17 จุดหมายเดียวกัน

17 จุดหมายเดียวกัน

แต่เธอจะหลงลืมผิวสีน้ำผึ้งเนียนทั้งตัวของเขาได้อย่างไรกัน เธอละสายตาออกไม่ได้เลย กล้ามเนื้อทุกลูกล้วนหนั่นแน่นโดยเฉพาะแผ่นท้องราวกับภาพแกะสลัก แข็งแกร่ง เต็มไปด้วยพละกำลังทว่ากลับดูนุ่มนวลในขณะเดียวกัน เส้นเอ็นกล้ามเนื้อเป็นริ้วยาวลับหายในขอบกางเกง

อะไรกัน !

ขอบฟ้าตกใจกับความคิดของตัวเองมุดตัวลงน้ำให้ความเย็นบรรเทาอาการร้อนรุ่มกะทันหันก่อนจะโผล่ขึ้นมาอีกครั้งแล้วพบว่า เนื้อทองแดงอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนผ่าว

“ยังไม่ถึงเวลานั้น ขอบฟ้า”

เธอช้อนตาขึ้นแล้วรีบหลบ เปลวเพลิงปรารถนาจดจ้องเธอเช่นกันและมันทำให้เธอหวั่นไหว หัวใจเต้นแรงเสียจนหูอื้อไปหมด

“ถึงเวลาอะไรกัน สำหรับฉันคืนเดียวก็พอแล้ว”

“ฮึ แน่ใจหรือ” เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ แสงอาทิตย์สะท้อนสีทองแวววาว “สำหรับเราไม่มีวันพอหรอกขอบฟ้า”

“คุณไม่จำเป็นต้องแสดงอีกซัลมาน”

เธอพ่นลมออกเรี่ยน้ำ เธอพบว่าน้ำเย็นไม่ได้ช่วยอะไรเลย ซ้ำร้ายพอเขายืดกายขึ้นกวักน้ำราดตัว หัวใจเธอยิ่งรัวกระหน่ำ

“ไม่ลองเอามือยื่นออกมาล่ะ จะได้รู้ว่าผมแสดงหรือเปล่า”

ซัลมานแค่นเสียง เขามองเส้นผมเปียกน้ำ และผิวขาวนวล เงาจาง ๆ ใต้น้ำใส เห็นรอยนูนรำไร

พลันชีพจรรัวแรงขึ้น ยิ่งจ้องมือเธอที่เคลื่อนไหวบนผิวนุ่ม ยิ่งกระตุ้นความทรงจำและความปรารถนาให้เพิ่มพูน

ซัลมาน...

เสียงหวานใสใต้ร่างทำให้ความรู้สึกอัดแน่นภายในไหลเวียน ทว่าเขาไม่หันหน้าหนี เขาปล่อยให้นัยน์ตาล้ำลึกลงเพื่อย้ำตนเองว่าเธอคือเบี้ยที่เขาต้องเดินเกม

พรืด...

ขอบฟ้าพ่นลมออกปากกระจายบนผิวน้ำจนเกิดฟองฝอย หันหน้าไปทางอื่น แล้วปล่อยให้ความเงียบปกคลุมพวกเขาทั้งคู่อีกครั้ง

ภาพความจำก่อนฟ้าสาง การรวมร่างในครั้งที่สาม เหมือนว่าเขาเองก็ไม่เคยพอในเรือนร่างของเธอ ผิวหน้าเธอเห่อร้อนระเรื่อด้วยสีชมพู ใช้มือกวักน้ำใส่หน้าต้องการลดความร้อนในร่างกาย

ทะเลทรายเวิ้งว้างกลับมีโอเอซิสเล็กเป็นดั่งสายเลือดแห่งชีวิต เธอมองดูนกเกาะอยู่อีกฟากหนึ่ง

สิ่งมีชีวิตกลางทะเลทรายแห้งแล้ง

ในเวลานี้เสียงน้ำประสานไปกับเสียงลมอู้ที่ยังพัดไอร้อนอ้าว เป็นความเงียบที่ไม่ได้ทำให้เธออึดอัด แต่ทำให้เธอสะท้านจากมนตร์ขลังที่กระจายรอบตัวของเรา

“มีคนแวะมาบ่อยไหม” เธอทำลายความเงียบนั่นลง

“ที่นี่อยู่ห่างออกมาจากเมือง ไม่ค่อยมีคนรู้จักนอกจากคนท้องถิ่น”

“น่าเสียดาย...” เธอรำพึง

“ธรรมชาติควรจะได้อยู่ของมันเพียงลำพังไม่ใช่หรือ” เขาเอ่ยเสียงเบาคล้ายกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งใดอยู่ “เราต้องขึ้นจากน้ำแล้ว”

