วาสนาของบุรุษผู้นั้นที่อกหักสิบครั้งก็ไม่ยอมแพ้

วาสนาของบุรุษผู้นั้นที่อกหักสิบครั้งก็ไม่ยอมแพ้

last updateLast Updated : 2025-12-16
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
49Chapters
1.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ทั่วทั้งแคว้นอ้ายคงมีเพียงบุรุษเช่นหัวหน้ากลุ่มต้าหยางเท่านั้นที่ยอมแต่งเข้าบ้านภรรยา เพราะนั่นมันเท่ากับว่าเขายอมอยู่ใต้บารมีของภรรยา และยอมให้ภรรยาเป็นใหญ่ ทว่าบุรุษที่อกหักมาสิบครั้งอย่างเขา ไม่อยากจะอกหักเป็นครั้งที่สิบเอ็ดแล้วนี่นา อีกทั้งคุณหนูใหญ่กู้หลินฟางเองก็ใจตรงกัน เรื่องธรรมเนียมอะไรนั่นก็ช่างมันเถิด เทียนจื่อซานแทบจะถูกเรียกว่าเป็นบุรุษอาภัพในรัก ด้วยเพราะเวลาไปเกี้ยวสตรีบ้านไหน จุดจบก็หนีไม่พ้นการถูกปฏิเสธ จนกระทั่งเขาได้มาเจอกับกู้หลินฟาง ไม่แน่ใจว่าเป็นเมตตาจากท่านเทพบนสวรรค์ หรือเทพมารต้องการให้เขาทำลายสถิติอกหักอีกครั้งกันแน่ แต่เขา... เทียนจื่อซานไม่ขอยอมแพ้ และจะเกี้ยวคุณหนูใหญ่กู้หลินฟางอีกสักครั้ง

View More

Chapter 1

ไปดูตัว

Chapter 1

Irene’s POV

“You think you can just walk around this house like you own the damn place now?” my stepfather barked, slamming his hand on the kitchen counter.

His face was bright red. “Ever since you turned twenty-two you’ve been nothing but disrespectful and reckless. Parading around in those tiny clothes, talking back like I didn’t raise you.”

I stood there with my arms crossed under my chest, pushing my t!ts up.

My blood was boiling. “Raise me? You barely notice I’m alive unless it inconveniences you. Maybe if you weren’t so busy sucking up to your business partners every night, you’d see I’m not a little girl anymore.”

He opened his mouth to snap back when the doorbell rang. My heart did this stupid flip because I already knew who it was.

Victor. My stepdad’s business partner. The man I’d been having filthy dreams about for the past year.

“Get the door,” my stepfather muttered, still glaring at me.

I turned on my heel, my ass swaying in my shorts as I walked.

When I pulled the door open, Victor stood there in his crisp black shirt, sleeves rolled up to show those thick forearms, his dark eyes locking on mine instantly.

He looked bigger than I remembered. That quiet intensity he had always made my thighs press together.

“Evening, Irene,” he said, voice low and smooth.

“Victor,” I answered, biting the inside of my lip. I held the door wider, letting him brush past me.

His arm grazed my chest and I swear my n!pples hardened right there. Fvck, he smelled good.

***

Dinner was torture. Stepdad kept talking business across the table but Victor’s eyes kept sliding to me.

Though they weren’t too obvious, just lingering a second too long on my mouth, then my throat, then the way my t!ts moved when I reached for the water.

Every time our eyes met, I felt a warm pulse between my legs. I was already getting wet.

He looked like he was barely holding it together.

I shifted in my seat, feeling the damp spot growing in my panties. God, I wanted his hands on me.

Those big ruthless hands that closed million-dollar deals. I wanted them spreading my legs right here on this table while my stepdad watched.

After dinner my stepfather dragged Victor into the study for their usual late-night meeting. I stormed upstairs still pissed, slamming my bedroom door.

But the anger kept turning into pure want.

Every time I closed my eyes, I saw Victor’s stare and the way his jaw tightened when he looked at my legs.

I couldn’t take it anymore.

I stripped off everything, heart hammering, and slipped into the short silk robe with nothing underneath. The black silk barely reached mid-thigh. It felt cool on my skin and brushed over my hard n!pples when I moved.

