บทที่1

ล้อมรักสามีแสนเลว…1

ภายในห้องแกรนด์บอลรูมขนาดใหญ่คลาคล่ำไปด้วยแขกเหรื่อที่มาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว ทุกคนมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าสมกับที่มาร่วมงานมงคล จะมีก็แต่คู่บ่าวสาวเท่านั้นที่ไม่มีรอยยิ้มปรากฏให้เห็นเลย

“ช่วยทำหน้าให้มันดีกว่านี้หน่อยเถอะ ฉันเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอนักหรอกนะ!”

นลินดารีบก้มหน้าซ่อนน้ำตาที่เอ่อรื้นของตัวเองเมื่อได้ยินประโยคนั้น หากเธอมีความกล้ามากพอก็คงจะถามกลับไปแล้ว ว่าถ้าหากไม่ได้ต้องการแต่งงานกับเธอเหตุใดจึงต้องป่าวประกาศว่าเธอกับเขามีอะไรกัน ซ้ำชัชวินทร์ไม่เพียงแค่บอกเล่าถึงความสัมพันธ์ที่น่าละอาย แต่เขายังพูดออกมาเองว่าต้องการแต่งงานเพื่อรับผิดชอบเธอ

“หยุดน้ำตาของเธอซะ! ถ้าเธอปล่อยให้มันไหลออกมาอย่ามาหาว่าฉันใจร้าย!”

ชัชวินทร์กดเสียงต่ำบอกกับเจ้าสาวที่ยืนเคียงข้างกัน น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมท่าทางดุดันราวกับต้องการจะฉีกเธอให้เป็นชิ้น ๆ ทุกครั้งที่มองมา มันทำให้นลินดายิ่งเกิดความสงสัยในใจ ว่าเหตุใดเขาจึงต้องการให้งานแต่งงานในวันนี้เกิดขึ้น แต่เหนือสิ่งอื่นใดนอกจากความสงสัยแล้วในใจของหญิงสาวก็มีแต่ความขมขื่น เธอต่อว่าตัวเองซ้ำ ๆ ที่ปล่อยให้เรื่องราวในคืนนั้นเกิดขึ้น...

(หลายเดือนก่อน)

(คฤหาสน์ รุ่งกิจวัฒนา)

นลินดามองคฤหาสน์หลังงามตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยแววตาซึ่งบ่งบอกถึงความคลางแคลงใจ

“ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะ”

ชินวุฒิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะพลางยื่นมือไปจับศีรษะเล็กโยกไปมาด้วยความเอ็นดู

“พี่ชินแน่ใจแล้วเหรอว่าความจำพี่กลับมาแล้วจริง ๆ”

“แน่ใจสิ ทำไมถามแบบนั้น”

ถึงแม้ชายหนุ่มจะยืนยันอย่างนั้นแต่นลินดาก็ยังไม่สิ้นสงสัย ความจริงแล้วที่เธอต้องถามย้ำไม่ใช่เพราะสงสัยเท่านั้น แต่ยังรู้สึกเหลือเชื่อที่อีกฝ่ายบอกว่านี่คือบ้านของเขา จริงอยู่ว่าตอนที่เธอพบเขาครั้งแรกชินวุฒิแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดูแล้วราคาน่าจะไม่ธรรมดา แต่มันก็เชื่อได้ยากเหลือเกินว่าบ้านที่ใหญ่โตงดงามราวกับวังในความคิดของเธอจะเป็นบ้านของเขา

“มีอะไรหรือเปล่า...”

“หมอกกลัวพี่จะจำผิดจำถูกน่ะจ้ะ”

“หึ หึ กลัวพี่พาเข้าผิดบ้านแล้วหน้าแตกล่ะสิ”

ชินวุฒิยิ้มขบขันเพราะรู้เท่าทันความคิดของหญิงสาว

“ไม่ต้องกังวลหรอก ที่นี่พี่อยู่มาตั้งแต่เกิดจำได้แม่นไม่ผิดแน่”

นลินดารู้ดีว่าคำพูดนั้นคือการปลอบใจให้เธอคลายกังวล และมันได้ผลเมื่อเธอเชื่อว่าที่นี่คือบ้านของเขาจริง ๆ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกกังวลไปอีกเรื่อง ว่าถ้าหากต้องอยู่ที่นี่คงเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกินกับการปรับตัว

“คุณชิน! คุณชินจริง ๆ ด้วย!”

ความคิดของนลินดาหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงคนจากด้านใน ซึ่งตอนนี้เธอเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเจนเพราะถูกกั้นด้วยประตูรั้วอัลลอยด์ลายดอกบัวงดงาม

“คุณชิน!”

“อะไรล่ะแมว จะเรียกฉันทำไมนัก”

ชินวุฒิรู้สึกขบขันจนอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นแม่บ้านเอาแต่เรียกชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมา

“ก็คุณชิน... โอ๊ย! คุณชินกลับมาแล้ว!”

“แล้วนี่จะเปิดประตูให้ไหมเนี่ย”

“เปิดค่ะเปิด!”

แม่บ้านวัยกลางคนกุลีกุจอไปยังประตูเล็กแล้วเปิดออกด้วยท่าทางรีบร้อน และการกระทำนั้นก็ทำให้นลินดาโล่งใจว่าเขาไม่ได้พามาผิดบ้าน

นลินดาเดินตัวลีบตามหลังชินวุฒิ ดวงตากวาดมองรอบตัวอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่เพราะกลัวอันตราย แต่กลัวว่าหากเลินเล่ออาจเดินชนเฟอร์นิเจอร์หรือเครื่องเรือนอย่างใดอย่างหนึ่งเข้าจนเสียหาย เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินที่ไหนมาชดใช้ ถึงจะไม่เคยได้ใช้ ไม่เคยสัมผัส และไม่เคยครอบครอง แต่นลินดาก็พอจะเดาออกว่าราคาของมันคงจะแพงระยับจนคนหาเช้ากินค่ำไม่อาจจับต้อง

“ชิน!”

นลินดาชะงักเท้าเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่แสดงถึงความตื่นเต้น ก่อนที่จะเห็นหญิงสูงวัยที่ยังดูสง่างามตรงเข้ามาทางเธอและชินวุฒิ

“ลูกแม่! ชิน! ชินจริง ๆ ด้วย! ฮือ ๆ”

มือเหี่ยวย่นที่ประดับแหวนเพชรลูบคลำไปทั่วใบหน้าและเนื้อตัวของลูกชายด้วยความยินดี และสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกขานก็ทำให้นลินดารับรู้ว่า หญิงสูงวัยที่แต่งหน้าทำผมเหมือนคุณหญิงคุณนายในละครเป็นมารดาของเขา

“ฮือ ๆ...”

“อย่าร้องสิครับ ผมกลับมาแล้วไง”

ชินวุฒิปลอบโยนมารดาด้วยคำพูดและอ้อมกอดจนนางค่อย ๆ คลายสะอื้นลง

“ไปอยู่ไหนมา! ทำไมหายไปเป็นเดือน ๆ แบบนี้ ใจแม่จะขาดรู้ไหม!”

พอตั้งสติได้คุณวัลภาก็ตำหนิลูกชายทั้งน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุดจนชินวุฒิต้องเช็ดให้อย่างอ่อนโยน

“ผมขอโทษครับแม่ แต่ผมมีเหตุผล”

“เหตุผลอะไร! ถ้าฟังไม่ขึ้นล่ะน่าดู!”

“ฟังขึ้นแน่นอนครับ”

“ชิน! ชินจริง ๆ!”

คุณชาคริตตรงเข้ามาหาลูกด้วยความตื่นเต้นยินดีไม่แพ้ภรรยาเลยสักนิด

“คุณพ่อ”

“นี่แกไปไหนมา มันเกิดอะไรขึ้น!”

“ผมจะเล่าทุกอย่างครับ แต่ก่อนอื่น...”

ชินวุฒิหันมาจับข้อมือบางของนลินดาแล้วดึงให้เธอขยับมายืนข้าง ๆ

“ผมขอแนะนำก่อน หมอก... นี่พ่อแม่ของพี่”

“สะ... สวัสดีจ้ะ...”

