื่ม รวมถึงห้องนอนที่อยู่ด้านในสุด พอเปิดเข้าไปพบเตียงนอนตั้งเด่นอยู่กลางห้อง เตียงกว้างและคงนุ่มน่านอน แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว มันไม่ต่างจากลานประหารเมื่อถูกเขาพามานั่งลงบนนั้น
“ขอเวลาทำใจหน่อยได้ไหมคะ” เธอยังถ่วงเวลา
เอนริโก้นิ่วหน้า “มันดึกมากแล้ว และฉันก็อยากจะได้เธอจนปวดร้าวไปหมดแล้ว อย่าอิดออดเลยน่า”
เขาสลัดเสื้อผ้าออกจากร่างของตัวเองอย่างใจร้อน ทำเอาหญิงสาวกระเถิบกายถอยหนีด้วยความตกใจ
“อย่าเพิ่งสิ ฉันขออาบน้ำก่อนได้ไหม ฉันเต้นมาจนเหงื่อท่วม มันเหนียวตัวและเหม็นเหงื่อด้วย ขอร้องนะคะ ฉันอยากตัวหอมๆ จะได้มั่นใจ” เธอหาข้ออ้างเอาตัวรอดอีกสักหน่อย
“โอเค ฉันก็เหนียวตัวเหมือนกัน เราอาบน้ำพร้อมกันเลย จะได้ไม่เสียเวลา” เขายอมตกลง แต่ต้องอาบพร้อมกัน
ไปรญายิ้มแหย อยากร้องไห้เต็มแก่ ไม่นึกว่าเขาจะย้อนศรแบบนี้
“ให้ฉันอาบก่อนนะคะ ฉันไม่เคยอาบน้ำกับใคร” เธอขอร้อง แต่อีกฝ่ายส่ายหน้า
“จะอาบน้ำ หรือจะเอากันก่อนค่อยอาบ ฉันให้โอกาสเธอแล้วนะ อย่ามาเล่ห์เหลี่ยมมาก เดี๋ยวจะอดใจไม่ไหว จัดให้หนักๆ ตอนนี้เลย”
คำขู่ของเขา ทำให้ไปรญาจำต้องเดินตัวลีบเข้าไปในห้องน้ำ หลับหูหลับตาถอดเสื้อผ้า แล้วรีบลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำที่เจ้าตัวเทบั้บเบิ้ลบาร์ทลงไปจนฟองฟอดเต็มอ่าง
“ให้ฉันแช่ด้วยคนนะ จะได้ช่วยกันขัดขี้ไคล”
เอนริโก้ตามเข้ามาในห้องน้ำ เขาเดินตัวเปล่าไร้เสื้อผ้า อวดหุ่นล่ำกล้ามแน่นโชว์ซิกแพกเป็นลอนสวย รูปร่างของเขาดูดีไม่แพ้นายแบบเลย ทำเอาไปรญาถึงกับทำตาโตจ้องมองตาไม่กะพริบ กว่าจะรู้ตัวชายหนุ่มก็ตามลงมาแช่ในอ่างเดียวกันแล้ว
“จะให้ฉันช่วยขัดขี้ไคลให้ไหม หรือว่าอยากขัดขี้ไคลให้ฉันก่อน”
เขาหยิบขวดสบู่เหลวมาเทลงบนฟองน้ำ มองร่างงามใต้ฟองหนานุ่มที่พยายามซ่อนจากสายตาเขา เอนริโก้ยิ้มกรุ้มกริ่มขณะยื่นส่งฟองน้ำให้หญิงสาว
“ฉันว่าให้เธอขัดขี้ไคลให้ฉันก่อนดีกว่า อ่ะ ขัดให้ทั่วๆ เอาให้สะอาดปราศจากความสกปรกเลยนะคนสวย”
ไปรญาจำต้องยื่นมือมารับฟองน้ำ มืออีกข้างกุมทรวงอกแนบตัวไว้ กันสายตาคนเจ้าเล่ห์ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ต้องขยับลุกขึ้นนั่งตัวตรง เพื่อจะขัดตัวให้เขาอยู่ดี
“ขัดข้างหน้าหรือข้างหลังก่อน”
เอนริโก้ขยับเข้าไปใกล้ จับมือน้อยที่กำฟองน้ำมาวางบนหน้าอก มองแก้มแดงปลั่งของเธออย่างเอ็นดู ท่าทางหญิงสาวจะไม่เคยอาบน้ำให้ผู้ชายคนไหนมาก่อน คิดแบบนั้นแล้วหัวใจก็พองฟูชอบกล เมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนแรกที่เธอจะอาบน้ำให้ การเป็นคนแรกให้ความรู้สึกดีชะมัด ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น