I was soaked. I tied the belt loosely so the robe fell open a bit at the top.

I crept downstairs quietly. The house was dim, only the study light showing under the door. Stepdad must have left for a moment because I heard Victor’s deep voice on a call, then silence. I didn’t knock. I just turned the handle and stepped inside.

Victor sat behind the big oak desk, tie loosened, top buttons of his shirt open. When he looked up and saw me, everything in him went still.

His eyes moved slowly down my body. His throat moved as he swallowed.

“Irene,” he said, voice rougher than before. “What are you doing down here?”

I closed the door behind me and leaned against it, letting the robe slip a little higher on my thighs. “Couldn’t sleep. Still angry at him. Figured I’d come see if the meeting was over.”

His gaze dropped to where the silk parted over my chest. I wasn’t even trying to hide how hard my n!pples were poking against the thin fabric.

I was breathing fast and could feel myself dripping.

Victor stood up slowly. He was hard. I could see it pressing against his slacks. F*ck. He was big. My mouth watered thinking about it.

“You shouldn’t be in here dressed like that,” he muttered, but he didn’t look away. His eyes were dark, pupils blown wide. “Not with me.”

“Why not?” I stepped closer. My p*ssy clenched just from the way he looked at me. “It’s just a robe, Victor. I’m not a kid anymore. You keep looking at me like you know that.”

He dragged a hand over his mouth, jaw tight. I could see him fighting himself. His fingers kept flexing. “You have no f*cking idea how dangerous this is.”

I smiled, slowly, feeling bold. My clit was throbbing. I wanted to drop to my knees and pull his c*ck out.

Instead I stopped just in front of the desk, close enough that if he reached out he could touch me.

“I think I do,” I whispered. “I see how you look at me during these meetings. Like you want to bend me over this desk and f*ck the att!tude right out of me.”

Victor’s breath hitched. His c*ck twitched visibly in his pants. He took one step around the desk, then another, until he was right in front of me. He felt hot standing so close.

His eyes moved slowly over me, lingering on my t!ts.

He leaned in just a bit, voice barely above a whisper.

“You really shouldn’t be here right now.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P JR
P JR
ตอนแรกอ่านชื่อเรื่องและคำโปรย ไม่ค่อยน่าสนใจเลย โหลดทิ้งไว้หลายเดือนไม่เปิดอ่าน แต่เพราะชอบเรื่องก่อนๆที่อ่านเลยลองเปิดใจ เลยได้เจอพ่อหนุ่มเจี๋ยมเจี้ยม ซื่อๆใสๆ ไมโครเวฟ เอ็นดูตลอดเรื่อง555 เรื่องบ้านๆ เบาๆใสๆไม่มีดราม่า ชาวบ้านธรรมดา ฟีลกู๊ด
2026-07-16 09:35:37
0
0
49 Chapters
ไปดูตัว
“สตรีอย่างเจ้าอย่างไรก็หาคนแต่งด้วยไม่ได้หรอก! ดีแค่ไหนที่ข้ายอมมาดูตัวด้วย ยังจะมาดูถูกข้าอีก!” บุรุษผู้หนึ่งตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโมโหหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมุ่นคิ้ว นางสะบัดพัดเก็บตบลงกลางฝ่ามือ“ใครกันแน่ที่ดูถูกกัน ข้าเป็นสตรีทำการค้าแล้วอย่างไร เจ้าเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาดูแคลนข้า หรือตระกูลของข้า!”“คุณหนูกู้~ ท่านก็น่าจะรู้ว่าที่นี่แคว้นอ้าย รอบ ๆ นี้มีสักกี่แคว้นที่ยกย่องสตรีอย่างท่าน~”เจ้าคนหยาบคาย!“ขอบคุณคุณชายที่สละเวลา ข้าคงไม่รบกวนเวลาไปมากกว่านี้แล้ว”กู้หลินฟางยืนขึ้นเต็มความสูง เดินออกมาจากห้องโดยไม่สนใจอีกฝ่าย มีเสียงเรียกตะโกนไล่หลังมา แต่นางก็หาได้หันหลังกลับไปเมื่อออกมาพ้นร้านน้ำชา สาวใช้คนสนิทก็เอ่ยกับนางด้วยความอึดอัดใจ“คุณชายคนนั้นนิสัยแย่เกินไปแล้วนะเจ้าคะ”“ใช่เจ้าค่ะ ดีจริง ๆ ที่คุณหนูไม่ได้เกี่ยวดองกับคนแบบนั้น ขืนแต่งกันไปก็คงดูถูกดูแคลนคุณหนูทุกวันแน่”กู้หลินฟางถอนหายใจ เหมือนนางเกิดมาผิดยุคผิดสมัย หรือไม่ก็ผิดแผ่นดิน ความคิดอ่านถึงได้ไปคนละทางกับคนแถวนี้“ช่างเถอะ อาจจะไม่มีคนแบบนั้นที่แคว้นนี้ก็ได้” นางหมายถึงว่าที่คู่ครองที่เหมาะสมกับตน ถึงจะ
Read more
คุณหนูสกุลกู้
ตอนที่ได้พบรักกับสามีนางก็ประหลาดใจกับเรื่องนี้เช่นกัน สกุลกู้นั้นแตกต่างจากครอบครัวอื่นในเมือง ด้วยกฎที่ว่าบุตรคนโตไม่ว่าหญิงหรือชายจะต้องเป็นผู้นำตระกูลรุ่นต่อไป ส่วนน้อง ๆ ก็จะคอยเป็นผู้ช่วยหลังจากนั้นด้วยความที่แคว้นอ้ายยังไม่ได้เปิดรับกับเรื่องนี้พวกนางจึงถูกต่อต้านอยู่บ่อย ๆ นางเคยขึ้นเรือสำเภาไปกับสามีทำให้ได้เห็นโลกกว้าง และได้รู้ว่าบ้านเกิดของตนนั้นยังมีจุดบกพร่องอยู่มาก ถึงอย่างนั้นกำลังของคนไม่กี่คนไม่อาจพลิกผันสิ่งที่เชื่อ และทำตามกันมาอย่างเนิ่นนานได้ฉู่หลานได้แต่ภาวนาให้บุตรสาวทั้งสองได้พบคู่ครองที่จริงใจ และไม่เห็นแก่ผลประโยชน์ ที่ผ่านมาเจอแต่คนเห็นแก่ตัวเพียงเพราะอยากอาศัยตำแหน่งในตระกูลของพวกนางกันทั้งนั้น ทำเอามารดาอย่างนางทั้งปวดหัวปวดใจไม่น้อยเลย“ท่านพี่ไม่ถูกใจกับว่าที่คู่หมั้นอีกแล้วหรือเจ้าคะ” นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่ที่กู้หรูอันได้ยินเลย นางได้ยินมาจนเบื่อจนแทบแค้นใจด้วยซ้ำพี่สาววางมือบนศีรษะของผู้เป็นน้องแล้วลูบเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ยิ้มให้น้องสาวคลายกังวล เพราะนางหน้าหงอยลงทันทีที่ได้ยินเรื่องนี้ท่านพี่ของนางไม่ใช่คนนิสัยเลวร้าย หน้าตาก็ไม่ได้แพ้ใคร เหตุใดจึง
