13 วันพระราชพิธี

13 วันพระราชพิธี

เช้าวันต่อมา ในงานอภิเษกสมรส

ณ โถงพิธีการ พระราชวังไซฮาตนาเดีย

เสียงดนตรีอาหรับขับขานบทเพลงไพเราะในวันอภิเษกสมรส ท่วงทำนองอ่อนหวานพาให้เคลิ้มฝัน กลิ่นเครื่องหอมพระราชวังอบอวลทุกอณูฮาเร็มวังหลังแห่งนี้

ชุดเจ้าสาวแสนหนักอึ้งดั่งดวงใจของดารินทร์ที่แบกรับอยู่ในตอนนี้

เธอสวมชุดแต่งงานของพี่สาวตัวเอง หลังจากตกลงกับชายคนหนึ่ง คนที่เธอเคยเห็นพี่สาวและเขาลุกหายไปด้วยกันในนิวยอร์ก และพี่ของเธอกลับมาอีกครั้งในตอนเช้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

การแต่งงานจอมปลอมนี้ คือสิ่งที่พ่อกับแม่ต้องการให้พี่ขอบฟ้าเข้าพิธีกับชีคมหาอำนาจแลกกับเงินและความปลอดภัย

ดารินทร์รู้ว่าทำไมถึงไม่เป็นเธอ ดวงตาเหม่อมองไปทางกระจกเงาฝั่งตรงข้าม มองใบหน้างดงามอันน่าหลงใหล เชื้อสายโปรตุเกสที่ตกทอดลงมาสู่เธอมากเสียจนความสวยนี้กลายเป็นดาบสองคม

ภาพใบหน้าของย่าบนรูปถ่ายในห้องทำงานสะท้อนอยู่ในตัวเธอ พ่อรักเธอมากเกินไปจนเขาไม่เคยเจียดความรักอย่างที่พึงกระทำให้พี่สาว

การมอบลูกตัวเองเพื่อแลกกับเงินก็คล้ายกับการขายลูกกิน

เธอตามเพื่อนของซัลมานไปในคืนนั้นที่นิวยอร์ก จนรู้ว่าแท้จริงมันคือแผนแต่เธอไม่ลังเลเลยถ้าพี่ขอบฟ้าจะมีความสุขและไม่ต้องแต่งงานกับชีค

ดังนั้นเมื่อเธอพบซัลมานอีกครั้งเมื่อหลายวันก่อน แผนนี้จึงเกิดขึ้น เธอเกลียดชังตัวเองที่หลอกพี่ฟ้า ทว่ามันดีต่อพี่สาวที่เธอรักยิ่งกว่าชีวิต

นัยน์ตาสีข้าวฟ่างขยับไหวระริกคล้ายมีน้ำรื้นแต่เธอกลั้นไว้  ชีวิตของเธอถ้าเทียบกับพี่ขอบฟ้าแล้วมันยังน้อยนิด

ถ้าเธอไม่ได้ขอบฟ้าช่วยชีวิต ดึงเธอออกจากวังวนเสี่ยงอันตรายในครั้งนั้น เธอคงไม่ใช่ตัวเธอในทุกวันนี้ แม้แต่พ่อกับแม่ก็ยังไม่รู้

ชีวิตในเมืองนอกที่เต็มไปด้วยอิสระและเงินทอง ทำให้เธอเกือบหลงทาง... จนขอบฟ้าดึงเธอกลับมา

ดังนั้น ถ้าจะให้ใครสักคนต้องแต่งงาน... สมควรเป็นเธอ !

เธอลุกมาคลุมหน้าแต่เช้า ไม่มีใครสังเกตเห็นเจ้าสาวตัวปลอมเพราะเธอและพี่สาวเข้าวังมาได้เพียงสามวัน

ไม่มีใครรู้จักพวกเธอ !

