15 ยากจะประสาน

15 ยากจะประสาน

“ท่านรักลูกไม่เท่ากัน ท่านทรงเห็นซัลมานดีกว่าลูกเสมอ ตั้งแต่เด็ก เพราะอะไรกัน ?”  น้ำเสียงมูซาสั่นเล็กน้อย

“คงเพราะซัลมานเป็นลูกของพระชายาคนโปรดใช่หรือไม่ ? บานีริยาฮ์ผู้รักอิสระเสรี ทำสิ่งใดก็ได้ตามแต่ใจตน”

“ลูกพูดอะไร ! หากพ่อเห็นซัลมานดีกว่า ยเจ้าคงไม่ได้เป็นมกุฎราชกุมาร”

ยิ่งพูดเขายิ่งเจ็บ ชีคหนุ่มยิ้มหยันมุมปากขณะที่หัวเราะในลำคอ เปล่งคำถากถาง

“กฎมณเฑียรบาลทำให้ลูกได้เป็นมกุฎราชกุมารต่างหาก”

ครืด...

เขาเลื่อนเก้าอี้อีกครั้งลากยาว แล้วหย่อนร่างลงตวัดท่อนขาแกร่งไขว่ห้างขยับปลายเท้ากระดิกเบา ๆ

“ท่านพ่อคิดไว้หรือยังว่า เห็นควรลงโทษความซุกซนของน้องชายเช่นไร”

“พ่อไม่มีความคิดเห็นใด ๆ ทั้งสิ้น เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะลูก อย่าคิดว่าพ่อแก่แล้วโง่เขลาจนไม่รู้ว่าน้ำมันรั่วลงอ่าวได้อย่างไร เจ้าวางแผนกับสุฟยาน ชีคชั่วข่มขู่ครอบครัวชาวไทย เขากลัวจนต้องยอมตกลงให้ลูกสาวพร้อมสัมปทาน นี่มัน... เป็นสิ่งที่ผิด ทั้งต่อมนุษยธรรม ทั้งต่อองค์อัลลอฮ์ !”

ชีคอิบรอฮีมเริ่มเสียงแข็งหลังจากที่อดทนต่อกิริยาหยาบกระด้างของบุตรชาย เขาพยายามมองหาสายตายามวัยเด็กของมูซา ทว่ากลับไม่มี สายตาที่เคยมองบิดาที่บูชาราวกับพระเจ้าอีกแล้ว

หลงเหลือเพียงชีคคนหนึ่งที่พร้อมจะขึ้นเป็นกษัตริย์ดั่งที่เขาเคยเป็น

“ในเมื่อท่านพ่อทรงรู้ทุกสิ่ง เช่นนั้น... ลูกคิดว่าท่านพ่อคงไม่ว่าอะไรหากลูกใช้ความรุนแรงต่อซัลมานไปบ้าง”

“มูซา !”

มูซาขยับยิ้มมุมปากทำทีท่าคล้ายขี้เกียจแต่เขาคือเสือหลับที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ดวงตาทอแสงจนเจิดจ้า

“ท่านกลัวหรือ ฮ่ะ ฮ่า ไม่หรอก น้องชายจะยังไม่ตาย”

มือชื้นเหงื่อที่กำแน่นบนตักคลายออกเมื่อได้พูดจนจบ สลัดผ้าคลุมลุกยืน เรื่องนี้มันยากต่อเขาเกินกว่าที่องค์กษัตริย์จะสัมผัสได้

เขาจ้องพระบิดาที่ชะงักนิ่งใช้เพียงสายตาหวาดหวั่นราวกับกำลังขอร้องเขาให้อ่อนข้อต่อน้องชาย

ทว่า... มันสายเกินไป รอยร้าวนี้ไม่อาจผสานได้

สีทองเรืองรองชายผ้าคลุมบิชต์สะท้อนจนเกิดประกายระยับงดงาม ยามชีคมูซาขยับยกมือทำความเคารพ

“ขอสันติสุขจงมีแด่ท่าน ชีคอิบรอฮีม”

“ลูก... มูซา ! นั่นมันน้องชาย คือบ้านเกิดของซัลมาน ลูกจะทำสิ่งนี้ต่อชาวเบดูอินไม่ได้ ต่อเผ่าบานีริยาฮ์ไม่ได้ มูซา !”