Read more
เทียนจื่อซาน 1
ปกติสาวบ่าวชายหรือสาวใช้จะไม่มีทางได้ออกไปไหนหากไม่ใช่การติดตามเจ้านาย แล้วเจ้านายส่วนใหญ่ก็ใช่ว่าจะมีงานที่ต้องเดินทาง การที่พวกนางได้เปิดหูเปิดตาต้องบอกว่าเป็นเพราะตระกูลกู้โดยแท้ เสี่ยวจูกับเสี่ยวลี่จึงคอยรับใช้อย่างภักดีเรื่อยมาการมาเยือนหอคุ้มภัยมักจะคุ้นเคยกับเสียงดังตั้งแต่ยืนอยู่หน้าประตู พวกเขาโบกมือแล้วโวยวายกันเป็นเรื่องปกติ เพราะมีโต๊ะนั่งให้กินดื่มเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับคนที่มารอรับงาน แต่พวกเขาไม่ใช่ร้านขายสุรา อย่างมากก็ยอมให้แค่คนละจอกพอชุ่มคอ เพราะถ้าสมาชิกหออาละวาดขึ้นมาหัวหน้าหอก็คงปวดหัวหนักแน่กู้หลินฟางเปิดประตูเข้าไปอย่างคุ้นเคย นางมาจ้างวานที่นี่บ่อยแล้ว ส่วนกลุ่มที่ได้รับการว่าจ้างก็เปลี่ยนไปตามจังหวะและเวลา นางเดินไปที่โต๊ะตัวยาวของแผนกจัดสรรงาน“ไปเมืองอู่ ทำสัญญาสองเที่ยว”“ต้องการคนจำนวนมากไหมเจ้าคะ”“รถม้าสามคัน”“ถ้าอย่างนั้นแนะนำเป็นกลุ่มคุ้มภัยที่มีสิบคนเป็นอย่างน้อยเจ้าค่ะ ถึงระยะทางไปเมืองอู่จะไม่ได้ยาวมาก ใช้เวลาไม่เกินสามวันก็ถึง แต่ระหว่างทางมีการพบเห็นสัตว์อสูรอยู่บ่อยครั้ง”“ตอนนี้มีกลุ่มที่เหมาะสมหรือเปล่า”“ตอนนี้ที่อยู่ที่นี่มีกลุ่มสิบคนขึ้นไป
Read more
เทียนจื่อซาน 2
“ทำไม! ทำไมถึงเป็นข้าทุกที” เขาร้องเสียงดังแล้วยกไหเหล้ายกซดจนไหลล้นออกจากมุมปากเลอะเสื้อไปหมด แต่เสียงร่ำร้องของเขาก็ยังสู้โต๊ะอื่นในร้านไม่ได้“ไม่ใช่ความผิดลูกพี่หรอกที่มีตาหามีแววไม่ ดูไม่ออกว่าสตรีคนไหนมีครอบครัวแล้วบ้าง”“ไม่นะ ข้าว่าลูกพี่แค่โง่เง่าเท่านั้น”“เกาเฟิงชุน! เจ้าเด็กนี่เอาอีกแล้วนะ ถ้าปากเจ้าว่างนั่งก็ยัดกับแกล้มเข้าไป” เสวียนหรงใช้ตะเกียบคีบ ๆ ยัดอาหารเข้าไปให้เต็มปากเจ้าตัวดี ก่อนจะพ่นอะไรไม่เข้าท่าออกมาอีกบุรุษอกสามศอกแทบน้ำตาร่วงเผาะ เพราะโดนลูกน้องจิกกัดด้วยความบริสุทธิ์ใจ เกาเฟิงชุนทำงานดีและเป็นเด็กดีของพี่ ๆ มาก มาเสียก็แต่เขาปากพล่อยไปหน่อย จึงโดนพี่ชายทั้งหลายตบให้เข้าร่องเข้ารอยเป็นประจำ“เอาน่าหัวหน้า อกหักแค่นี้ไม่ตายหรอก ลองใหม่ครั้งที่สิบเอ็ดก็ได้ ต้องมีสตรีสักคนที่ชอบพอท่านแน่”“เพราะข้าอ่อนแอเกินไปหรือ” เทียนจื่อซานเริ่มตัดพ้อกับทุกอย่าง“คนที่ตบสัตว์อสูรด้วยมือเปล่าเอาอะไรมาอ่อนแอเล่า”“หรือท่าทางข้าน่ากลัวเกินไป?”“บุรุษที่ดูอ่อนน้อมเหมือนเต้าหู้อย่างท่านไม่มีอีกแล้วในแคว้นอ้าย”“ทำไมข้าไม่รู้สึกว่ากำลังโดนชมอยู่เลย” เขารู้สึกเหมือนโดนพี่น้องหลอ