“พระชายาสวยมากเพคะ”

แม้แต่ข้าหลวงนูรมาเองยังจำไม่ได้ สาวชาวไทยที่ไร้ความสำคัญ คงมีเพียงสัมปทานน้ำมันเท่านั้นที่พวกเขาต้องการ

เธอสวมรองเท้าผ้าสีขาวราวเจ้าหญิงสูงศักดิ์ประดับด้วยเพชรหลายกะรัต ทว่ากลับถูกคลุมด้วยชุดเจ้าสาวแสนงาม

“ถึงเวลาแล้วเพคะ”

หัวใจเธอเต้นรัวแรงดังกลองดัฟฟ์ที่กำลังเคาะอยู่ในขณะนี้ จดเท้าลงพรมแดงทอดยาวที่เบื้องหน้าคือชีคร่างสูงใหญ่

ไม่ว่าเขาจะสง่างามองอาจบาดใจเพียงใด สำหรับเธอเขาคือ

เพชฌฆาตในคราบชีค...

ร่างกายเธอสะท้านเป็นระลอก สั่นไหวไปถึงข้างในยามเดินเข้าไปใกล้ทุกขณะ ขาสั่นเทาย่ำลงพรมแดงดั่งสีเลือดที่อาบหัวใจเธอในตอนนี้

เรือนร่างสูงใหญ่ในชุดเต็มยศ เสื้อคลุมสีดำโปร่งบางขลิบทอง ผ้าโพกศีรษะสีขาวคาดสายรัดสีดำประดับพู่ห้อยตราประจำพระองค์ บ่งบอกพิธีการสำคัญยิ่ง

นัยน์ตานิลกาฬจ้องนิ่งยังสุดทางเดินที่ปลายทางคือเจ้าสาวแสนงดงามที่มาพร้อมสัมปทาน

ชีคมูซาขยับมุมปากยิ้มเพียงเล็กน้อย พึงพอใจอย่างเอกอุถึงแผนการที่ได้ลุล่วงสำเร็จราบรื่นจนเขายังประหลาดใจ

นับจากวันที่เขาพบเธอในคฤหาสน์หลังนั้น บ้านพ่อค้าหน้าเงินที่เอาลูกสาวตนเองมาค้ำประกันหวังให้ขึ้นเป็นพระชายาแล้วจะมากอบโกยเอาภายหลัง

ฮึ เสียงแค่นแผ่วเบายามมองเธอเดินเข้ามาใกล้ทุกขณะ ดวงหน้าหวานคมลูกเสี้ยวไม่ได้ทำให้เขาใจเต้นระทึกแม้แต่น้อย ตรงข้ามด้วยซ้ำมันเฉยชายิ่งโดยเฉพาะรู้ซึ้งถึงภูมิหลังม่านของฉากแต่งงานวันนี้

ใจเขาเหม่อลอยไปชั่วครู่ยามนึกถึงดวงหน้าของอีกคน ที่ปลุกไฟข้างในจนลุกโชนเพียงสบตา น้องสาวของเจ้าสาว เสียดายที่สัมปทานมีมาให้คนพี่

เขาต้องเลือกหมาก เบี้ยตัวหนึ่งบนกระดาน

เจ้าสาวที่มาพร้อมกับผลประโยชน์มหาศาล

เธอคือหนทางที่จะทำให้บัลลังก์ในอนาคตมั่นคง

เสียงบทสวดอาหรับกำลังขับกล่อมดังขึ้นเรื่อย ๆ ดั่งหัวใจของเขารัวแรงด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ครอบครองเบี้ย สลัดภาพตราตรึงออกชั่วคราวแล้วจดจ่อเพียงผลประโยชน์

เรือนร่างระหงสีขาวปกปิดตามธรรมเนียมยกเว้นเพียงดวงตา ท่วงท่าสง่างามสมเป็นลูกสาวผู้ดีเก่าแก่

ทว่า... มีบางสิ่งเปลี่ยนไป

ดวงตาเหยี่ยวหรี่ลงเพ่งมองเจ้าสาวยามเข้ามาใกล้ทีละน้อย เรือนกายเธอสั่นอย่างเห็นได้ชัด และความสูงที่เปลี่ยนไป