สองมือบางยกขึ้นประนมไหว้อย่างนอบน้อม

“พ่อครับแม่ครับ นี่นลินดา เธอชื่อเล่นว่าหมอก เธอเป็น...”

“ทำมาเป็นหายตัว ที่แท้ก็หนีไปกกอีหนูเพื่อเรียกร้องความสนใจ!”

ยังไม่ทันที่ชินวุฒิจะแนะนำจนจบก็มีเสียงค่อนขอดดังขึ้นเสียก่อน

“พูดให้ดีนะ หมอกไม่ใช่อีหนูของฉัน”

ชินวุฒิบอกเสียงขรึมในขณะที่อีกฝ่ายเบ้ปากอย่างยียวน ในขณะเดียวกันนลินดาที่ลอบมองก็กำลังลงความเห็นในใจ ว่าชายหนุ่มผู้มาใหม่น่าจะเป็นพี่หรือน้องของชินวุฒิ เพราะมีใบหน้าเกินครึ่งที่คล้ายคลึงกัน เพียงแต่อีกฝ่ายดูดุดันร้ายกาจไม่อบอุ่นเหมือนพี่ชินของเธอ

“ไม่ใช่อีหนูแล้วเป็นอะไรล่ะ เมียเหรอ!”

“ไอ้ชัช!”

“พอ! พอทั้งสองคนแล้วตามมานี่!”

คุณชาคริตห้ามทัพแล้วเดินนำไปที่ห้องโถงใหญ่ของบ้าน

“ไปหมอก...”

นลินดาพยักหน้ารับรัวเร็วแล้วเดินตามชินวุฒิอย่างว่าง่าย เพราะรู้สึกอึดอัดกับสายตาของชายหนุ่มที่เธอยังไม่รู้ทั้งชื่อและสถานะ

ทุกคนนั่งพร้อมหน้ากันในห้องโถงและแน่นอนว่านลินดานั่งข้างชินวุฒิ

“ไหนมันยังไงเล่ามาสิ”

คุณชาคริตเปิดประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อมเพราะอยากจะรู้สาเหตุที่ลูกชายหายไปนานนับเดือน

“วันนั้นที่ผมบอกคุณแม่ว่าจะไปธุระ ผมไปดูที่ดินครับ ผมติดต่อขอซื้อที่ดินที่สระบุรีเพราะคิดอยากจะทำรีสอร์ต แต่ไม่รู้ตัวว่ามีผู้มีอิทธิพลในพื้นที่อยากได้ด้วยเหมือนกัน และราคาที่ผมเสนอไปมันมากกว่าเขาเกือบเท่าตัว...”

ตอนนี้ทุกคนเงียบฟังอย่างตั้งใจ แม้กระทั่งชัชวินทร์ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับพี่ชาย

“เจ้าของที่เลยเลือกที่จะขายให้ผม ตอนกลับหลังจากผมไปดูที่ มีคนตามยิงผมครับ ทำให้รถเสียหลักชนกับต้นไม้ ผมยิงสู้กับพวกมันแล้วลงจากรถวิ่งหนีเข้าไปในป่า ตอนนั้นผมบาดเจ็บจากรถที่เกิดอุบัติเหตุเลยไปได้ไม่ไกล พวกมันตามมาทันแล้วยิงผม แต่ไม่โดนเพราะผมตกลงไปในน้ำตกซึ่งตอนนั้นน้ำแรงมาก ผมคิดว่าผมจะไม่รอดแล้ว...”

“...ฮึก...”

ถึงแม้ลูกชายจะปลอดภัยกลับมาแล้ว แต่คุณวัลภาก็ยังรู้สึกสะเทือนใจจนร้องไห้ออกมา

“อย่าร้องสิครับแม่ ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“แล้วไงต่อล่ะชิน”

คุณชาคริตเร่งเร้าให้ลูกชายเล่าต่อ ตอนนี้ทั้งตกใจทั้งคับแค้นปนเปกันไปหมด

“ผมตื่นขึ้นมาอีกทีสมองก็ว่างเปล่าไปหมดครับ ผมจำอะไรไม่ได้เลยแม้กระทั่งชื่อตัวเอง ผมความจำเสื่อม... ตื่นมาอยู่ในบ้านของหมอก เล่าสิหมอก”