Read more
แรกพบ
หลังนางออกมาพ้นประตูร้านก็มีเสียงโวยวายอะไรสักอย่างตามมาพร้อม ๆ กับเสียงโครมคราม หญิงสาวไม่ได้สนใจมันมากนัก นางเสร็จธุระที่นี่แล้วก็กลับคฤหาสน์ตนเองสำนักคุ้มภัยมักตั้งอยู่ใกล้ประตูเมือง เพราะลูกค้าส่วนใหญ่ต้องการหาคนคุ้มกันเวลาเดินทาง ห่างอย่างมากก็อยู่ระหว่างประตูเมืองกับใจกลาง และแน่นอนพื้นที่อยู่อาศัยสัมพันธ์กับรายได้ คนมั่งมีจึงไม่นิยมอาศัยอยู่แถวนี้ ยามกู้หลินฟางเดินกลับก็ต้องผ่านย่านชุมชนแออัดเช่นกันทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะไปหาเรื่องใครที่ไหน แต่ก็ห้ามให้คนอื่นมาหาเรื่องตัวเองไม่ได้“ใครกันล่ะเนี่ย คุณหนูกู้ผู้สูงศักดิ์มาทำอะไรที่ตลาดเล็ก ๆ กันล่ะ”“สวัสดีคุณชายเฉียว” นางทักกลับตามมารยาทแล้วเดินเลยไป“เดี๋ยวสิ เดี๋ยว! คิดจะเมินกันไปแบบนี้ก็ได้เลยรึ!” ชายหนุ่มคนนั้นพยายามจะคว้าแขนนาง แต่ก็โดนสะบัดออก“ยังมีอะไรต้องพูดอีกเล่า หรือต้องให้ข้าพูดยกยอชื่นชมท่านจนตัวลอยไปถึงสวรรค์ก่อนถึงจะผ่านถนนเส้นนี้ได้” นางปรายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างโจ่งแจ้ง จะไร้สมองแค่ไหนก็รู้ตัวว่าโดนดูถูกกู้หลินฟางไม่ทำนิสัยเสียแบบนี้กับใครก่อน แต่กับเฉียวเชียนนั้นเป็นอีกเรื่อง บุรุษผู้นี้ดูถูกนางตั
Read more
เดินทางร่วมกัน
เทียนจื่อซานเอามือวางรองไว้ท้ายทอยข้างหนึ่ง คุยกับคุณหนูกู้ได้สามคำก็หลบตาหนึ่งที ท่าทางดูทำตัวไม่ถูกอย่างมาก กู้หลินฟางมองเขาด้วยความงุนงง แต่คิดว่าคงเป็นนิสัยของเขาจึงไม่ได้ติดใจอะไรมากนางค้อมศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเดินจากไป พอนางหันหลังก็มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวตามมาอีกเหมือนเคยการเดินทางนี้มีรถม้าสามคัน คันหนึ่งเป็นที่นั่งโดยสารของเจ้านายและสัมภาระส่วนตัว คันที่สองเป็นตัวอย่างสินค้าและของอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ส่วนคันสุดท้ายเป็นของผู้ติดตามและของจิปาถะอื่น ๆทันที่คุณหนูสั่งให้เดินทางรถม้าก็เคลื่อนออกไปถึงกู้หลินฟางจะชอบการค้าขายเป็นอย่างมาก แต่มีอย่างหนึ่งในองค์ประกอบนี้ที่นางไม่ชอบเลย นั่นคือการเดินทางเป็นเวลานาน ๆต่อให้นางหาวจนอยากหลับไปสักสามครั้งต่อวันก็ไม่อาจเร่งเวลาให้ไปถึงปลายทางได้เดี๋ยวนั้น มันคือช่วงเวลาที่น่าเบื่อที่สุดอย่างไม่อาจหลบหนีหรือหลีกเลี่ยงได้“เสี่ยวลี่”“เจ้าคะ?”“น่าเบื่อจังเลย”“...”แล้วข้าจะทำอะไรได้เล่าเจ้าคะคุณหนู~คนถูกเรียกโอดครวญในใจ แต่ด้วยความภักดีนางก็อยากหาอะไรให้คุณหนูของตนทำแก้เบื่อเช่นกัน เสี่ยวลี่มองหาสัมภาระในรถม้าที่พอจะใช้ได้ แล้วสายตาก็ไปสะดุดก
