ตอนที่ 10

ปลุกปลอบตัวเองแบบโลกสวยสุด ๆ มาธวีก็หยิบรีโมตมากดเปลี่ยนช่องเพื่อหาหนังดู คิ้วเรียวขมวดมุ่นงุนงงเมื่อเห็นเบอร์แปลกติดต่อมาหาบิดาผู้ซึ่งชอบทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน

ด้วยนิสัยไม่ชอบยุ่งกับของส่วนตัวของใคร กอรปกับมิจฉาชีพขยันเป็นข่าวทุกวี่วันเธอเลยปล่อยให้โทรศัพท์มันดังอยู่อย่างนั้น

ซึ่งดูท่าว่าอีกฝ่ายจะมีธุระสำคัญมากจริง ๆ ถึง ถึงได้กดต่อสายเข้ามาใหม่ กระทั่งรอบที่สามนั่นแหละ เธอถึงยอมหยิบมันมากดรับแทนบิดา

แล้วนาทีต่อมาเธอก็ต้องลากเจ้ารถจักรยานสีชมพูแปร๊ดคันที่เคยใช้ตั้งแต่สมัยมัธยมปลายออกจากมุมบ้าน ปั่นออกมาหาบิดาถึงสวนเพราะเรื่องด่วนที่ปลายสายฝากไว้

แต่ได้มาสวนก็ดีเหมือนกัน เพราะปั่นเลยไปอีกนิดจะมีซอยเล็ก ๆ ที่สามารถลัดเลาะทะลุไปถึงตลาดสดได้ เธอจะแวะไปเดินตากแอร์ในมินิมาร์ท 24 ชม. เล่น แล้วซื้อไอศกรีมกลับมาแช่ติดไว้ในตู้เย็นที่บ้านสักสี่ห้าแท่ง

เพียงแต่ ...

มาธวีมองรถจักรยานยนต์คันเก่งของบิดาที่ยังจอดนิ่งอยู่แล้วขมวดคิ้วฉับ รถก็อยู่แล้วตัวคนล่ะไปไหน คนตะโกนแหกปากร้องหาพ่ออยู่นานสองนานก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบรับชักใจคอไม่ดี

สอดโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องเก็บลงกระเป๋ากางเกงขาสั้นฝั่งละเครื่องก่อนจะค่อย ๆ ย่อลง สอดตัวลอดช่องว่างระหว่างรั้วลวดหนามเข้าไปในสวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์

นี่คือหนึ่งในมรดกจากบรรพบุรุษ หลังแบ่งสรรปันส่วนกับญาติพี่น้องแล้วที่ดินก็เหลือตกมาถึงบิดาของเธอจำนวนสิบไร่ ครั้นจะขายตรงนี้ก็ดันเป็นที่ดินตาบอด ตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างที่ดินผืนอื่น ๆ ของญาติพี่น้อง นายหน้าจึงกดราคาสุด ๆ

สุดท้ายบิดาเลยตัดสินใจเก็บเอาไว้ รอให้ถึงวันหนึ่งที่อาจมีถนนตัดผ่าน นำพาความเจริญมาให้ถึงตรงนี้ ระหว่างนี้ก็แบ่งที่ดินให้ชาวบ้านที่รู้จักกันใช้ทำนาแล้วเก็บค่าเช่าเป็นข้าวสาร ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้ปลูกพืชผักผลไม้ตามประสาคนชอบต้นไม้

“พ่อจ๋าาาา”

“...”

“พ๊อออออออออ”

มาธวีร้องตะโกนพลางเดินย่ำผ่านหญ้าที่เพิ่งตัดเสร็จใหม่ ๆ จนยังทิ้งกลิ่นเหม็นเขียวจาง ๆ ไว้ในอากาศ เดินเข้าไปราวร้อยเมตรเธอก็มองเห็นร่างที่คุ้นตากำลังก้ม ๆ เงย ๆ ในมือมีเครื่องตัดหญ้าที่กำลังส่งเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม

มิน่าเล่า เมื่อกี้ถึงไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอเลย

หญิงสาวพรูลมหายใจแรง ๆ โล่งอกกึ่งระอิดระอา เตรียมสับเท้าเข้าไปบิดา หากพอหางตาเหลือบไปเห็นต้นมะม่วงที่ติดผลเต็มต้นเธอก็ร้องอุทานตาโต

“โหว ทำไมพ่อไม่เคยถ่ายรูปโซนนี้ส่งมาให้ดูเลย ก็รู้ทั้งรู้ว่าลูกชอบกินมะม่วง”

หญิงสาวบ่นอุบ คราวก่อนได้ยินบิดาเปรยถึงวิธีบังคับให้ผลไม้ออกนอกฤดูให้ฟัง สงสัยจะเอามาลองใช้จริงแล้วสินะ

เธอมองบิดาที่กำลังตัดหญ้าสลับกับเป้าหมายใหม่ไปมา ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจเดินเลี้ยวไปทางต้นมะม่วง ระหว่างพ่อกับมะม่วง นาทีนี้มะม่วงต้องมาก่อน

ความประหลาดฉายวาบในแววตาเมื่อพบว่าโซนนี้ได้รับการดูแลตัดแต่งหญ้าเป็นอย่างดี แต่ก็นะ ติดผลเยอะขนาดนี้ ไม่ให้เอาใจได้ยังไง

“ไหนดูสิ สุกหรือยังน้าาาา”

ถึงจะได้ยินกลิ่นตอนยื่นหน้าไปใกล้ หากเธอก็ไม่อยากเสี่ยงเก็บลูกที่ยังไม่สุกงอม มาธวีชะเง้อชะแง้แล้วเลือกดึงถุงกระดาษของลูกที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วเธอก็ต้องตาลุกวาวกับสีเหลืองอมส้ม และกลิ่นหอมที่อวลฟุ้งออกมาเตะจมูกทันทีที่แกะมัน

มะม่วงน้ำดอกไม้สีทองด้วย ลาภปากนังน้ำขิง!

“ฮี่ฮี่ ตอนไปตลาดแวะดูข้าวเหนียวมูนด้วยดีกว่า”

หญิงสาวหัวเราะคิกคัก ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เขย่งเท้าดึงมะม่วงที่พิสูจน์แล้วว่าพร้อมกินติดมือมาอีกสามผล ก่อนจะหอบประคองพวกมันทั้งหมด เดินลอดรั้วกลับไปยังรถจักรยานที่จอดอยู่ด้านนอก

และเพราะมัวแต่ดีใจกับมะม่วงที่เพิ่งได้มา เธอจึงไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าใต้กอหญ้าพุ่มหนาที่ตนกระโจนข้ามไปข้ามมานั้น มันมีลวดหนามสามเส้นนอนนิ่งอยู่ด้านใต้