เสียงเพลงอาหรับบทสวดพิธีการยังดำเนินต่อไป ทว่าหัวใจเขาตอนนี้รัวกระหน่ำด้วยโทสะที่เพิ่มพูนในทุกย่างก้าว

แขกในเช้านี้กำลังจับจ้อง ราชนิกุล นักการเมือง และเขาผู้ซึ่งกำลังจะขึ้นครองนครถูกหญิงสาวคนหนึ่งหลอกลวง

ความเจ็บปวด ความอับอายยิ่งพาให้โทสะชีคหนุ่มท่วมท้น เขากำกริชข้างกายแน่นข้อมือปูดโปน รอเวลาให้เจ้าสาวตัวปลอมเดินเข้ามาใกล้ สีนัยน์ตาที่เปลี่ยนไปทำให้เขายิ่งแน่ใจว่าเธอไม่ใช่เจ้าสาวสัมปทาน

ดารินทร์ฝืนขาตัวเองให้ก้าวต่อ เหงื่อกาฬหลั่งไหลจากความกลัว เขาจ้องเธอนิ่ง

ทำไมกัน ?

มือเรียวเล็กกระชับช่อดอกไม้ด้านหน้ากำจนเส้นเอ็นปูดขึ้น ดวงตาไหวระริก ริมฝีปากสั่นจนต้องขบไว้ เธอยังเดินต่อไปแม้ว่าหัวใจเต้นแรงแทบกระดอนออกมาจากทรวงอก

ยิ่งใกล้ชีคมูซามากเท่าไร รัศมีความโกรธแผ่กระจายรอบตัวเป็นเงาดำทะมึนดั่งปีศาจ

เธอชะงักเท้าทันที หรือว่าเขารู้แล้ว !

มือสั่นระริกขณะมองฝ่ามือแกร่งยื่นออกมาด้านหน้าแล้วแบออก ให้เธอวางลงอย่างวางใจ

เธอจะวางใจได้เช่นนั้นหรือ ?

“มาสิ”

เสียงเขาทุ้มกดต่ำจนเกือบสำลัก จ้องมือเล็กสั่นเทาวางลงกลางฝ่ามือก่อนที่เขาจะบีบแน่นจนดวงตาสีอ่อนดั่งข้าวฟ่างส่อแววหวาดกลัว

หมับ ! เฮือก !

ชีคมูซากระชากร่างในชุดเจ้าสาวมาใกล้จนกระแทกแผ่นอก ลมหายใจหนักพ่นออกราวอสูรกระทบใบหน้า ดวงตาวาวโรจน์ดำสนิท ดอกไม้ในมือเจ้าสาวร่วงหล่นลงแท่นพิธี

“กล้าหลอกฉัน..”

เขาเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นคำ ดึงผ้าคลุมหน้าออกต่อหน้าทุกคน โยนทิ้ง

“ว้าย !!”

ดารินทร์หวีดเสียงคว้าผ้าแต่ไม่ทัน เสียงโกลาหลดังขึ้นระลอกใหญ่ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบงันลงราวกับเวลาหยุดเดิน สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องมองราชนิกุลหนุ่มถูกหลอกด้วยความตกใจ ตื่นเต้นและบางคนถึงกลับชอบใจ

“เกิดอะไรขึ้น ?”

“มีอะไร นั่นเจ้าสาวไม่ใช่เหรอ ?”

“แล้วสัมปทาน...”

เธอหวาดกลัวจับจิตขาสั่นแทบยืนไม่อยู่ หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด มองดวงหน้าชีคดำคล้ำด้วยแรงโทสะ ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อพยายามห้ามริมฝีปากไม่ให้สั่นระริกด้วยการกัดแน่น

มูซาดึงเธอเข้ามาใกล้เฉียดใบหน้า พ่นลมร้อนดั่งปีศาจกระซิบถ้อยคำที่พาให้เธอขนลุก

“ในเมื่อใจกล้าเทียมฟ้า ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง”

เขาสะบัดมือออกเหวี่ยงเธอลงกับพื้นต่อหน้าทุกคน สีหน้ายังเรียบเฉยมองร่างระหงปลิวออกจากวงแขน

ตุบ !