นลินดารู้สึกประหม่าเมื่อสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอ

“คือ... พ่อหมอกเจอพี่ชินสลบอยู่เลยพากลับบ้านจ้ะ พ่อไม่กล้าพาไปโรงพยาบาลเพราะก่อนหน้านั้นมีคนของเสี่ยเม้งมาตามหาคนแปลกหน้า แล้วก็มีข่าวลือกันทั่วว่ามีคนจากกรุงเทพมีเรื่องกับลูกน้องเสี่ย”

นลินดาเล่าทุกอย่างตามความจริงซึ่งทุกคนก็เป็นผู้ฟังที่ดี

“พ่อซื้อของมาให้หนูทำแผลให้พี่ชิน พอเขาฟื้นแล้วจำอะไรไม่ได้เลยจ้ะ เราก็เลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงนอกจากรักษาเขาให้หายแล้วอยู่กับเราไปก่อน”

“ไร้สาระ ถ้าเกิดเขายังจำไม่ได้เธอก็จะให้เขาอยู่ด้วยตลอดไปเลยรึไง”

เป็นครั้งแรกที่ชัชวินทร์เปิดปากหลังจากนั่งฟังมาตั้งแต่แรก

“คือ...”

“ที่หมอกกับพ่อไม่กล้าพาผมไปรักษาหรือแจ้งตำรวจ ก็เพราะกลัวอิทธิพลของเสี่ยเม้งครับพ่อ ซึ่งผมเข้าใจตรงนั้น... คนเราน่ะต้องรู้จักเข้าใจคนอื่นเสียบ้าง ไม่ใช่จะเอาแต่คิดเห็นแก่ตัว”

ชินวุฒิค่อนขอดน้องชายอยู่ในทีเพราะรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของอีกฝ่าย

“ขอบคุณหนูกับพ่อหนูมากเลยนะ ถ้าไม่ได้หนูตาชินคงแย่”

“ไม่เป็นไรจ้ะ... เอ่อ... คุณนาย”

คุณวัลภายิ้มเอ็นดูเมื่อได้ยินสรรพนามที่นลินดาเรียกตน

“เรียกป้าดีกว่าจ้ะ”

“จ้ะ... คุณป้า”

“ที่ผมพาหมอกมาด้วยก็เพราะตอนนี้พ่อเธอเสียแล้วครับ ท่านเป็นโรคร้ายจากไปตั้งแต่เดือนก่อน ตอนนั้นผมยังจำอะไรไม่ได้เลย แต่ท่านก็ฝากฝังให้ผมช่วยดูแลหมอกเพราะมีกันแค่สองคนพ่อลูก ซึ่งผมก็รับปากเอาไว้ครับ”

“หมายความว่าหนูหมอกจะมาอยู่กับเราที่นี่ใช่ไหม”

“ใช่ครับคุณแม่”

“เอาเถอะ ๆ ยังไงเราก็ต้องขอบคุณครอบครัวหนูด้วย บ้านเราออกกว้างมาอยู่ด้วยกันได้สบาย”

นลินดารู้สึกใจชื้นขึ้นมากเมื่อทุกคนไม่ได้แสดงความรังเกียจเธอ

“ยังไงผมฝากหมอกกับคุณแม่ด้วยนะครับ”

“ได้จ้ะ ไม่มีปัญหา”

“เสียเวลาจริง ๆ”

ชัชวินทร์พูดลอย ๆ พลางลุกขึ้นจากโซฟา

“ฉันไม่ได้ขอร้องให้แกมานั่งฟัง”

“อะไรกันอีกล่ะสองคนนี้ โต ๆ กันแล้วแม่ขอล่ะ”

นลินดามองสองพี่น้องสลับกันไปมาแล้วนึกปลงในใจ ว่าคนเราแต่ละคนไม่อาจมีความสุขหรือสมบูรณ์พร้อมได้ทุก ๆ อย่าง ดูอย่างที่เธอกำลังเห็นตอนนี้เป็นตัวอย่าง พวกเขามีครอบครัวพร้อมหน้า มีบ้านหลังโตและเงินมากมาย แต่สองพี่น้องก็ยังคงขัดแย้งกันจนน่าหนักใจ

…