Read more
กลุ่มต้าหยางกับอสูรหมูป่า
“พวกเขายังต้านไว้ได้” หญิงสาวพยายามใจเย็นเทียนจื่อซานหันหลังมองเป็นครั้งคราว ถึงสัตว์อสูรตัวนี้จะมีขนาดใหญ่ แต่ด้วยจำนวนคนของพวกเขามากกว่าทำให้ล้มมันได้ไม่ยาก หัวหน้ากลุ่มต้าหยางสะบัดดาบไล่คราบเลือดเดินยิ้มแป้นมารายงาน“เรียบร้อยแล้วขอรับคุณหนู พวกข้าจะตรวจตราแถวนี้อีกสักครู่ พวกนั้นจะแล่เนื้อออกมาด้วย ระหว่างนี้คุณหนูกับผู้ติดตามนั่งพักกันก่อนเถอะขอรับ”“เข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านมาก” นางค้อมศีรษะลงเล็กน้อยเทียนจื่อซานยิ้มกว้างค้างไว้อย่างนั้นโดยไม่รู้ตัว เดินกลับไปหาพี่น้องจนคนอื่นมองมาด้วยสายตาแปลก ๆ ถึงได้พึ่งรู้สึก“ลูกพี่…นี่ข้าคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม”“คิดอะไร?”พวกพี่น้องมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยเทียนจื่อซานงงงวยอยู่คนเดียว พวกเขาเฉไฉไปเรื่องอื่นแล้วตั้งหน้าตั้งตาแล่เนื้อสัตว์อสูร หัวหน้ากลุ่มต้าหยางไม่ได้ติดใจอะไรในท่าทีของสมาชิกจึงเดินไปสำรวจรอบ ๆ กับผู้ติดตามจากสกุลกู้กู้หลินฟางมองตามคนนู้นคนนี้ดูพวกเขาทำงานอย่างเพลิดเพลิน นางปล่อยใจลอยแล้วนั่งเหม่อ มีสาวใช้ปูผ้าตั้งโต๊ะของว่างให้อยู่ข้าง ๆ เดินทางอีกวันครึ่งถึงสองวันก็น่าจะถึงที่หมาย ต้องหาที่ค้างแรมก่อ
Read more
ตกหลุมรักอีกแล้ว
เทียนจื่อซานรู้สึกร้อนวูบวาบในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาคุ้นเคยกับความรู้สึกแบบนี้ แต่ครั้งนี้มันดูต่างออกไป ซึ่งเขาก็ยังให้คำอธิบายเกี่ยวกับมันไม่ได้ รู้แค่ว่ามันทำให้เขาว้าวุ่นเป็นอย่างมากหัวหน้ากลุ่มคุ้มภัยต้าหยางรู้สถานะของตัวเองดี พอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครเขาก็ต้องเตรียมใจอกหักแล้วแรกเริ่มมันมาจากความประทับใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็ค่อย ๆ ทำให้เขาถลำลึกลงไปเทียนจื่อซานคิดหนัก ยกมือลูบใบหน้าของตัวเองด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง รู้ว่าตัวเองตกหลุมรักง่ายด้วยความอ่อนไหว แต่ก็ไม่ควรอ่อนไหวจนตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นแบบนี้สิ หัวใจไม่ใช่เต้าหู้เสียหน่อย จะอ่อนไปไหนกัน“เฮ้อ…” บุรุษร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กลางวงคือกองไฟที่กำลังลุกไหม้ และคนอื่น ๆ ก็กำลังพูดคุยเรื่องไร้สาระกันอย่างสนุกสนาน ทันทีที่ได้ยินเสียงถอนหายใจราวกับมีเรื่องหนักอก ทุกคนก็หันมองต้นเสียงเป็นตาเดียว“เป็นอะไรหรือท่าน” คนที่ถามขึ้นก่อนคือหนึ่งในผู้ติดตามของสกุลกู้ หลังร่วมกันปราบสัตว์อสูรพวกเขาก็สนิทกันมากขึ้นแล้ว“ข้าเหนื่อย ข้าท้อ ข้าอยากรวย”“...อันสุดท้ายดูไม่เกี่ยวกันเท่าไร แต่ก็ช่างมันเถอะ เรื่องของเรื่องคือท่านหั