“หันหลังสิคะ ฉันจะขัดหลังก่อน”
ไปรญาบอกเสียงสั่นพยายามไม่สบตาคมวาวคู่นั้น ใจเต้นรัวแทบทะลุออกมานอกอก คนบ้าอะไรอาบน้ำเองก็ไม่เป็น มาให้เธอขัดขี้ไคลอาบน้ำให้เหมือนเด็ก ทั้งที่ตัวโตน้องๆ หมีควาย
“อ่ะ ขัดข้างหลังก่อนก็ได้ ถูให้สะอาดนะสาวน้อย”
เอนริโก้ยอมหันหลังโดยดี เขาปรายตามองหญิงสาวด้วยแววตาขบขัน เธอเกร็งตัวทำท่าเหมือนกำลังจะไปออกศึก ก็อีแค่ขัดขี้ไคลเองนะ
หญิงสาวกลั้นใจจับฟองน้ำถูแผ่นหลังหนาที่เจ้าของหันให้ จนเป็นรอยแดงเต็มหลัง เขาไม่ร้องโวยวายสักแอะทั้งๆ ที่เธอออกแรงเต็มที่ หลายนาทีผ่านไป ความเกร็งขืนค่อยผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว มือที่ออกแรงถูก็ลดความแรงลง กลายเป็นค่อยละเมียดละไมถูหลังเขาอย่างเพลิดเพลิน ไปรญาเอนหลังพิงขอบอ่าง มือน้อยขยับยุกยิกไปทั่วแผ่นหลังหนาเทสบู่เพิ่ม ละเลงจนเกิดฟองฟอด จากที่อยากแกล้งเขากลับเพลิดเพลินกับร่างหนาผิวตึงแน่นของอีกฝ่าย มือถูไปกดตรงบ่าไหล่พบความตึงก็เผลอไปนวดให้เขา ยิ่งเห็นเขาหลับตาพริ้มทำเสียงอืออาในคอเหมือนพอใจ ก็เลยนวดต่อไปเรื่อยๆ กลายเป็นหมอนวดในอ่างไปโดยไม่รู้ตัว
“อืม สบายจัง เธอนวดเก่งนี่ ไปเรียนที่ไหนมา”
เอนริโก้พึมพำถาม ขณะเอนหลังให้เธอนวดบ่า มันรู้สึกสบายจริงๆ ไม่ได้พูดเอาใจเลย ปกติเขามักจะนวดน้ำมันที่สปาเดือนละสองครั้ง ไม่ถึงกับติดนวด แต่รู้สึกผ่อนคลายดีเลยไปนวดให้หายเมื่อย ไม่คิดว่าแม่สาวโคโยตี้คนนี้จะมีฝีมือด้านนี้ด้วย
“ฉันต้องนวดให้แม่บ่อยๆ ค่ะ เลยไปเรียนคอร์สสั้นๆ บ่าไหล่ของคุณตึงมาก สงสัยจะทำงานหนักนะคะ”
เธอตอบคำถามเขามือก็นวดไป ลืมตัวว่าก่อนหน้าเคยกลัวเขาแค่ไหน ตอนนี้ผู้ชายร่างหนาดูไร้พิษสง ยอมนั่งนิ่งให้เธอนวดบ่า ท่าทีต่อต้านคลายลงโดยไม่รู้ตัว
“แม่เธอเป็นอะไร” เขาถามเสียงนุ่ม
“แม่ถูกรถชนจนทำให้ขาหักเดินไม่ได้ค่ะ ถึงจะหายแล้วแต่แม่มักจะปวดขาบ่อยๆ บางทีก็ปวดเมื่อยเนื้อตัว ผลกระทบจากอุบัติเหตุค่ะ แม่ไม่ชอบอยู่เฉยๆ ยังทำงานบ้าน ทำอาหารเอง บางทีก็ไปรับงานถักเสื้อมาทำ เลยทำปวดเนื้อตัวบ่อยๆ ฉันเลยต้องนวดให้แม่”
ไปรญาเผลอเล่าเรื่องมารดาให้เขาฟัง โดยลืมไปว่าเขากับเธอไม่ได้สนิทกันจนต้องรู้ประวัติกันและกันขนาดนี้