เสียงร่างเจ้าสาวดังกระแทกพื้นสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนจะเกิดเสียงฮือฮาดังกระหึ่มอีกครั้ง ทว่าทุกคนยังนั่งนิ่งไม่มีใครกล้าลุก ชีคมูซาเอ่ยเสียงเรียบทว่าดังราวผ้าฟ้า

“พาเธอไปขังไว้ที่ฮาเร็มเรา”

“ไม่ ไม่นะ อย่า ปล่อยฉัน”

ดารินทร์หวีดร้องแต่เหมือนว่าไม่มีใครสนใจ บัดนี้ตัวเธอถูกกระชากดึงขึ้นจากพื้นด้วยมือขององครักษ์ส่วนตัว และถูกลากออกจากพิธี

รองเท้าเจ้าสาวปลายหัวเพชรเม็ดโตหลุดออก ร่วงบนแท่นพิธีราวกับเธอคือเจ้าหญิงในนิทานซินเดอเรลลา รอเจ้าชายออกค้นหาและสวมคืน

ทว่า... ความเป็นจริงแล้วกลับไม่ใช่ เธอกำลังถูกลากออกไปขังไว้ยังดินแดนที่โลกหลงลืม

ร่างระหงขัดขืนและบิดตัวด้วยความหวาดกลัวที่จะต้องเข้าไปอยู่ในสถานที่แห่งนั้น เธอไม่ทันได้เตรียมใจมาก่อนว่าจะเกิดความผิดพลาด

เธอต้องได้เข้าพิธี คืนนี้ต้องได้เข้าหอ เขาจะไม่รู้จนกว่าทุกอย่างได้ล่วงเลยจนเกินแก้ไข

เธอทำพลาด... พี่ฟ้า... ดาวขอโทษ

ดารินทร์เองก็เหมือนกับพี่สาว สายลมแห่งทะเลทรายกำลังพัดพา หนึ่งโชคชะตาที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปตลอดกาล

แต่เมื่อเธอถูกลากออกไปได้สักพัก เธอกลับสงบนิ่งขึ้น มองโถงทางเดินทอดยาวสู่วังหลังด้วยดวงตาที่เปลี่ยนไป

การเปลี่ยนสถานะอาจจะดีต่อสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ก็เป็นได้

ในเมื่อเขาต้องการให้เธอเข้าสู่วังหลังสถานที่ส่วนตัวของเขา แทนที่จะจับเธอลงโทษแล้วขับไล่ ดังนั้นเธอจะใช้โอกาสนี้ทำตามข้อตกลงที่มีกับซัลมานต่อไป

ส่วนชีคหนุ่มไม่เหลียวหลังกลับไปมองดารินทร์อีกเลย ทรวงอกอัดแน่นด้วยไฟโทสะไม่ลดน้อยถอยลงกลับมีแต่เพิ่มพูน เขาย่ำฝีเท้าลงพรมแดงผ่านโถงพิธีเดินไปฝั่งตรงข้ามกับวังหลัง

เนตรนิลกาฬแผดเผาแดงก่ำถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่ต้องสอบความก็รู้อยู่แก่ใจถึงมือที่มองไม่เห็น

ใครกันที่จะไม่หวาดกลัวเขา มือแห่งอำนาจผู้ซึ่งปกครองไซฮาตนาเดีย

ส่วนเธอ ในเมื่อคราแรกเขาตัดใจจากเธอไปแล้ว แต่ในเมื่อเหยื่อตัวน้อยต้องการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งบนเกม

เขาก็จะใช้เธออย่างหมากตัวหนึ่งบนกระดานนี้

กระดานที่เขาต้องชนะ และเธอเป็นเบี้ยที่เขาจะไม่มีวันปล่อยอีกเลย