14 เพชรฆาตในคราบชีค

14 เพชรฆาตในคราบชีค

ช่วงหัวค่ำ วันเดียวกับเจ้าสาวโดนลักพาตัว

ณ พระราชวังไซฮาตนาเดีย

ชีคมูซาย่ำฝีเท้าหนักแน่นตามแรงอารมณ์ปะทุเดือดบนพื้นทางเดินหินอ่อนเย็นเยียบสีงาช้าง

ร่างสูงใหญ่ในชุดกันดูร่า[1] ตัวยาวสีขาวสวมทับด้วยเสื้อคลุมบิชต์[2] สีดำสาบเสื้อแถบใหญ่ขลิบทอง ชุดพระราชพิธีสวมใส่เฉพาะในวันสำคัญเท่านั้น เช่นวันนี้

กลิ่นกำยานงานพิธียังลอยคว้างอ่อนจางตลอดทาง ยิ่งพาให้ช่องท้องเต็มไปด้วยไฟโทสะ

เขาพ่นลมหายใจหนักในทุกก้าว แสงสีนวลบนผนังโถงทอแสงงามจับตา ทว่านัยน์ตาสีนิลบัดนี้มืดหม่นจนไม่อาจสัมผัสได้ถึงความวิจิตรของพระราชวังส่วนหน้า

ดวงหน้าคมสันดั่งเทพบุตรกร้าวกระด้าง เนตรนิลกาฬจับจ้องยังจุดหมายคือห้องเอนกประสงค์สำหรับกษัตริย์เท่านั้น

“ขอพระราชทานอภัย พระองค์ทรงเสวยกระยาหารอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

สายตาดั่งเสือสาดซัดใส่ข้ารับใช้คนสนิทองค์กษัตริย์หน้าห้อง วาดท่อนแขนกวาดมือผลักออกพ้นทาง โดยมีองครักษ์ด้านหลังล็อกตัวไว้ทันที

“พระองค์ !”

ผ่าง !!

เสียงประตูบานใหญ่ถูกผลักด้วยแรงโทสะอย่างลูกขัตติยะ พาให้ชีคอิบรอฮีมเงยหน้าขึ้นจากมื้ออาหาร จ้องบุตรชายย่ำฝีเท้าหนักลงพรมเปอร์เซีย

“มูซา พ่อไม่รู้ว่าลูกอยากจะมารับประทานมื้อเย็นด้วย”

เสียงทุ้มทรงอำนาจของชีคผู้ครองนครเอ่ยขึ้นพลางพยักหน้าให้ข้ารับใช้เก็บจานออกไป

“อัสลามุอะลัยกุมเสด็จพ่อ”

ลูกชายคนโตทักเสียงกร้าวกระด้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาจับจ้องนิ่งยังพระบิดา

“ขออัลลอฮ์ประทานพรมิ่งมงคลแก่เจ้าเช่นกัน ที่เสียสละเวลาอันมีค่ามาเยี่ยมเยือนพ่อถึงที่นี่”

คิ้วเข้มของชีคมูซาโก่งสูงหนึ่งข้าง ความยะเยือกแห่งอำนาจกษัตริย์แผ่กำจายจนมวลอากาศอึดอัดอย่างที่เป็นมาเสมอตั้งแต่เขายังเยาว์วัย แม้ว่าภายในเขาเริ่มปั่นป่วนทว่าเสียงที่เปล่งออกไปเจือไปด้วยความโกรธ

“ลูกขออภัยที่มาขัดความสำราญมื้อเย็น แต่พิธีเมื่อเช้าเกิดเรื่อง... ค่อนข้างใหญ่”

ครืด...

เสียงเก้าอี้ถูกลากจากมือคล้ำเข้มทำลายความเงียบภายในห้อง เขาทิ้งร่างสูงใหญ่ลงนั่งฝั่งตรงข้ามพระบิดา ยกเท้าขึ้นไขว่ห้าง เอนตัวพิงพนักวางท่อนแขนบนโต๊ะอาหารแล้วเริ่มเคาะนิ้วลงไปช้า ๆ

ชีคอิบรอฮีมหัวใจบีบรัดเล็กน้อยยามเพ่งสายตายังลูกชายคนโตจากพระชายาเอกฟาตีมะฮ์ เขาเลี้ยงดูมากับมือย่อมรู้ดีว่าบัดนี้ลูกชายกำลังโกรธจัดอย่างคนที่เคยได้ทุกอย่างในกำมือ