“กรี๊ดดด อ๊ะ”เธอกรีดร้องเมื่อบางสิ่งในกายกายแตกพร่าง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่ออีกฝ่าย เลื่อนตัวลงไปยังกุหลาบสาว แล้วใช้ลิ้นเลียไล้กลีบผกางาม ที่ชุ่มช่ำด้วยหยาดน้ำหวาน ชิวหาร้อนห่อเป็นกรวยก่อนจะแหย่แยงเข้าลึก กระดกรัวไปมาจนเจ้าของโถงถ้ำฉ่ำร้อนถึงกับดิ้นเร่าๆ ยกสะโพกลอยจากพื้นแอ่นตัวให้เขาดื่มกินถนัดถนี่“เฟอร์นันโด พอก่อนไม่ไหวแล้ว ซี๊ดดด ฉันจะขาดใจ”เสียงร่ำร้องดังขึ้น แต่อีกฝ่ายไม่สนใจยังคงเพลิดเพลินกับความหวานฉ่ำของกุหลาบงาม ถึงจะผ่านกาลเวลามาแต่ไม่ลดทอนความสวยงามตราตรึงใจแม้แต่น้อย จนกระทั่งร่างงามกระตุกเกร็งปลดปล่อยสายธารหวานออกมาอีกรอบ นั่นแหละเขาถึงได้เงยหน้าขึ้น แล้วลุกขึ้นนั่งเอามือช้อนใต้สะโพกนุ่มดึงหมอนมารองไว้ ก่อนจะจับขาเรียวสวยยกขึ้นพาดบ่า เปิดทางให้มังกรร้ายได้เข้าไปยังถ้ำฉ่ำหวาน มือหนาประคองกายแกร่งดุนดันอยู่ตรงปากทางเข้า จนเมื่อเธอหยุดเกร็งตัวเปิดรับเขา ก็ดันพรวดเข้าไปจนสุดความยาวในคราวเดียว ทำเอาภรรยาสาวสะดุ้งเฮือก“อ๊ะ ซี๊ดดดด”ปัทมานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปนจุก ช่องทางสวาทร้างรามานาน จึงคับแน่นไม่ไหลลื่น ได้แต่ยกมือดันแผงอกสามีไม่ให้เขาเร่งเครื่อง ขอเวลาได้ปรับสภาพก่อน
เฟอร์นันโดต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการพิชิตใจสาวน้อยชาวเอเชียแสนน่ารัก ที่มารับจ้างทำงานพิเศษเป็นแม่บ้านแลกกับเงินเพียงไม่กี่เหรียญ เธอต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เขารู้จัก เธอไม่สนใจเงินทองมากมายของเขา นอกจากหัวใจและความรักที่เขามอบให้เท่านั้น แต่เธอก็หนีเขาไปพร้อมหอบลูกในท้องที่เขาไม่รู้ว่ามี เธอหายไปเกือบยี่สิบปี ไร้ข่าวคราวจนเขาท้อใจที่จะตามหา ได้แต่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ กับผู้หญิงมากมาย ที่ไม่เคยมีใครให้ความอิ่มเอมใจได้เท่าเธอ เพราะเขาไม่เคยรักผู้หญิงเหล่านั้นเหมือนที่รักปัทมา จนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายโทรติดต่อเข้ามา พร้อมทั้งขอความช่วยเหลือโดยยอมบอกว่ามีลูกสาวที่น่ารักคนหนึ่งให้เขา เฟอร์นันโดไม่รีรอรีบเดินทางมาพบเธอที่โรงพยาบาล สภาพของเธอไม่ทำให้เขารังเกียจกลับยิ่งสงสารและรักเธอยิ่งกว่าเดิม เขาได้เธอคืนมาพร้อมลูกสาวหนึ่งคน ชีวิตจึงสมบูรณ์พร้อมอีกครั้ง และไม่คิดว่าจะยอมให้เธอจากเขาไปอีก“ปัทจ๋าผัวมาแล้วนะ ขอชื่นใจหน่อยได้ไหม”เสียงกระซิบมาพร้อมการกดจมูกบนแก้มนวล ทำเอาคนแกล้งหลับขนลุกเกรียวแต่ยังฝืนไม่ยอมลืมตา อีกฝ่ายเลยได้ใจซุกไซ้จมูกไปตามซอกคอหอมกรุ่น แตะริมฝีปากจูบผิวนุ่มๆ ดูดเม้มเ
