บทที่ 7 : แกงจืดที่เย็นชืด

แสงเทียนในห้องโถงรับประทานอาหารวูบไหวตามแรงลมที่พัดกรรโชกเข้ามาจากการเปิดประตูอย่างรุนแรง เงาของหลี่เฉิงทอดยาวพาดผ่านโต๊ะไม้แดงทรงกลมขนาดใหญ่ไปจนถึงผนังอีกฝั่ง กลิ่นหอมของอาหารที่ควรจะยั่วน้ำลายกลับเจือปนไปด้วยกลิ่นความเย็นชืดที่น่าอึดอัด

บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูเลิศรสที่ถูกจัดวางไว้อย่างประณีต ไก่ย่างหนังกรอบที่เคยส่งกลิ่นหอมหวน บัดนี้ไขมันสีเหลืองทองได้จับตัวเป็นก้อนไขสีขาวขุ่นเกาะติดอยู่ตามหนังและจานกระเบื้องเคลือบ บ่งบอกว่ามันถูกวางทิ้งไว้เป็นเวลานานจนสูญเสียความร้อนไปจนสิ้น เช่นเดียวกับซุปกระเพาะปลาที่ผิวน้ำเริ่มจับตัวเป็นแผ่นฝ้าบางๆ ไร้ซึ่งไอควันพวยพุ่ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องนี้น่าอึดอัดยิ่งกว่าอาหารเย็นชืด คือสตรีที่นั่งอยู่เพียงลำพัง

หลินหว่านนั่งหลังตรงแน่วแน่อยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม อาภรณ์สีฟ้าซีดไร้ลวดลายที่นางสวมใส่ทำให้ดูราวกับกิ่งไผ่แห้งที่ถูกทิ้งไว้กลางหิมะ ใบหน้าขาวผ่องไร้เครื่องประทินโฉมก้มลงมองถ้วยข้าวต้มในมือ

นางค่อยๆ ใช้ช้อนกระเบื้องตักข้าวต้มสีขาวขุ่นที่มีเพียงเม็ดข้าวบานๆ กับน้ำใสๆ เข้าปาก เคี้ยวอย่างเชื่องช้าและเงียบกริบ โดยไม่ปรายตามองอาหารเหลาเต็มโต๊ะหรือบุรุษผู้มาใหม่แม้แต่น้อย

หลี่เฉิงยืนนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู ลมหายใจสะดุดกึก ความคาดหวังที่จะได้รับการปรนนิบัติพังทลายลงซ้ำสอง เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เดินกระแทกเท้าเข้าไปกระชากเก้าอี้หัวโต๊ะออกมานั่งเสียงดังสนั่น

ครืด!

ขาเก้าอี้ครูดกับพื้นหินเกิดเสียงแสบแก้วหู บ่าวไพร่ที่ยืนก้มหน้าอยู่มุมห้องสะดุ้งเฮือก แต่สตรีตรงหน้ากลับเพียงแค่กะพริบตาเบาๆ และตักข้าวต้มคำต่อไปเข้าปาก

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลี่เฉิงจ้องมองชายาของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและโทสะ

นางไม่ลุกขึ้นมารินน้ำชา? นางไม่คีบกับข้าวให้? นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาถามไถ่ว่าการศึกเป็นอย่างไร?

"เจ้า..." หลี่เฉิงเอ่ยเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์ "จะไม่พูดอะไรกับข้าหน่อยรึ?"

หลินหว่านวางช้อนลง แววตาที่เงยขึ้นมาสบตากับเขานั้นว่างเปล่าดุจบ่อน้ำลึกที่ไร้ก้นบึ้ง

"เครื่องเสวยเย็นชืดหมดแล้ว ท่านอ๋องคงเสวยไม่ลง หากต้องการสิ่งใดเพิ่ม สั่งพ่อบ้านหลิวเถิดเพคะ"

ประโยคนั้นราบเรียบไร้อารมณ์ ราวกับขุนนางผู้น้อยกำลังกราบทูลเจ้านาย มิใช่ภรรยาคุยกับสามี

"ข้าไม่ต้องการของเพิ่ม!" หลี่เฉิงตวาดลั่น "ข้าต้องการร่วมสำรับกับพระชายา!"

เพื่อระบายความหงุดหงิดและแสดงให้นางเห็นว่าเขาไม่ยี่หระกับท่าทีปั้นปึงนี้ แม่ทัพหนุ่มคว้าตะเกียบงาช้างขึ้นมา เอื้อมมือไปคีบน่องไก่ย่างที่เย็นชืดมาวางบนชามข้าวของตน เขาใช้ตะเกียบฉีกเนื้อไก่ที่เหนียวหนึบเพราะความเย็น แล้วยัดเข้าปากเคี้ยวอย่างดุดัน

รสชาติของไขมันที่จับตัวเป็นก้อนเคลือบลิ้นจนเลี่ยน ผสมกับความเหนียวของเนื้อสัตว์ที่ไร้ความร้อน ทำให้รสชาติอันโอชะกลายเป็นความฝืดเคืองที่ยากจะกลืนลงคอ

หลี่เฉิงฝืนกลืนก้อนเนื้อนั้นลงไปเหมือนกลืนก้อนกรวด สายตายังคงจับจ้องไปที่หลินหว่าน หวังจะเห็นปฏิกิริยาตอบโต้ หรือแววตาห่วงใยที่นางมักจะมีให้เสมอเวลาเขากินของไม่ถูกปาก

แต่ไม่มี... หลินหว่านเพียงแค่เป่าข้าวต้มในช้อน แล้วกินต่อราวกับเขาเป็นธาตุอากาศ

ความเมินเฉยนี้เปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงในใจ

"อะแฮ่ม!"

