18 แสงแรก ณ พระราชวังไซฮาตนาเดีย

18 แสงแรก ณ พระราชวังไซฮาตนาเดีย

วันรุ่งขึ้นหลังจากงานพิธี ณ พระราชวังไซฮาตนาเดีย

แสงแรกแห่งวัน พาดสู่ห้องนอนหรูหรางดงาม ประดับตกแต่งด้วยเบาะนุ่มสีแดง และลวดลายอาหรับวิจิตรเกินกว่าจะเป็นห้องของข้ารับใช้

ร่างสูงใหญ่เหยียดกายขึ้นจับจ้องร่างงดงามในชุดเจ้าสาวด้วยสายตาเย็นเยียบ ขณะที่เธอกำลังพลิกตัวตื่น

ดารินทร์กะพริบตาลืมขึ้นสับสนเล็กน้อยก่อนจะผวาตัวผุดนั่ง พลันสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเงาร่างทะมึนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เริ่มก้าวอย่างมั่นใจคล้ายเสือ ใกล้เข้ามาทุกขณะ ร่างระหงกระถดถอยแต่แล้วหยุดลง

เขาเป็นนักล่า เธอจะต้องไม่แสดงความกลัวออกมา

แสงด้านหลังก่อให้เกิดเงาพาดดวงหน้าแกร่งจนเธอไม่อาจคาดเดาความคิดของชีคมูซาได้ ทว่าเมื่อเขาเข้ามาใกล้อีกจนมองเห็นแสงกลางดวงตา ดำมืดสนิท ขนอ่อนเธอลุกเกรียวด้วยความหวาดหวั่น

ใบหน้าคมสันใต้ผ้าคลุมสีขาว แกร่งดั่งภูผาทว่ากลับงดงามราวเทพบุตร ด้วยเลือดขัตติยะเข้มข้น

“ฉันไม่คิดมาก่อนว่าเธอจะกล้า...” น้ำเสียงกดต่ำทั้งร่างโน้มลงหาจนเธอต้องเอนตัวถอย

“ฉัน...” ลำคอเธอตีบตันพูดไม่ออก

อย่างที่เธอเคยคิดเขามันเพชฌฆาต นักฆ่าในคราบกษัตริย์

“พวกมันกำลังจะไปที่ไหน”

ชีคมูซาเปล่งเสียงกดลึก มือคล้ำบีบคางเธอดึงมาใกล้ พ่นลมหายใจลงแรงจนเส้นผมสีอ่อนปลิวเบา ๆ

“ฉัน... ไม่รู้”

เธอละล่ำละลัก ริมฝีปากและดวงตาสีอ่อนระริก นิ้วกร้านหยาบอย่างที่คนเป็นชีคไม่น่าจะเป็นบีบเนื้อนุ่มจนเธอเจ็บ ก่อนจะเลื่อนนิ้วขึ้นหาขอบปากกดจนเธอต้องเผยอแย้มออก

“กล่าวคำเท็จเช่นนี้เพื่ออะไร เจ้าซัลมาน ? หรือเงินทอง หรือ... อยากจะขึ้นเป็นพระชายาเสียเองแทนพี่สาว”

มูซาถามย้ำกวาดตามองความงามน่าตะลึงหลง อำนาจกษัตริย์ทำให้เขาได้ทุกอย่างที่ต้องการ และไม่เว้นแม้แต่เธอ  

เขามองลึกลงไปในดวงตาสีข้าวฟ่าง ใบหน้าหวานแปลกตา ริมฝีปากกว้างอวบอิ่มถูกขบด้วยไรฟัน เธอทำให้ชีพจรเขาเต้นแรงขึ้น

สัตว์โลกสวยงามตรงหน้าไม่ได้มีแค่ความสวยงาม เขามองเห็นความกล้าหาญในแววตา ผสมกับความอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา แต่กลับแข็งกร้าวราวกับคนที่เคยผ่านการใช้ชีวิตโหดร้าย

เธอเป็นสิ่งที่น่าสนใจและเขาต้องการค้นหาว่าลึก ๆ แล้วเธอต้องการสิ่งใดบนเกมนี้

คงไม่ใช่เพราะอำนาจ การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ไม่ได้นำมาซึ่งอำนาจ และเขาคิดว่าเธอรู้ดี

แต่เพราะเหตุใด ?