“ตอบผมมาก่อนสิ”“ตกลงสิคะ จดทะเบียนแล้ว มีลูกด้วยกันอีกหนึ่ง ไม่ตกลงแต่งงานฉันก็บ้าเต็มที”ปัทมาตอบรับ ก่อนจะยื่นมือให้เขาสวมแหวน“โรแมนติกหน่อยสิที่รัก ผมตื่นเต้นแทบตาย กว่าจะขอคุณแต่งงานได้”เฟอร์นันโดเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานจากฉันเธอ เป็นผมคุณอย่างให้เกียรติคู่ชีวิต เธอไม่ใช่สาวใช้เขาไม่ใช่เจ้านาย แต่เป็นสามีภรรยากันแล้ว ไม่สมควรที่จะเรียกกันแบบนั้นอีก“โอเคค่ะ ฉันต้องร้องไห้ด้วยความดีใจก่อนไหมคะ”เธอแกล้งพูด ขณะยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาแรงๆ ปลอบคนแก่แสนงอนให้หายหน้ามุ่ย“แค่ยิ้มก็พอครับที่รัก สวมแหวนแล้ว ก็ต้องจูบใช่ไหม”คนเจ้าเล่ห์แม้เวลาผ่านมาจนเลยวัยหนุ่ม ยังคงหื่นไม่เปลี่ยน เฟอร์นันโดลุกขึ้นมาโอบกอดร่างเล็กแล้วมอบจุมพิตแสนหวานให้เธอด้วยความรัก แม้เวลาจะเปลี่ยนไปนานแค่ไหน หัวใจดวงนี้ของเขาสยบยอมให้ดรุณีน้อยแสนน่ารักนามปัทมาตั้งแต่แรกพบ เช่นเดียวกับสาวน้อยที่มอบหัวใจ สยบอยู่ใต้ความรักของชายหนุ่มที่มีอายุห่างกันถึงสิบห้าปีอย่างเต็มใจ ความรักแม้ต่างกันแค่ไหน ขอเพียงหัวใจสองดวงตรงกัน ก็ไม่มีอะไรมาขวางกันไม่ให้รักกันได้…หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา เฟอร์นันโดก็เดินขึ้นชั้นสองของคฤหาสน์ พาตัวเ
“ปัทมา เธอเป็นยังไงบ้าง”ชายคนนั้นเดินมาข้างเตียงคนป่วยจับมือของปัทมาไว้ เขามองหน้าของไปรญาอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มให้เธอ“หนูไปรญา ลูกสาวของเราค่ะ” ปัทมาบอกชายคนนั้นไปรญายืนนิ่งตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก เมื่อจู่ๆ เธอก็ได้พบบิดาที่เคยคิดว่าตายจากไป ท่านยังมีชีวิตอยู่และยืนอยู่ตรงหน้าเธอกับแม่แล้ว แถมยังเป็นคนที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด“หนูปลาย นี่คือพ่อของลูกไงจ๊ะ”ปัทมาจับมือลูกสาวดึงให้มาใกล้คนเป็นพ่อ น้ำตาคลอคลองนัยน์ตา เมื่อเห็นคนเป็นสามีดึงลูกไปกอดไว้ สิ้นสุดกันทีความทรมานกว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา เธอได้คำว่าครอบครัวกลับคืนมาแล้ว และต่อไปนี้ความสุขอยู่แค่เอื้อมเท่านั้น“คุณพ่อ คุณเป็นพ่อหนูจริงๆ หรือคะ”ไปรญาน้ำตาไหลพราก เมื่อถูกอ้อมแขนแข็งแรงรัดร่างไว้แนบแน่น ไม่คิดไม่ฝันว่าเธอจะมีวันนี้ วันที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า“พ่อคือพ่อของลูก พ่อมารับลูกกับแม่ของลูกกลับไปอยู่บ้านของเรา รู้ไหมว่าพ่อตามหาลูกกับแม่มานานแค่ไหน โชคดีที่สวรรค์เมตตา ให้โอกาสพ่อได้ชดใช้ให้ลูกกับแม่ของลูก”คนเป็นพ่อปาดน้ำตา ขณะคลายอ้อมแขนออก แล้วหันไปกอดภรรยาของตนเอง“ขอบคุณนะปัทมา ที่ให้โอกาสฉันได้ด
