Se connecter"อรุณสวัสดิ์"ฟาธีนอนมองหญิงสาวที่หลับอยู่ข้างเขาด้วยรอยยิ้มมือใหญ่ก็เขี่ยแก้มหญิงสาวเบาๆ เขาไม่ได้อยากกวนเธอเพราะเมื่อคืนจัดหนักไปหลายยกแต่เธอน่ารักจะให้เขานอนมองเฉยๆ คงทำไม่ได้ไม่จับเธอกดต่ออดใจไว้ได้ก็ดีเหลือเกินแล้ว"ยังง่วงอยู่เลย"ลินาขยับร่างเปลือยของตัวเองที่มีเพียงผ้าห่มผืนบางคลุมเอาไว้ไปแนบชิดกับเขาเอาใบหน้าไร้เครื่องสำอางซุกหอมไปกับอกแกร่งที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิด อบอุ่นและหอมชื่นใจจริงๆ"ฉันมีประชุม นอนคนเดียวได้ใช่ไหม"เขาขยี้ผมของเธอเล่นจนกลิ่นผมของเธอหอมฟุ้งเข้าจมูกเขา ชื่นใจต้อนรับอากาศยามสายสะจริงๆ"ประชุม"หญิงสาวดีดตัวขึ้นจากที่นอนจนลืมไปเลยว่าตัวเองโป้อยู่ นี้มันวันแรกของชีวิตคู่เขาจะไม่อยู่บ้านและบอกเธอว่าจะไปทำงานทั้งที่ควรจะหยุด"เดี๋ยวฉันก็กลับ ลินานอนรอในห้องนี้ก็ได้นะ ไม่ต้องลงไปหรอก เดี๋ยวฉันให้คนยกอาหารมาให้"ฟาธีมองเรือนร่างของเธอด้วยความเสียดาย เขาไม่น่ามีปนะชุมเลยไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องออกจากห้องนี้ไป คงได้นอนกกกอดเธอทั้งวันทั้งคืน"ไม่ให้ไป"ลินากอดอกแน่น แน่นจนอกอวบๆ ของเธอล้นออกมาให้เขาเห็นเต็มสองตา เธออกคำสั่งใส่เขาทั้งที่น้ำเสียงยังหวานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
"ลินาขอตัวก่อนนะคะ"หญิงสาวรวบชุดอย่างลวกๆ เพื่อบังกายแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความอาย เธอยังไม่ชินกับตำแหน่งเมียของเขาอยู่ดี เมื่อวานแค่จับมือกันเองวันนี้มาถอดเสื้อผ้าต่อหน้ากันคิดแล้วใจมันหวิวไปหมด"คุณฟาธี"ลินาใช้เวลาอาบน้ำไม่นานในความคิดของเธอก็รีบออกมาเพราะมีใครบางคนรอเธออยู่และเธอก็ไม่อยากออกมาทีหลังเขา แต่พอเปิดประตูออกมาก็เจอคนที่บอกว่าจะไปอาบน้ำอีกห้องกลับมาก่อนแล้วทั้งทีรีบอาบน้ำแล้วแท้ๆ ยังไม่ทันเขาอีกไม่รู้ไปเอาความเร็วมาจากไหน ปกติผู้ชายคนนี้อาบน้ำนานจะตายเวลารอคุยด้วยแต่ละทีต้องหนีไปหลับก่อนประจำตอนที่เธอยังอยู่ในฐานะเด็กในปกครอง"ตกใจอะไรลินา"ฟาธีรีบหันมาตามเสียงเรียกเขา สองมือก็ใช้ผ้าขยี้ผมที่เปียกน้ำไปด้วย วันนี้เขาเพิ่มความเซ็กซี่ให้ตัวเองด้วยโดยการไม่ใส่อะไรเลยแต่ก็ไม่ได้หื่นขนาดนั้นยังมีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กใส่ปิดเอาไว้อยู่"เธออาบน้ำนานไปนะ"เขาขยี้ผมต่ออีกนิดหน่อย ไม่สนใจแล้วว่ามันจะแห้งไหมรีบดึงผ้าเช็ดตัวออก เหวี่ยงทิ้ง ไม่ใส่อีกแล้วเกะกะ"ใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหมคะ"ลินายกมือขึ้นปิดลูกตาแทบไม่ทัน อยู่ดีๆ เขาก็ถอดออกหมดแบบนี้ คิดแล้วก็อยากเปิดตาดู ก็เขาหุ่นดีกว่านายแบ