เธอช้อนหน้าขึ้นมอง สบตาดั่งเปลวไฟแล้วตระหนักว่าเธออาจทำสิ่งนี้ได้ ในเมื่อเขาพาเธอมา เขาควรได้ชดใช้บ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ

เธอเพียงคิดอย่างหญิงสาวคนหนึ่งที่คาดเดาเอาว่าเขายังพิศวาสต่อเธอ และการล่อให้อยากก่อนจะปล่อย เป็นการแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังเล่นกับไฟ

ขอบฟ้าไม่หลบสายตาขณะที่ยืดร่างขึ้นจากน้ำ ปล่อยให้บุตรแห่งทะเลทรายใช้สายตากลืนกินส่วนเว้าโค้งพาร่างเดินเข้าใกล้ แผ่นน้ำเคลื่อนไหวกระทบกันพากระแสไฟแล่นวูบวาบ

เราสองคนสบตาประหนึ่งว่าคืนวันนั้นหวนกลับมาอีกครั้ง ทว่าเป็นซัลมานที่ก้มศีรษะต่ำลง

เขาไม่คาดมาก่อนว่าผู้หญิงที่เคยเอียงอายในคืนนั้นจะกล้าเดินร่างเปลือยมาหาเขา ลมหายใจเขาชะงัก ก่อนจะพ่นลมร้อนหนักอึ้งเป่ารดผิวหน้า ผ่านไปยังข้างซอกหู กระซิบด้วยเสียงกระเส่า

“ยังไม่ถึงเวลาขอบฟ้า แต่เมื่อวันนั้นมาถึง ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณ  ไม่ว่าคุณจะอ้อนวอนขนาดไหนก็ตาม”

เขายืดกายกลับจับหัวไหล่เธอออกเดินนำหน้าเพื่อปกปิดอาการวูบไหวกลางลำตัวของตนเอง

เขาปลดเชือกข้อมือตัวเองทิ้งลงพื้นยืนหันหลังหยิบเสื้อตัวในขึ้นสวม ขอบฟ้าจึงเริ่มลงมือสวมใส่ชุดของตนเองอย่างรวดเร็วเช่นกัน

“ส่งมือมา”

เธอยื่นข้อมือออกไปเพราะคาดว่าเขาคงปลดเชือกให้ แต่กลายเป็นจับเธอลากไปยังต้นอินทผลัมอีกต้นใกล้ ๆ จึงร้องโวยวาย

“ฉันไม่หนีหรอก เข็ดแล้ว”

“ผมถือคติปลอดภัยไว้ก่อน ส่งอีกมือมา”

“ไม่ !”

เธอมองคิ้วโก่งยกขึ้น ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงดึงข้อมือเธออีกข้างขึ้นมามัดเข้าด้วยกัน แล้วผูกกับต้นไม้

“รอตรงนี้ ผมจะก่อไฟต้มน้ำ”

ขอบฟ้ากระแทกสะโพกทิ้งลงพื้น เธอจะไปทำอะไรได้ จึงเอนศีรษะพิงต้นอินทผลัมแล้วเฝ้ามองคนร่างสูงขยับตัวเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับว่าเขาทำสิ่งนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

“ไปอีกไกลไหม ฉันว่า... ฉันคงไม่ไหว” เธอตะโกนถาม

ซัลมานนิ่งเงียบ รีบทำงานต่อให้เสร็จโดยไวเพื่อให้เธอได้มีเวลาพักนานสักหน่อย สักพักใหญ่เขาจึงกลับมาอีกครั้งแก้เชือกมัดข้อมือ จูงเธอไปยังชะง่อนหินเหนือแอ่งน้ำ

“เราจะพักช่วงกลางวัน แล้วเดินทางอีกครั้งตอนหัวค่ำ รุ่งเช้าจะถึงกองคาราวาน นั่งตรงนี้”  เขาดันไหล่เธอลงนั่ง

“ทำไมเย็น ไม่ร้อนอย่างที่คิด” ขอบฟ้าแหงนหน้ามองชะง่อนหินทรายด้วยความแปลกใจ

“หินทรายพวกนี้ดูดซับน้ำมาจากแอ่งโอเอซิส ทำให้ภายในเย็นชื้นผิดจากภายนอก  ส่วนนี่เนื้อแพะตากแห้ง กลิ่นฉุนหน่อยแต่เคี้ยวไปนาน ๆ จะหวาน”