หลี่เฉิงแกล้งกระแอมไอเสียงดังในลำคอ หวังทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้

หลินหว่านยังคงเคี้ยวข้าวต้ม

"แค่ก! แค่ก!"

เขาไอแรงขึ้น จงใจกระแทกศอกลงบนโต๊ะจนจานชามสั่นไหว

นางยังคงไม่เงยหน้า

ความอดทนขาดผึง มือหนาที่กำตะเกียบคลายออก ปล่อยให้ตะเกียบงาช้างราคาแพงร่วงหล่นลงกระทบพื้นหิน

เคร้ง!

เสียงตะเกียบตกดังก้องกังวาน บ่าวไพร่รีบกุลีกุจอจะเข้ามาเก็บ แต่ถูกสายตาอำมหิตของท่านอ๋องตวาดไล่กลับไป หลี่เฉิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองชายาด้วยท่าทางท้าทาย รอคอยให้นางลุกขึ้นมาเก็บตะเกียบให้เขา พร้อมกับคำขอโทษหวานหูเหมือนทุกครั้ง

ทว่า... หลินหว่านวางช้อนลงช้าๆ นางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาซับมุมปากอย่างบรรจง กิริยาท่าทางสง่างามแต่เย็นชาจนน่าใจหาย ราวกับนางกำลังสร้างกำแพงล่องหนขึ้นมากั้นขวางระหว่างนางกับเขา

นางหันหน้าไปทางด้านข้าง ไม่ใช่มองที่หลี่เฉิง แต่เรียกหาสาวใช้คนสนิท

"เสี่ยวจู"

"เจ้าค่ะ พระชายา" สาวใช้ร่างเล็กก้าวออกมาจากเงามืด

"ท่านอ๋องไอหนักเช่นนี้ สงสัยพระศอคงระคายเคืองจากการตรากตรำเดินทาง" น้ำเสียงของหลินหว่านราบเรียบเป็นงานเป็นการ "ไปตามหมอฝังเข็มมาตรวจพระอาการเสียหน่อย แล้วกำชับห้องยาให้ต้มยาแก้เจ็บคอมาถวาย... อ้อ บอกให้พ่อบ้านหลิวเปลี่ยนเครื่องเสวยใหม่ให้ท่านอ๋องด้วย ของเย็นชืดเช่นนี้เสวยไปจะเสียพระพลานามัย"

พูดจบนางก็ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วหันมาค้อมกายคารวะสามีอย่างงดงาม ถูกต้องตามระเบียบแบบแผนทุกประการ... แต่ไร้ซึ่งหัวใจ

"ส่วนหม่อมฉันอิ่มแล้ว... ทูลลาเพคะ"

ร่างบางในชุดสีฟ้าหมุนตัวกลับโดยไม่รอคำอนุญาต เดินผ่านหน้าสามีผู้ยิ่งใหญ่ไปราวกับเดินผ่านรูปปั้นหินประดับสวน

หลี่เฉิงนั่งแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงที่แปรเปลี่ยนเป็นโทสะอันรุนแรง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่สูบฉีดเลือดด้วยความโกรธ

นางกล้า... นางกล้าเดินหนีเขา? นางกล้าทิ้งเขาไว้กับโต๊ะอาหารที่เย็นชืดและตะเกียบที่ตกพื้น โดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง?

ความคิดหนึ่งแล่นปราดเข้ามาในสมองของแม่ทัพหนุ่ม... การกระทำเช่นนี้มันผิดวิสัยสตรีที่เคยรักเขาหัวปักหัวปำ

'เรียกร้องความสนใจ...'

หลี่เฉิงแค่นหัวเราะในลำคออย่างเหยียดหยาม ใช่แน่ๆ นางกำลังเล่นละครฉากใหญ่ แสร้งทำเป็นเย็นชาไม่แยแส หวังเพียงกดดันให้ร้อนรนจนต้องตามง้อ และบีบคั้นให้สำนึกผิดที่ทิ้งนางไปนาน

มารยาหญิง!

เพล้ง!

ฝ่ามือหนาปัดถ้วยแกงจืดตรงหน้าตกลงพื้นแตกกระจาย น้ำแกงที่เย็นสนิทกระเซ็นเปรอะเปื้อนรองเท้าหนังของเขา แต่หลี่เฉิงหาได้สนใจไม่ เขามองตามแผ่นหลังบอบบางที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืดของโถงทางเดินด้วยสายตาหมายมาด

"คิดจะเล่นกับข้าหรือ หลินหว่าน... ได้ ในเมื่อเจ้าอยากเล่นแง่นัก ข้าก็จะสนองให้ ดูสิว่าคนอย่างเจ้าจะทนใจแข็งไปได้สักกี่น้ำ!"