Read more
อสูรหมูป่าทั้งฝูง
ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างสงบเรียบร้อยได้ครึ่งทางเทียนจื่อซานก็ตื่นมาเปลี่ยนเวรเฝ้ายาม เขาเดินมาประจำจุดก่อนจะเลิกคิ้วมองคนที่ไม่ยอมไปนอนเสียที“มีอะไร?”“ข้าแค่สงสัยว่าทำไมครั้งนี้เจ้าทำตัวแปลก ๆ ““แปลกอย่างไร”“ปกติคงทุบสถิติอกหักครั้งที่สิบเอ็ดแล้ว”เทียนจื่อซานถอนหายใจใส่หน้าจนเสวียนหรงยืนงง ครั้งนี้สหายเขาแปลกไปจริง ๆ ด้วย ในกลุ่มต้าหยาง เสวียนหรงกับเทียนจื่อซานเป็นผู้อาวุโสที่สุด และคบหาเป็นสหายมานานที่สุดด้วยเช่นกัน“ข้า…” ถอนหายใจอีกเฮือกเขาจึงเอ่ยต่อ ท่าทางหนักอกหักใจมากจริง ๆ“ข้าคงไม่สมหวังอีกแน่ ครั้งนี้ข้าเลยเลือกที่จะไม่บอก”เสวียนหรงมองหน้าสหายแล้วอมยิ้มเล็กน้อย บางทีครั้งนี้อาจต่างไปจากเดิมก็ได้“ทำไมคิดว่าจะไม่สมหวังล่ะ”“นางเป็นคนสูงส่งกว่าข้า” พูดแล้วก็หงอยลงทันทีถึงจะเดาไว้แล้ว แต่พอพูดออกมาอย่างนี้เสวียนหรงก็ยืนยันแล้วว่า อีกฝ่ายใช่คนที่เขาคิดอยู่หรือไม่ และเขาไม่เห็นด้วยกับพี่น้องคนนี้สักเท่าไรเรื่องนี้ยังไม่พูดออกมาจะดีกว่า หมดธุระแล้วเสวียนหรงก็เดินไปนอนรวมกลุ่มกับพี่น้อง อีกไม่กี่ก้าวก็จะได้ล้มตัวลงนอนอยู่แล้ว แต่พริบตานั้นแผ่นหลังทั้งสองก็เย็นวาบพวกเขาหันไปมอ
Read more
การเจรจาล้มเหลว
ก่อนเขาจะได้ทำอะไร กู้หลินฟางก็ปิดม่านกระโจมแล้ว หัวหน้ากลุ่มต้าหยางยิ้มเก้อก่อนบอกให้พี่น้องช่วยกันจัดการร่างหมาป่า ฝังพวกมันไม่นานก็ถึงเวลาเช้ามืด พวกเขาได้นอนกันไปคนละนิดคนละหน่อยก็ได้เวลาตื่น ส่วนเทียนจื่อซานที่ยืนยามสุดท้ายก็นอนพักต่อบนรถวันที่สองของการเดินทางไม่ได้รับมือกับอะไรนอกจากโจรกระจอกกลุ่มเล็ก ๆ เย็นวันนั้นก่อนพระอาทิตย์ตกดินในที่สุดพวกเขาก็เห็นกำแพงเมืองอยู่ตรงหน้า“ขอบคุณที่ใช้งานกลุ่มต้าหยางของเรา แล้วพบกันอีกสองสามวันนะขอรับคุณหนู” หลังกู้หลินฟางประทับตรายืนยันภารกิจเรียบร้อย สมาชิกกลุ่มต้าหยางก็ยิ้มร่า“ขอบคุณมาก แล้วพบกันในอีกสามวันให้หลัง”เทียนจื่อซานโค้งลงแล้วนำใบภารกิจไปรับเงินค่าจ้างตามสัญญาที่หอคุ้มภัยสาขาประจำเมืองกู้หลินฟางเปิดโรงเตี๊ยมพัก และตรวจสอบของที่นำมาก่อนจะออกไปพบคู่ค้าในวันพรุ่งนี้การเดินทางนั้นเหน็ดเหนื่อยจนนางไม่มีแรงเหลือจะลุกไปเดินเที่ยว คุณหนูกู้เข้านอนแต่หัววันด้วยความอ่อนเพลีย ในใจภาวนาให้วันพรุ่งนี้การเจรจาสำเร็จลุล่วงกู้หลินฟางรับรู้ได้ว่า ตนเองมีบางอย่างแปลกไปจากปกติ ซึ่งนางก็ตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร ด้วยความที่สีหน้าของนางยามปกติค่อน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status