"ฉันรักเธอนะลินา"เขากอดเธอแน่นขึ้นและประกาศออกไปดังทั่วห้องทำงานเล็กๆ ให้กองเอกสารกับสมุดและปากกาเป็นพยานรักของเขา เขารักเธอรักมานานแล้วถ้าจะพูดออกมาทั้งหมดก็คงตกหลุมรักเธอตั้งแต่เธอยังเด็ก"ลินาก็รักคุณฟาธีค่ะ"ในเมื่อเขาเปิดใจออกมาหมดเธอเองก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ยังไงก็หนีหัวใจของตัวเองไปไม่พ้นต่อให้เธอมีปีกบินหนีไปก็ต้องกลับมาหาเขาอยู่ดีเพราะเธอรักเขา"แต่งงานกับพี่นะ""ค่ะ"มือซ้ายเล็กๆ วางทาบบนมือซ้ายของเขาให้เขาเอามือขวามาบรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามนั้นให้ บรรยากาศในห้องนี้อาจไม่มีเพลงบรรเลง ไม่มีผู้คนร่วมยินดีแต่เขากับเธอกับสุขใจมากที่สุด"คุณฟาธีห้ามมีเมียหลายคนนะคะ ไม่งั้นลินาจะไม่แต่งงานด้วย"หญิงสาวที่กลายเป็นตุ๊กตาให้เขากอดหันพูดสิ่งตัวเองกลัวสำหรับการต้องเป็นเมียพ่อแขกขาวที่มีเศรษฐีมากหน้าหลายตาอยากจะยกลูกสาวให้เขาเพื่อยกระดับธุรกิจของตัวเอง"เธอเป็นหัวใจของฉัน แล้วฉันจะไปมีใครได้อีก"เขาไม่เคยคิดมีใครและจะมีเธอเพียงคนเดียวตลอดไป และอีกหน่อยเขาก็จะกลายเป็นพ่อคนแบบเคโอชีวิตแสนสุขแบบนั้นเขาจะไปต้องการใครได้อีกหรือจะต้องการอะไรนอกจากครอบครัวที่มีเธอเป็นคู่ชีวิตลินาได้แต่ยิ้มและเ
ห้องทำงานขนาดเล็กที่เป็นตู้คอนเทรนเนอร์ดัดแปลงมาตั้งอยู่ในโครงการก่อสร้างยักใหญ่ของฟาธี ธุรกิจของเขามีมากมายในเมืองนี้จนจำแทบไม่ไหวแต่วันนี้เขาเลือกมาที่นี้เพราะเขาอยากให้เธอมาเห็นโรงแรมที่เขากำลังก่อสร้างโดยมีแนวคิดมาจากภาพวาดของเธอที่เคยวาดเอาไว้ตอนปิดภาคเรียนเมื่อปีที่แล้วและเธอก็ทิ้งมันไว้ในห้องอ่านหนังสือและไม่ถามหามันอีกเลย"นั่งรอในนี้ก่อน เดี๋ยวฉันมา"เขาไม่สั่งอะไรมากเพราะเธอไม่ชอบคำสั่งและการบังคับเขาจำได้ขึ้นใจก่อนจะปิดประตูให้เธออยู่แต่ในนั้นไม่ให้ออกมาเจออากาศที่กำลังเริ่มร้อนของด้านนอกนี้"ไหนบอกมีงานให้ทำ"ลินานั่งลงบนโซฟารับแขกที่มีเพียงตัวเดียวเธอเลือกนั่งตรงนี้เพราะดูจะเหมาะสมที่สุดดีกว่าไปนั่งบนเก้าอี้เจ้านายที่ถูกเช็ดทำความสะอาดจนหนังที่ห่อหุ้มเงาวับขนาดนั้นคงจะห่วงน่าดูและโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ข้างๆ โต๊ะประธานอย่างเขาคงเป็นของเลขาเดี๋ยวก็คงกลับมานั่งทำงาา"ลินา""คุณฟาธี"หญิงสาวที่หลับพับไปกับโซฟาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียก เธอรีบลุกจนแก้มนุ่มๆ ไปชนกับปากของคนที่เรียกเธออย่างจัง ไม่เจ็บเพราะปากเขานุ่มแต่ใจมันแต่งแรงจนหน้าแดงไปหมด เธอเอามือขึ้นมาทาบแก้มข้างที่โดยปากเข
"ทำอะไรอยู่ นี้มันดึกแล้วนะ"ฟาธีที่กำลังเดินสำรวจบ้านหลังสวยของเขาต้องหยุดชะงักตรงหน้าห้องหนังสือที่ไฟยังเปิดอยู่ ลินายังไม่ได้เข้านอนเหมือนอย่างที่เธอบอกเขาแต่กลับมานั่งจ้องจอโน๊ตบุ๊คตาแทบไม่กระพริบ ทำอะไรอีกละทีนี้ไม่คิดจะอยู่บ้านเฉยๆ เหมือนอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด"หาที่เรียนอยู่ค่ะ กำลังดูสาขาที่ชอบด้วย"ลินาตอบออกไปแต่สายตาเธอยังคงมองจอไม่กะพริบ เธอกำลังเจอเรื่องที่สนใจและอยากอ่านมันให้จบก่อนที่จะคุยกับเขาไม่ใช่จะไม่สนใจเขานะเพราะตั้งแต่ติดพายุฝนด้วยกันวันนั้นเธอก็เข้าใจเขามากขึ้น"ที่เรียน? "เขาเสียงดังขึ้นมาแล้วก็เงียบไปและสีหน้าที่ไม่พอใจก็ปรากฏขึ้นฟาธีไม่ใช่คนเอาแต่ใจแต่กับเรื่องของเธอเขาเอาแต่ใจเป็นที่สุดจนเก็บอาการไม่อยู่ ก็ดูเธอสิพอให้ไปเรียนก็ไม่อยากไปพอตอนนี้เขาอยากให้เธออยู่แต่บ้านอยู่แต่กับเขาเธอกลับอยากออกไปเรียน"ก็มหาลัยแถวๆ นี้ ถึงจะเล็กแต่ก็มีสาขาที่น่าสนใจอยู่เหมือนกัน"ลินาเงยหน้าขึ้นจากจอโน๊ตบุ๊ค เธอเข้าใจว่าเขาก็คงจะห่วงเธอในฐานะผู้ปกครองเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไปใกล้แค่แถวบ้านไปเช้าเย็นก็กลับยังได้กลับมาช่วยแม่ทำงานและหารับจ๊อบงานพิเศษอีกด้วย"เหรอ"เขา
"พี่เดย์พอแล้ว"หญิงสาวที่ท้องห้าเดือนกำลังนอนอ้าขาให้สามีของเธอเอาหน้ามุดเข้าไปคุยกับลูก เธอเสียวจนน้ำแตกคาปากเขาไปสองรอบแต่เขาก็ไม่มีท่าที่ว่าจะหยุดลิ้นร้อนๆ ของเขาลงได้เลย ยิ่งดึกเขาก็ยิ่งรัวลิ้นเร็วขึ้น จนเธอเกรงว่าถ้าไม่ห้ามมอร์แกนอาจจะรัวลิ้นกับเธออยู่แบบนี้จนถึงเช้า"ยังไม่ได้คุยกับเจ้าแฝดเลย"เขาเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเธอ ผ่านท้องน้อยๆ ที่เริ่มใหญ่อย่างเห็นได้ชัด