เขาเป็นชีคตั้งแต่อายุยังน้อย ภาระหน้าที่มากล้นจนมิเคยปล่อยตัวให้ระเริงความสนุก ความตื่นเต้นที่หลอมรวมเป็นตัวเขาคือการล่า

แต่ตัวเขายังยืนอยู่บนคมดาบแห่งบัลลังก์ บาดลึกใต้ฝ่าเท้าจนยากจะขยับตัว เงาสีทองที่เขาล่วงละเมิดไม่ได้ หากพลาดพลั้งย่อมหมายถึงอำนาจที่หลุดลอย หรือแม้แต่ชีวิต

ทว่า... กลิ่นหอมตรงหน้าช่างเย้ายวนเกินห้ามใจ ดั่งจันทราบนฟากฟ้า เอื้อมได้เพียงเงามือ

เขายืดกายกลับมองร่างสั่นเทิ้มด้วยความกลัวกระถดถอยห่างไปยังอีกฟากเตียง

“หากอยากได้ตำแหน่งพระชายาคงไม่ได้ มันมีไว้สำหรับพี่สาวเธอ อย่างเธอควรเริ่มจากเจเรียะฮ์ สนมต่ำสุด”

เธอสั่นสะท้านมองมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยแล้วหลุบตาหนี เขากำลังทำเธอปั่นป่วนด้วยความกลัวและบางอย่างที่อันตราย ทว่าเธอกลับตื่นเต้น

แววตาเย็นชาควรทำให้เธอสั่นเทิ้มและรังเกียจ แต่เหตุใดกันกลับทำให้เธอโหยหาอดีตที่ได้ฝังกลบไปแล้ว

เธอรู้ว่าตัวเองเคยเสพติดความอันตราย และสิ่งนั้นมันเคยเกือบฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น เธอจะต้องไม่หวนกลับไปยังจุดนั้นอีก

“แต่ว่า... ฉันจะให้เวลาเธอคิดอีกสองคืน ถ้าคำตอบออกมาดี เธอจะได้รับการปล่อยตัวกลับบ้าน” เขาทอดเสียงจนเธอสบตาเขาอีกครั้ง

“ทบทวนให้ดี... อย่าลืมว่าความคุ้มครองของพ่อเธออยู่ในกำมือฉัน” เขาเอียงหน้า “เธอชื่ออะไร”

ดารินทร์เม้มปากนิ่งไม่ยอมพูด ไม่ว่าเธอหวาดกลัวมากขนาดไหน เธอจะไม่แสดงออกให้นักล่าได้เห็น

“ไม่เป็นไร เราเป็นชีคย่อมหมายถึง...”

มูซาเว้นช่วงคำ ดวงตาทอดมองเรือนร่างอวบอิ่มในชุดเจ้าสาวทักสิตา พลันภาพทับซ้อนเมื่อวานกลับคืนมา ความรู้สึกโดนหยามเกียรติแทรกขึ้นราวเข็มจำนวนมากทิ่มแทง สูดลมหายใจเค้นเสียง

“ความมีเมตตา เราจะให้เวลาเธออีกสองคืน”

ดารินทร์สะท้านเฮือกยามเรือนกายสูงใหญ่สะบัดเสื้อคลุมสีดำขลิบทองตำแหน่งอันสูงศักดิ์เดินออกจากห้อง

คำเล่าลือไม่เกินจริงเมื่อเธอได้อยู่ใกล้จนได้กลิ่นปีศาจร้าย เขาไม่เคยปราณีให้ใครรวมถึงเธอ

พี่ฟ้า... ดาวจะไม่ล้มอีก

ดารินทร์ขดกายกอดตัวเองไว้แน่น เธอจะผ่านไปได้ไม่ว่าอย่างไร แต่ตอนนี้เธอมีภาระหน้าที่อื่นต้องทำ

ดวงตาหวานคมมองประตูที่เพิ่งถูกปิดลง

เธอต้องทำให้ชีคมูซาไว้ใจมากพอ มากพอที่เธอจะค้นหาของบางอย่างเพื่อส่งข่าวกลับไปยังซัลมาน

ในเมื่อเธอตัดสินใจร่วมมือกับเขาแล้ว เธอต้องทำให้ได้

เพื่อพี่ฟ้า... เธอจะยอมกลับเข้าไปในไฟอีกครั้ง