องค์กษัตริย์ตะโกนกร้าวตามหลังบุตรชายที่มีนิสัยและความคิดเช่นเดียวกับเขา ชีคหนุ่มก้าวมั่นคงอย่างคนที่กำลังจะขึ้นครองบัลลังก์ถอยห่างแล้วหมุนกายออกจากห้อง เหลือเพียงกลิ่นหอมอ่อนจางลอยคว้าง

องค์กษัตริย์ทรงทิ้งร่างลงทันที เอนกายอย่างหมดแรงเมื่อมูซาพาความเกรี้ยวกราดที่อัดแน่นภายในห้องออกไป

ยากจะรับมือกับบุตรคนโตได้อีกต่อไปแล้ว

“พระองค์...”

เสียงอาซิมข้ารับใช้คนสนิทดังขึ้นข้าง ๆ พร้อมกลิ่นชาจัสมินผสมอบเชยวางลงด้านขวามือ

“ไม่... เราไม่ได้เป็นอะไร เพียงเหนื่อยอ่อนหัวใจเหลือเกิน ลูกชายเราหัวแข็งกันทั้งคู่ เกรงว่าวันหนึ่งหากเราไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว พวกเขาคงได้ห้ำหั่นกันเองจนสูญเสียคนใดคนหนึ่งไป”

“ไม่หรอกพ่ะย่ะค่ะ ท่านชีคมูซาไม่ได้เป็นคนใจคอโหดเหี้ยม พระองค์ทรงทราบดีจึงยอมยกตำแหน่งนี้ให้แก่ท่านชีค”

กษัตริย์ไซฮาตนาเดียส่ายหน้าเอี้ยวคอไปทางอาซิม เอ่ยเสียงเบาดั่งเสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างในเขามาเสมอนับจากที่คนทั้งคู่เกิดมา

“ทุกสิ่งล้วนไม่แน่นอน เราคงไม่อาจกำหนดโชคชะตาใดได้นอกจากองค์อัลลอฮ์ บัดนี้เราเพียงสวดมนต์ภาวนาขอให้สายลมแห่งพื้นทะเลทรายรอมาลซาฮาราช่วยให้ทุกสิ่งผ่านพ้นไปด้วยดี”

แม้ว่าทรงทำตนเข้มแข็งปานใด ทว่าลึกลงไปแล้วหวาดหวั่นด้วยใจระทึก กลัวเหลือเกินว่าทุกอย่างจะสายไป

ทุกคนกำลังจะเดินเข้าสู่ความมืดมิดอันควบคุมไม่ได้

ชีคหนุ่มเมื่อออกมาจากห้องทรงเสวยพลันเห็นองครักษ์คนสนิทที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“ได้ข่าวหรือยัง” สุรเสียงกดต่ำในลำคอ

มาลิกเป็นดั่งเพื่อน ข้ารับใช้ และองครักษ์ ทั้งคู่เติบโตขึ้นมาคู่กัน ร่วมทุกข์ ร่วมสุข รู้ใจราวกับเป็นคน ๆ เดียวกัน

“อย่างที่คำนวณไว้ ตอนนี้ว่าที่พระชายาข้ามไปยังมิสบาฮ์ฟอลักแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“บัดซบ !” ชีคมูซาพ่นเสียงออกระบายความโกรธลงฝีเท้าหนักกว่าเดิม ดวงตาแดงก่ำ

“ขออย่าทรงกริ้ว เราจะส่งพลทหารฝีมือดีเข้าไป”

“ได้หรือ ? เมืองมิสบาฮ์ฟอลัก ห้ามส่งทหารข้ามเขตแดนโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า”