คำอธิบายง่าย ๆ แต่เธอรู้ว่าเขาพยายามพูดให้มากขึ้นเพื่อให้เธอคลายกังวลใจ เธอรับเนื้อตากแห้งมาดมก่อนเบ้หน้า

“ลองกินดู” น้ำเสียงเขาคะยั้นคะยอ

เธอมองเนื้ออย่างลังเลใจ ทว่ายังส่งเนื้อเข้าปากด้วยความหิว แล้วพบว่ายิ่งเคี้ยวเนื้อยิ่งหวานจึงทำตาโต  ซัลมานรินชาสมุนไพรส่งให้

“ดื่มนี่ จะช่วยให้ชุ่มคอ มันเป็นชาตำรับชาวเบดูอิน”

กระป๋องสเตนเลสบุบเล็กน้อยแต่ไม่เก่านัก โชยขึ้นด้วยกลิ่นสมุนไพรกระทบจมูก ส่วนผสมคล้ายอบเชยและเครื่องเทศชนิดอื่นหลายอย่าง

“เราจะนอนพัก เดินทางอีกครั้งก่อนพระอาทิตย์ตกดิน”

“จะไม่บอกฉันสักหน่อยเหรอว่าทำไมถึงลักพาตัวฉัน แลกกับอะไร แล้วทำไมถึงคิดว่าชีคมูซาถึงจะยินยอมแลก”

ซัลมานเก็บกระป๋อง เอาน้ำต้มเทใส่กระติกข้างตัว นิ่งเงียบ

“ฉันเดาว่าสัมปทาน...” เธอทอดเสียงกึ่งถาม

“ศักดิ์ศรี... ชีคมูซาเกลียดการโดนหยาม หากเขาไม่ตามราวีทำลายล้าง เขาจะยอมแลกคืนเพื่อแต่งงานกับคุณ และสัมปทานน้ำมันสองแห่ง ผมบอกคุณได้เท่านี้”

เขาเงียบไปอีกครั้ง ที่เขาพูดไปก็มากเพียงพอแล้วที่คนฉลาดอย่างเธอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ที่สำคัญเขาไม่ได้คิดแลกเธอกับอะไร

เขาก็เป็นเช่นเดียวกับชีคมูซา ไร้หัวใจ การถูกเลี้ยงดูในพระราชวังแม้ว่าเขาอยู่ที่นั่นเป็นเวลาไม่นานนัก แต่บางส่วนได้หล่อหลอมจนเขามีส่วนคล้ายคลึงกับพระเชษฐา

ที่สำคัญ... เขาต้องการทั้งเธอและสัมปทาน

“คุณแลกฉันกับอะไร ?”

“ยังไม่ถึงเวลาที่คุณจะต้องรู้ แต่...” เขาหันหน้ากลับไปมอง ดวงตาอำพันล้ำลึกขึ้น “ทุกอย่างผมจะปล่อยให้สายลมเป็นผู้กำหนด”

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเอาเชือกผูกโคนต้นไม้ รังสีและไอร้อนของดวงอาทิตย์แผดแสงแรงกล้าจนแทบกลืนกินทุกสรรพสิ่งบนพื้นดินทะเลทราย

เธอเหม่อมองไปยังความเวิ้งว้างบนสันทรายที่ซึ่งมองไปทางใดล้วนเห็นแต่สีขาวสว่างจ้า มีเพียงจุดตัดระหว่างขอบฟ้าและเนินทรายเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองยืนอยู่บนพื้นแผ่นดินรอมาลซาฮารา

“นอนเถอะขอบฟ้า” เสียงเขาย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอเหม่อมองไปทางอื่น

“แต่มันยังร้อนอยู่เลย”

“ไม่นานหรอก”

เขาพาร่างกลับมายังผ้าปูแล้วนั่ง ขอบฟ้าจึงยอมเลื่อนตัวลงนอน แล้วพบว่าซัลมานเอนตัวลงนอนเคียงข้าง จึงตะแคงตัวไปทางเขา แต่ด้วยความอ่อนเพลียจึงทำให้เธอผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ทิ้งไว้เพียงซัลมานที่นอนนิ่งเพ่งสายตาไปทางคุ้งฟ้า ใจคิดเร่งการเดินทางให้กระชับกว่านี้

อีกสามวันต้องถึงเผ่า หากผิดพลาดนั่นหมายถึง...

ป่านนี้พระเชษฐาคงดักรออยู่ที่เผ่าอุรชัชนูร หรืออาจกำลังอยู่ตรงกลางเช่นเขา

มีคนกำลังตามไปยังจุดหมายเดียวกัน... เผ่าบานีริยาฮ์