แล้วก็กลับไปสนใจกับดอกไม้งามของเธอต่อ เขายังไม่อิ่มไม่อยากหยุดอะไรทั้งนั้นและก็ยังไม่พอใจด้วย"เพิ่งจะหาป่วย อย่าโหมมากสิคะ"ร่างอวบพยายามจะหุบขาเข้าหากันเพื่อให้คนที่ดูซูบผอมและเพิ่งจะหายดีจากอาการแพ้ท้องแทนเมียพักสะบ้างไม่ได้เอาแต่จ้องจะจับเธอกินท่าเดียวแบบนี้"ใครบอกพี่ป่วย แค่เจ้าแฝดทักทายพ่อแรงไปนิดเท่านั้นเอง"มอร์แกนจับสองขาแยกจากกันแล้วถูไถใจกลางของหญิงสาวที่เคลือบไปด้วยน้ำลายของเขาและน้ำหวานของเธอด้วยแกนกายที่แข็งร้อนดั่งเหล็กกล้า พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ตลอดเวลาที่เขาสารวนอยู่กับปากทางน้ำหวานของเธอมือที่แสนว่างงานของเขาก็จัดการกับลำรักจนมันพร้อมแบบนี้"อื้อ เบาๆ ค่ะ"คนท้องบิดเร้าไปทั้งตัวเมียถูกของจริงสัมผัส เขาดั
"หนูดาไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะคะคนเก่งของแม่"เสียงร้องไห้ของสาวน้อยลินดาในอ้อมกอดของคนเป็นแม่อย่างแคทธารีนดังออกมาตลอดเวลาตั้งแต่ออกจากบ้านจนมาถึงโรงพยาบาลทั้งที่เธอทั้งกอดทั้งอุ้มลูกสาวให้เงียบแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าลูกน้อยของเธอจะหยุดร้องเลยจนเธอร้อนใจทนไม่ไหวต้องให้เคโอมาส่งที่โรงพยาบาลโดนด่วน"หมอมึงทำ
"แคทธารีนไปไหน กูถามไม่มีใครได้ยินหรือไง แล้วมายืนทำหน้าสลดอะไรกันอยู่ตรงนี้"ร่างใหญ่ที่เดินตามหาหญิงสาวจนทั่วบ้านแต่ไม่เจอกลับมาเจอลูกน้องยืนต่อแถวกันเต็มหน้าบ้านเหมือนเพิ่งจะส่งใครสักคนทั้งที่เขาผู้เป็นเจ้าของบ้านก็ยังอยู่ตรงนี้"คุณแคทเธอกลับไปแล้วครับ คุณเคโอเพิ่งจะส่งรถมารับไปสักพักแล้วครับ"
"ขอบคุณนะคะ"แคทธารีนยกมือไหว้ฟาธีด้วยกิริยานอบน้อม เธออยากจะขอบคุณเขาซักพันครั้งที่ทั้งบินมาส่งเธอด้วยตัวเองถึงหน้าบ้านและทั้งช่วยเหลือเธอทุกเรื่องร่วมถึงความลับที่เขายังคงปกปิดเอาไว้ให้อีกด้วย"พี่จะแวะมาเยี่ยมบ่อยๆ นะ"เขายิ้มให้หญิงสาวอย่างอบอุ่นและรับคำขอบคุณนั้นด้วยใจ แคทธารีนทำให้เขาเข้าใจ
"หายไปไหนวะ"ร่างใหญ่เดินออกจากห้องที่ใช้นอนหลับเพราะเสียงดังโว้ยวายจากด้านล่างของเรือ เขารีบแวะดูห้องที่ขังแคทธารีนเอาไว้แต่เขากลับไม่เจอเธอ สายตาคมมองไปทั่วบริเวณกลับมองไม่เห็นใครนอกจากเสียงของลูกน้องเขาที่ดังชัดขึ้นมาทุกที"บ้าฉิบ"เขารีบวิ่งลงจากเรือด้วยความเร็วเมื่อมีเสียงผู้หญิงดังปะปนมากับเส