“นับวัน ลูกช่าง... แข็งกร้าว” กษัตริย์เอ่ยเสียงเบา

“ท่านพ่อควรชื่นชมด้วยความปีติ ลูกคือผลผลิตที่ท่านหมั่นอบรมสั่งสอนมาแต่เล็ก ทว่าค่ำนี้ลูกมิได้มาชวนคุยเรื่องเก่าสมัยเด็ก”

นัยน์ตาพยัคฆ์หรี่แคบ เท้าข้อศอกลงกับพื้นโต๊ะ ประกบฝ่ามือทั้งสองกุมใต้คาง ส่งสายตาดั่งเสือคาดคั้นบางสิ่งจากองค์เหนือหัว

เขาไม่ควรคาดหวังกับพระบิดา ในเมื่อเขารู้อยู่เต็มอกว่าเหตุการณ์ในวันนี้เกี่ยวข้องกับพระองค์ แต่เมื่อถึงเวลาอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ เหตุใดใจเขาจึงยังเจ็บปวด

“พูดเสียมูซา อย่าทำกิริยาเช่นนี้ อย่างไรพ่อยังคงเป็นกษัตริย์” น้ำเสียงเหนื่อยล้าเต็มทนทั้งแหบด้วยวัยที่เพิ่มมากขึ้น

กิริยาหยาบคายเช่นนั้นหรือ คงมีไว้เพื่อบรรเทาสิ่งที่อยู่ภายในตอนนี้ เขาเยาะหยันตัวเองก่อนจะเปล่งเสียงราบเรียบกว่าคราแรก

“เจ้าสาวของลูกหายไป”

“เช่นนั้นหรือ ?”

องค์กษัตริย์เองหาได้กลัวบุตรชาย ย้อนคำที่พาให้คิ้วเข้มชีคหนุ่มกระตุกเบา ๆ เขากัดกรามกรอดอุ้งมือกำกันแน่นจนปูดโปน มุมปากหยักขึ้น

“น้องชายลูก กล้าดีขโมยของ ๆ ลูก หายไป ไร้ร่องรอย”

“เป็นไปได้อย่างไรกัน ?”

ปัง !!

ฝ่ามือกร้านฟาดลงโต๊ะพร้อมหยัดกายชะโงกไปด้านหน้า ดวงพักตร์แม้เย็นชาดั่งที่ฝึกฝนมาทว่าภายในกลับบรรจุด้วยไฟโลกันต์ ทั้งหน่วงในอกยามนึกถึงน้องชายลูกรักคนโปรด

“ท่านพ่อโปรดอย่าไขสือ หากไร้คำสั่งกษัตริย์ น้องชายเราคงไม่มีวันทำการนี้สำเร็จ และตอนนี้ซัลมานกำลังเข้าเขตเมืองมิสบาฮ์ฟอลัก”

ชีคหนุ่มเค้นเสียงอย่างยากลำบากด้วยใจอัดแน่นถึงความอยุติธรรม ภาพวัยเยาว์ผุดขึ้นมา ซัลมานมักได้อิสระเสรี และเป็นเขาที่ต้องแบกความรับผิดชอบต่อนครอันยิ่งใหญ่

“ท่านเห็นลูกเป็นลูกหรือไม่... เสด็จพ่อ หรือท่านเห็นเราเป็นเพียงหมากบนเกมเช่นกัน”

เขาทอดเสียงอัดอั้นลอดไรฟัน แม้เขารู้ดีว่าเป็นเพียงหมาก ทุกคนคือหมากของกษัตริย์

สิ่งที่เรียนรู้มาจากเสด็จพ่อ ความอ่อนแอคือสิ่งต้องห้าม ความลังเลคือความพ่ายแพ้ ฉะนั้นหมากตัวนี้จะไม่ขอยอมแพ้

“ลูกกำลังข่มขู่คุกคามกษัตริย์”

ชีคอิบรอฮีมมองรอยร้าวของชีคหนุ่มที่เขาได้ฝังไว้มาเนิ่นนานเพื่อขึ้นรับตำแหน่งนี้ บัดนี้รอยร้าวนั้นหยั่งรากลึกและเติบใหญ่กลายเป็นคนเย็นชากระด้าง เขามองอย่างกังวลใจ

ความทะเยอทะยาน... กำลังทำลายบุตรชายของเขา

[1] แถบยูเออีเรียกชุดแต่งกายในชีวิตประจำวัน สีขาวตัวยาวคอกลมผ่าหน้า ปกเชิ้ตปลายแขนปล่อย ว่า กันดูร่า ส่วนแถบซาอุดิอาระเบีย เรียก โต๊ป

[2] ผ้าคลุมตัวยาวเนื้อเบาสำหรับราชวงศ์ชั้นสูงหรือผู้มีตำแหน่งสูง สวมในพิธีการสำคัญ