ตอนที่ 9

แต่ช่างเถอะ วันนี้ยังไม่อยากทะเลาะกับแมว 

มาธวีเมินใส่แมวตัวอ้วนพีจนอีกนิดจะมีขนาดเท่าถังแก๊สปิกนิก หันมากระดี๊กระด๊ากับอาหารบนโต๊ะที่มีทั้งแกงมะละกอสับ ผัดผักรวม ไข่เจียวและกุ้งอบสมุนไพรที่มารดาเพิ่งเข้าครัวไปทำเพิ่มมาสด ๆ ร้อน ๆ วางเคียงคู่กับน้ำจิ้มรสเด็ด

กับข้าวที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่ากับข้าวฝีมือแม่!

คนจะได้กินของโปรดยิ้มตาหยี ไม่ลืมส่งรูปไปอวดมิรันตี เธอหัวเราะคิกคักชอบใจตอนน้องสาวส่งข้อความโวยวายกลับมายาวเหยียด ตามองจอ มือก็แกะเปลือกกุ้งไป

ทว่ายังไม่ทันจะได้ส่งมันเข้าปาก

“น้ำขิง แบ่งกุ้งให้น้องด้วย”

คนมีน้องเพิ่มแต่เป็นคนละสปีชี่ส์ทำหน้าเอือมระอา กระนั้นก็ยอมแบ่งกุ้งให้นังน้องที่นั่งทำหน้าแป้น จ้องเธออยู่ใกล้ขาเพื่อตัดปัญหา

แต่ไม่วายมีปัญหาต่อ

“เอ้า แกะให้น้องด้วยสิ”

“โถ แม่! มันเป็นแมวนะ มันกินกุ้งทั้งตัวได้”

“ไม่ได้”

มารดาแย้ง สีหน้าจริงจัง คราแรกเธอก็ไม่นึกสนใจแต่พอหันไปมองอีกที ปรากฎว่านังสามสีมันก็ไม่ยอมกินกุ้งที่เธอวางไว้ให้จริง ๆ

มันเอาแต่ก้มลงดมแล้วแหงนคอขึ้นมาร้องเรียก มองเธอด้วยแววตาราวกับจะสั่งว่า นังทาส! มาแกะกุ้งให้ฉันบัดเดี๋ยวนี้!

เนี่ยล่ะน้า ตามใจกันจนเหลิง นังแมวเทวดา

แต่ต่อให้เธอจะบ่นยาวเหยียดแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่พ้นต้องทำตามคำสั่งมารดาผู้กุมอำนาจสูงสุดในบ้านนี้อยู่ดี

“ภาระจริงเชียวนะ มีตีนตั้งสี่ตีนทำไมยังแกะเองไม่เป็นฮะ” 

“แล้วเราใช้ตีนแกะกุ้งกินเองได้ไหมล่ะ”

คราวนี้เป็นเสียงของบิดาที่ย้อนถามมา ก่อนจะไหวไหล่ ยิ้มขันใส่เธอที่นั่งอึ้งอยู่

“เห็นไหมล่ะว่าไม่ได้ เพราะงั้นอย่าไปว่าน้อง”

คนโดนแมวเบียดตกกระป๋องหน้าหงิก หรือบางทีเธออาจจะคิดผิดที่กลับมาช่วงนี้ บ้านไม่ใช่เซฟโซนแล้ว!

ไม่นานข่าวการกลับมาของมาธวี ลูกสาวคุณครูมยุรีแห่งโรงเรียนบ้านปรือก็กระจายไปทั่วหมู่บ้าน ภารกิจที่ตั้งใจจะหลบกลับมาพักใจเงียบ ๆ เลยมีอันต้องพังไม่เป็นท่า

สองสามวันที่ผ่านมานี้มารดาไม่เพียงพาเธอไปตระเวนสวัสดีบรรดาครูแต่ละชั้นปีในช่วงก่อนเลิกเรียน ยังหนีบเธอไปบ้านคนนู้นทีคนนี้ที ถึงเธอจะทำงานด้านบริการมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าจะชอบการปั้นหน้าเข้าสังคมนาน ๆ  

วันนี้ตอนที่มารดาต่อสายมาหา เธอซึ่งเบื่อหน่ายการเดินสายโชว์ตัวเต็มทนจึงแสร้งทำเสียงอ่อนเสียงอ่อย อ้างว่าปวดหัว สงสัยเพราะเมื่อวานโดนละอองฝนที่บังเอิญหลงฤดูตอนขอกลับบ้านมาก่อนคนเดียว

ด้วยสภาพอากาศที่เกิดขึ้นจริง บวกกับฝีมือของคนเคยเป็นตัวแทนไปแข่งละครเวทีถึงระดับภาค คุณครูมยุรีที่กำลังติดสอนพิเศษฟรีให้เด็กนักเรียนในห้องเชื่อสนิทใจ

หลังบ่นเธอยาวเหยียดพร้อมกำชับว่าให้กินยาอยู่ราวสิบนาที อีกฝ่ายก็วางสาย บอกจะโทรตามบิดาที่ออกไปเก็บมะพร้าวที่สวนมาให้มารดาใช้คั้นกะทิเพื่อทำแกงพะแนงตามคำขอของเธอกลับบ้านไวขึ้น

กระแสความห่วงใยจากใจจริงทำเอามาธวีรู้สึกผิดไม่น้อยที่ต้องโกหก แต่หากเธอโพล่งออกไปตรง ๆ ว่าไม่อยากออกไปพบใครแล้ว คงไม่แคล้วโดนมารดาบ่นอีกเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือโดนบังคับให้ออกจากบ้านตามเคย

มาธวีเปิดทีวีไว้เป็นเพื่อนคลายเหงา แล้วนอนเล่นโทรศัพท์มือถือไปเรื่อยเปื่อย ภาพเครื่องบินพุ่งขึ้นท้องฟ้าก่อนพาผู้คนไปเยี่ยมเยียนสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ณ แดนกิมจิในโฆษณาพานพาให้เธอนึกไปถึงจดหมายที่ได้รับเมื่ออาทิตย์ก่อน

จากนางฟ้าที่เคยเดินสับ ๆ สวย ๆ ฉีกยิ้มหวานให้ผู้โดยสารบนเครื่องบิน ถูกพิษเศรษฐกิจเล่นงานจนวันนี้ต้องกลายเป็นนางฟ้าปีกหัก ระเห็จกลับมาอยู่ที่บ้านเกิด

แต่เอาวะ คิดซะว่ากลับมาพักร้อนสักสามสี่เดือน หลังคนได้รับวัคซีนโรคระบาดคงเบาลง แล้วเศรษฐกิจก็คงจะค่อย ๆ ฟื้นตัวกลับมา