ใกล้เวลาที่ไปรญาจะมาหาเธอแล้ว ปัทมาต้องการคุยกับลูกสาว ก่อนจะให้สองพ่อลูกได้พบกัน “โอเค ฉันจะรออยู่แถวหน้าห้องนี้นะ ฉันอยากเห็นหน้าลูก” คุณพ่อเห่อลูกสาวคนใหม่ จนไม่ยอมไปไหนไกล เฟอร์นันโดขยับลงมาจากเตียงยื่นหน้ามาหอมแก้มปัทมาแรงๆ แล้วเดินออกไปรอนอกห้อง เขาเดินไปมาอยู่แถวนั้นไม่ให้เป็นพิรุธ สายตาจับจ้องมองดูคนที่ผ่านไปมา แล้วก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมา ใบหน้าสวยน่ารักเหมือนในรูปถ่ายที่ปัทมาให้ดู หัวใจคนเป็นพ่อพองโต สายตาจับจ้องมองดูลูกรักด้วยความยินดี เขาปล่อยให้เธอเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย แล้วไปยืนแอบฟังสองแม่ลูกคุยกันหน้าประตูไปรญาเดินทางมาจ่ายค่ารักษาที่คงค้างไว้ มารดาของเธอได้รับการรักษาจนเกือบหายเป็นปกติ รอเพียงแผลผ่าตัดหายดีและแข็งแรงขึ้นก็จะสามารถกลับไปใช้ชีวิตปกติได้“แม่ขา หนูมาเยี่ยมค่ะ”ไปรญาเข้ามากอดมารดาที่นั่งเล่นบนเตียงผู้ป่วย ในยามนี้เธออยากร้องไห้เหลือเกิน ตัวเองไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ถูกทำลายความบริสุทธิ์จนไม่มีอะไรให้ภาคภูมิใจ มารดาของเธอเป็นชาวไทย อบรมลูกสาวอยู่เสมอให้รักนวลสงวนตัว หญิงสาวไม่เคยคบกับเพื่อนชายในฐานะแฟนเลย เพราะไม่อยากให้มา
“อย่าทิ้งฉันไปอีกนะปัทมา...” เฟอร์นันโดขยับถอยห่าง เชยคางของหญิงสาวมามองใบหน้าซีดเซียวนั้นด้วยความรัก เธอเปลี่ยนไปดูอ่อนล้าทรุดโทรม ยี่สิบปีที่ผ่านมา เธอคงมีชีวิตที่ลำบากมาก แต่ต่อให้เธอเปลี่ยนไปเช่นไรหัวใจของเขาไม่เคยเปลี่ยนตาม เธอคือยอดดวงใจ คือที่สุดของหัวใจ เช่นไร ก็ยังเป็นเช่นนั้นเสมอมา “คุณเฟอร์นันโดคะ ฉันขอโทษ...” ปัทมาน้ำตาไหล ยกมือขึ้นวางบนแก้มมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายไม่เปลี่ยนของคนที่เธอรักด้วยความรู้สึกปวดร้าว เธอรักเขาเสมอ มีเพียงเขาในหัวใจตลอดมา วันแรกที่พบรู้สึกเช่นไร วันนี้ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่ “ฉันตามหาเธอมาตลอด เธอใจร้ายมากที่ทิ้งฉันไป รู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน ที่ต้องอยู่โดยไม่มีเธอ” เขาตัดพ้อ “คุณไม่มีความสุขกับคุณเฮเลนเหรอคะ” เธอลูบแก้มเขาเบาๆ มองดูใบหน้าที่ยังหล่อเหลา แม้วัยล่วงผ่านก็ไม่ทำให้เขาหล่อน้อยลง “ฉันไม่ได้รักเฮเลน ฉันจำเป็นต้องแต่งงาน แล้วมันก็จบลงในปีที่สองหลังจากเธอตาย ฉันตามหาเธอมาตลอดนะปัทมา ทำไมเธอไม่ยอมติดต่อมาบ้าง ปล่อยให้ฉันตามหาเธอเหมือนคนบ้า เธอไม่รักฉันแล้วใช่ไหม” “โถ่ ฉันไม่เคยไม่รักคุณนะคะ” ปัทมายื่นหน้าไปแตะริมฝีปากบนแก