7 สู่ทะเลทรายอันเวิ้งว้าง

7 สู่ทะเลทรายอันเวิ้งว้าง

ไม่กี่ชั่วโมง หลังจากโดนลักพาตัว ณ ทะเลทรายรอมาลซาฮาร่า

มีกลิ่นของฝุ่นทราย ในทุกอณูของรอมาลซาฮารา ตะวันลับฟ้ามาสักพักแล้ว ทั่วทุกแห่งมืดสลัวเห็นเพียงเงาเลือนรางบนพื้นขรุขระสีทองใต้ล้อรถสำหรับเดินทางผ่านทะเลทรายที่ไม่เร็วมากนัก ลัดทุ่งกรวดกลมเพื่อไปยังจุดหมาย

ในเวลานี้ขอบฟ้ายังไม่ฟื้นจากยาสลบ เธอนอนนิ่งอยู่เบาะหลัง ถูกพามุ่งหน้าเข้าลึกยังพื้นที่แห้งแล้ง

ซัลมานมองกระจกหลังคำนวณเวลา คงอีกไม่นาน ยาสลบกำลังจะหมดฤทธิ์ เขาลอบมองเป็นระยะ ๆ อย่างที่ใจโหยหา

ใบหน้างดงามยังคงเดิมจนดวงใจบีบรัด มือกำพวงมาลัยแน่นขบกรามก่อนจะคลายออก ขยับมุมปากยกยิ้ม

ป่านนี้พระเชษฐาจะรู้หรือยังว่าเจ้าสาวหายไป

กว่าจะรู้คงรุ่งเช้าหลังจากเสร็จสิ้นพิธีการ แล้วพบว่าเจ้าสาวผิดตัว

สัมปทานน้ำมันที่มาพร้อมเจ้าสาว เขาได้วางแผนนี้ไว้ล่วงหน้ามาหลายเดือน ตอนนี้ใกล้จะสัมฤทธิ์ผลถ้าไม่มีอะไรมาทำให้ผิดแผน

หากสำเร็จ เผ่าบานีริยาฮ์จะมีข้อต่อรองกับชีคมูซา น้ำหนักที่พี่ชายผู้โหดเหี้ยมไม่อาจละเลย

เขาจอดรถเมื่อถึงจุดหมาย จุดแวะพักชั่วคราวสำหรับนักเดินทางในทะเลทราย หลังจากนี้คือความเวิ้งว้างร้อนระอุ

ปัง !

ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำโพกผ้าปิดหน้าตาเปิดประตูหลังก้มมองขอบฟ้า เธอกำลังหลับสนิท แต่เราต้องเดินทางแล้ว

“ขอบฟ้า”

เขาเรียกเธอด้วยชื่อที่ไม่ได้เปล่งมานาน เขย่าร่างระหงเบา ๆ ยาสลบหมดฤทธิ์ตามที่คำนวณไว้และเปลือกตาเธอขยับลืมขึ้นมองทุกอย่างด้วยความสับสน

“อะไรกัน” เธอพูดภาษาไทย

“ลุกขึ้นแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า”

ขอบฟ้าเบิกตากว้างขึ้นทันที ความทรงจำกำลังหลั่งไหล น้องสาวเธอทรยศและเสียงนี้ !

นัยน์ตาสีเฮเซลนัตจ้องเขานิ่ง คล้ายกำลังประมวลผลหรือทบทวนบางอย่าง ก่อนจะกะพริบสองครั้งแล้วเบิกกว้างขึ้น กลับไปขมวดมุ่น มีอารมณ์หลากหลายพาดผ่านบนใบหน้า สับสน ลังเล หวาดกลัว และโกรธ

“ซัลมาน...”

เสียงเธอเบาหวิวแปลกใจผิดไปจากเขา ซัลมานยืดร่างขึ้นวางท่อนแขนบนกรอบประตูดึงผ้าคลุมหน้าลง

“ขอบคุณที่ไม่ลืมกัน คุณต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว”

“เปลี่ยนเสื้อผ้า...”

เหมือนว่าเธอยังสับสน นอกจากความโกรธที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเป็นชายคนนั้น ในเวลานี้เธอกลับคิดได้เชื่องช้าลง กวาดสายตาออกไปนอกรถ ข้างนอกมืดสลัว เห็นเพียงแสงจากเพิงชั่วคราวและแสงไฟหน้ารถ

ตุบ ! เขาโยนเสื้อมาบนเบาะสั่งด้วยเสียงราบเรียบ

“เปลี่ยนเสื้อผ้า เราต้องเดินทาง”

เธอมองเสื้อชุดสีดำบนเบาะ คิ้วขมวดครุ่นคิด วันพรุ่งนี้เธอจะต้องเข้าพิธีแต่งงาน แต่เธอกลับถูกน้องสาวทรยศต่อความไว้ใจให้คนมาลักพาตัวและคนที่ลักพาเธอมา ไม่ใช่ใครที่ไหน กลับกลายเป็นผู้ชายคนที่เธอยอมมอบความบริสุทธิ์ให้ด้วยความไว้วางใจ

นี่มันอะไรกัน ! เธอไม่เคยมีสิทธิ์เลือกทางเดินเองเลยหรือ ?

แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงลักพาตัวเธอ ?

เธอเต็มไปด้วยคำถามแต่เวลานี้คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะนัก เธอควรหาทางหนีต่างหาก เธอกวาดตาไปยังเพิงเห็นเงาตะคุ่มเดินออกมา เม้มปากแน่น

เธอต้องหาทางกลับไป พรุ่งนี้เช้าถ้าชีคมูซารู้ว่าเธอหายไป

พ่อ แม่

ไม่ว่าการแต่งงานนี้จะเกิดขึ้นจากการถูกบังคับ แต่มันมีความสำคัญต่อชีวิตของคนในครอบครัวเธอมาก ถ้าเธอหายไป แล้วชีคมูซาไม่ได้สัมปทานน้ำมัน ครอบครัวเธอจะเป็นยังไง ?

ดังนั้นสิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือ...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”

เวลาต่อมา ณ ทะเลทรายรอมาลซาฮาร่า

โอเอซิส...

ซัลมานพาร่างในชุดดำสนิทโพกปิดคลุมทั้งดวงหน้าเหลือเพียงดวงตาสีทองที่ตอนนี้เจิดจ้าเต็มไปด้วยอารมณ์ เขาเอี้ยวคอมองไปด้านหลังเล็กน้อยยังเงาร่างตะคุ่มที่พาดอยู่บนหลังม้าก่อนจะได้ยินเสียงกระแทกเข่า

ปัก ปัก !

เสียงกระแทกแรงขึ้นอย่างไม่กลัวเจ็บ ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผิดหรือสะดุ้งสะเทือน เขายังบังคับม้าเพ่งมองเพียงทะเลทรายเวิ้งว้าง ขบคิดถึงการลักพาตัวเจ้าสาวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

มันง่ายเกินกว่าที่วางแผนไว้ ?

พระราชวังที่ไม่มีหน่วยอารักขา หรือแม้กระทั่งยามรักษาการณ์ เขาไปถึงห้องเจ้าสาวแล้วเอาเธอพาดบ่าวิ่งออกมาอย่างง่ายดาย หรือนี่คือแผนอีกขั้น ?

เขาหายใจไม่ทั่วท้องยามนึกถึงมือที่มองไม่เห็นมือนั้น

ทว่าเขาผลักความคิดนี้ออกไปก่อน ในเวลานี้เขาต้องพาเจ้าสาวของชีคเข้าสู่กลางทะเลทรายให้เร็วที่สุด ถึงแม้ว่าเขาเข้าเขตมิสบาฮ์ฟอลักแล้วแต่ยังไม่ปลอดภัยพอ

“อือ อือ อื้อ...!!!”

เสียงหวานยังร้องอู้อี้ลอดผ้าที่เขามัดปากเธอจนแน่น เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยหลังจากนึกภาพตอนที่เธอกรีดเสียง

“เมื่อชั่วโมงก่อนถ้าคุณยอมแต่โดยดีคงไม่เป็นแบบนี้”

เขาเปรยขึ้น แต่เหมือนจี้ใจดำขอบฟ้า เธอถลึงตาใส่ทรายใต้กีบม้า ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อม้าวิ่งแรงขึ้นจนหน้าท้องเธอเจ็บร้าว เธอขบกรามแน่นกลั้นเสียงพ่นลมลอดผ้ามัดปาก

ความรู้สึกหวาดกลัวในตอนแรกหลังจากตื่นขึ้นน้อยลงไปมากจนเกือบไม่เหลือ คงมีเพียงความรู้สึกโกรธตัวเองที่ยอมให้ใบหน้าคมสันของเขาวนเวียนอยู่ห้วงคำนึงมาตลอดหลายเดือน

โกรธตัวเองที่ยอมมอบกายให้เขา

แต่เหนือสิ่งอื่นใด เมื่อหลายเดือนก่อนเขารู้จักเธอไหม ? เธอเพ่งมองทรายด้วยสายตาครุ่นคิด เหตุใดเธอจึงโดนลักพาตัว แม้จะจริงที่ทุกอย่างเธอโดนหลอก หรือมันเป็นแผน ?

ฉับพลันภาพใบหน้าเจ้าบ่าวแทรกซ้อนเข้ามา พาให้เธอจมลงสู่ความรู้สึกน้อยใจต่อโชคชะตาอันโหดร้ายที่กำลังเผชิญ

ถูกบังคับให้แต่งงานราวตุ๊กตาไร้ชีวิต

ถูกลักพาตัวอย่างอุกอาจ ถูกโยนพาดบนหลังม้า

เธอไม่คิดมาก่อนว่าคนอย่างเธอจะมีความรู้สึกหลากหลายในเวลาเดียวกันได้ เมื่อก่อนเธอเคยนิ่ง มีสติ ด้วยความเป็นลูกคนโตเธอต้องช่วยพ่อกับแม่ดูแลดารินทร์ น้องสาวที่เคยออกนอกลู่นอกทางไปบ้างแต่เธอพาตัวเองลงไปฉุดน้องขึ้นมาจนได้

นอกจากเป็นพี่สาวแสนดีแล้ว เธอยังเป็นพี่ที่โดนน้องสาวหักหลัง