“เราจะแฝงตัวไปกับเผ่าอุรชัชนูร กองคาราวานค้าเนื้อแกะเชิงเขา ช้าสักหน่อย แต่ถึงตัวอย่างที่องค์ชายซัลมานจะไม่ทันได้ตั้งตัว”

เสียงของมาลิกแฝงความระมัดระวัง เขาเอี้ยวหน้ากลับไปมองแต่เหมือนเดิมในทุกวัน มาลิกยังคงเป็นคนขี้กังวล

“ดี ลงมือเลย เร็วเท่าไรยิ่งดี แต่เมื่อใกล้ได้ตัว ให้แจ้งข่าวมา เราจะบินไปรับพระชายาด้วยตนเอง”

มาลิกชะงักไปครู่ก่อนจะตั้งตัวได้

“พ่ะย่ะค่ะ ขอพระองค์ทรงวางพระทัย”

มาลิกวาดลำแขนวางฝ่ามือบนอกซ้ายโค้งตัวคำนับ ถอยหลังออกห่างแล้วขยับร่างลงฝีเท้าเบาหวิวผิดไปจากร่างสูงใหญ่ในชุดกันดูร่าสีขาว หายตัวไปด้วยความรวดเร็ว เงียบเชียบ

ส่วนชีคหนุ่มยังพาร่างสูงใหญ่ดำเนินไปตามโถงยาวงดงาม ตรงไปยังที่ตั้งของพระราชวังตนเอง

ขบกรามแน่นครุ่นคิด เขาวางแผนนี้นานนับปี และกำลังจะสูญเปล่าราวเม็ดทรายไร้ค่าเพราะน้องชายคนละมารดา

กระแสลมจากชั้นบนสุดของพระราชวังกระแทกดวงหน้าเมื่อเขาก้าวออกจากบันได เขตหวงห้ามที่ช่วยทำให้จิตใจของเขาสงบ

การถือกำเนิดและเติบโตมาในพระราชวังแห่งนี้ ครอบครองฐานะมกุฏราชกุมาร ทำให้ทุกอย่างมันยากต่อการใช้ชีวิต เขาไม่เคยยินยอมให้ตนเองได้พบกับความสนุกดั่งเด็กหนุ่มทั่วไปผิดจากซัลมานน้องชาย

เนตรนิลกาฬทอดสายตานิ่งไปยังท้องทะเลสีหม่นของอ่าวไซฮาตนาเดีย คล้ายกับภายในใจเขาที่มืดมน ด่ำดิ่งยิ่งกว่าเวิ้งน้ำ

อุ้งมือคล้ำเข้มกำแน่น เส้นเลือดใต้ผิวหนังปูดขึ้นร้อยรัดสู่ข้อแขน แผงอกสะท้อนดั่งสัตว์ร้ายเดือดดาล

หากซัลมานมิใช่น้องชาย... เขาจะโกรธแค้นถึงขนาดนี้หรือไม่ ภาพเด็กชายนัยน์ตาอำพันผุดขึ้นมาพร้อมกับมารดาเผ่าบานีริยาฮ์

“เจ้าขโมยของเราไป ซัลมาน”

สุรเสียงลอดไรฟัน กดเน้นทุกถ้อยคำที่เปล่งจากแรงโทสะ ดวงตาวาวโรจน์ ขยับมุมปากเหยียดยิ้มจนคล้ายกระตุก

“เจ้า... จะเสียใจที่เกิดมาเป็นบุตรของชีคอิบรอฮีม ซัลมาน”

สุรเสียงแผ่วเบาในตอนท้ายหายไปพร้อมกระแสลมที่พัดขึ้นมาจากอ่าวไซฮาตนาเดีย

คงเหลือเพียงร่างของชายผู้ซึ่งกำลังจะได้ขึ้นครองบัลลังก์ที่ยืนอยู่โดดเดี่ยวกลางพายุฝนที่กำลังโหมแรงขึ้นทุกขณะ