บทที่ 6 : การต้อนรับที่ว่างเปล่า

เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังสนั่นทำลายความเงียบสงัดของราตรียามซู ฝีเท้าที่เร่งร้อนบ่งบอกถึงความร้อนใจของผู้ขี่ ม้าศึกสีแดงเพลิงพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาวท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปราย

หลี่เฉิงกระตุกบังเหียนหยุดม้าหน้าประตูจวนอ๋อง ความหนาวเหน็บจากลมเหนือไม่อาจดับไฟในดวงตาที่ทอประกายด้วยความคาดหวัง

ตลอดทางกลับจากงานฉลองชัยชนะ เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญของเหล่าทหารยังคงดังก้องในหู สุรารสเลิศยังทิ้งรสหวานซ่านไว้ที่ปลายลิ้น ทว่าสิ่งที่เขารอคอยมิใช่เกียรติยศจอมปลอมเหล่านั้น แต่เป็นการกลับมายังที่พักพิงสุดท้าย

ภาพในหัวเขามีเพียงสตรีในชุดสีชมพูที่มักยืนถือเตาพกอุ่นมือรอรับเขาเสมอ พร้อมถ้วยน้ำขิงร้อนๆ และรอยยิ้มเอียงอายที่คุ้นตา นางมักจะยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางลมหนาว ปลายจมูกแดงระเรื่อ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับส่องประกายดีใจราวกับสุนัขที่ได้เห็นเจ้าของ เพียงแค่เขาปรายตามอง นางก็จะรีบวิ่งเข้ามาช่วยถอดผ้าคลุมและปัดฝุ่นให้อย่างเอาใจใส่

ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับว่างเปล่า

บานประตูไม้สักลงรักสีแดงชาดปิดสนิท ไร้แสงไฟ ไร้คนเฝ้ายาม มีเพียงความมืดมิดและกองหิมะที่ทับถมสูง ไร้ร่องรอยการกวาดหรือจัดเตรียมโคมไฟมงคลเพื่อต้อนรับแม่ทัพผู้มีชัย บ่งบอกว่าไม่มีผู้ใดออกมาเตรียมการต้อนรับ

ความเงียบเชียบวังเวงแผ่ปกคลุมไปทั่ว ราวกับสถานที่แห่งนี้เป็นจวนร้าง มิใช่ที่พำนักของแม่ทัพผู้มีชัย ความเงียบนี้มิใช่เพียงความสงบ แต่มันคือการหมางเมินที่ตบหน้าเจ้าของจวนฉาดใหญ่ ศักดิ์ศรีที่เพิ่งได้รับมาจากท้องพระโรงถูกความเย็นชาของบ้านตนเองกัดกร่อนจนสั่นคลอน

มือหนาภายใต้ถุงมือหนังบีบกำด้ามแส้แน่นจนเกิดเสียงลั่น

"เปิดประตู!" เสียงตะโกนทุ้มต่ำดังก้อง เจือกระแสลมปราณที่ทำให้บ่าวไพร่หลังประตูขวัญหนีดีฝ่อ

ผ่านไปชั่วอึดใจ ประตูบานใหญ่จึงค่อยๆ แง้มออกพร้อมเสียงไม้ลั่น ช่องว่างเผยให้เห็นเงาร่างตะคุ่มของชายชราที่วิ่งกระหืดกระหอบออกมาพร้อมตะเกียงน้ำมัน

พ่อบ้านหลิวรีบกุลีกุจอยกดาลประตูด้วยมือไม้สั่นเทา ทันทีที่เห็นร่างสูงใหญ่บนหลังม้า เขาก็ทิ้งเข่าลงกระแทกพื้น "ทะ... ท่านอ๋อง! ท่านกลับมาแล้ว! บ่าวสมควรตาย... บ่าวไม่ทราบว่าท่านจะกลับมาถึงเวลานี้!"

หลี่เฉิงตวัดขาลงจากหลังม้า รองเท้าหนังเหยียบย่ำหิมะเสียงดังกรอบแกรบ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองพ่อบ้านหลิว สายตากวาดมองเข้าไปในลานจวนที่มืดสนิท... ว่างเปล่า ไร้เงาของสตรีผู้นั้น

ความผิดหวังแปรเปลี่ยนเป็นโทสะที่พุ่งพล่าน

เพี๊ยะ!

แส้ม้าในมือถูกตวัดฟาดลงบนพื้นหิมะเบื้องหน้าชายชราอย่างแรงจนหิมะกระจายฟุ้ง พ่อบ้านหลิวสะดุ้งเฮือก ตัวสั่นงันงก ก้มหน้าแนบพื้นจนแทบจมหายไปในกองหิมะ

"พระชายาอยู่ที่ไหน!"

น้ำเสียงเย็นเยียบตวาดถาม "ข้าส่งม้าเร็วมาแจ้งแล้ว! เหตุใดจวนถึงเงียบเป็นป่าช้าเช่นนี้? หรือต้องรอให้ข้าตายในสนามรบแล้วให้นางมาเก็บศพ นางถึงจะโผล่หัวออกมาได้!"

พ่อบ้านหลิวก้มหน้าจนคางชิดอก เหงื่อกาฬผุดซึมท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ

"ทูล... ทูลท่านอ๋อง พระชายา... พระชายาทราบข่าวแล้วขอรับ แต่... แต่นางแจ้งว่า..." ชายชราอึกอัก ลำคอแห้งผากเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต

"นางว่าอะไร! พูด!"

"นางแจ้งว่า... นางไม่ค่อยสบายตัวทนความหนาวเย็นมิได้ จึง... จึงเข้านอนไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วขอรับ"

"ไม่สบาย?"

หลี่เฉิงทวนคำเสียงสูง มุมปากกระตุกยิ้มหยัน ดวงตาหรี่ลงอย่างอันตราย

สตรีที่เคยยืนตากฝนรอเขาครึ่งค่อนคืนเพียงเพื่อจะยื่นร่มให้... สตรีที่เคยคุกเข่าอ้อนวอนขอให้เขาอยู่ทานข้าวด้วยทั้งที่ตัวเองป่วยไข้... วันนี้กลับบอกว่า 'ทนความหนาวมิได้' แล้วเข้านอน? ทั้งที่สามีเพิ่งกลับมาจากสงครามงั้นรึ?

ข้ออ้างตื้นเขินพรรค์นี้ คิดจะใช้มาเรียกร้องความสนใจจากเขาชัดๆ นางคงคิดว่าการวางท่าเช่นนี้จะทำให้เขาหันมาสนใจ คิดจะใช้วิธี 'แสร้งปล่อยเพื่อจับ' อย่างที่พวกนางสนมในวังชอบใช้กันสินะ? ช่างน่าขันสิ้นดี!

"ดี... ดีมาก"

แม่ทัพหนุ่มกัดฟันกรอด โยนบังเหียนม้าใส่หน้าพ่อบ้านหลิว "เอาม้าไปเก็บ! หากดูแลมันไม่ดี ข้าจะสั่งโบยเจ้าแทนม้า!"

หลี่เฉิงสะบัดชายเสื้อคลุม เดินดุ่มๆ เข้าไปในจวนด้วยก้าวย่างหนักหน่วง ทุกฝีเท้าเปี่ยมไปด้วยความเดือดดาล สวนหย่อมระหว่างทางที่ไร้การตกแต่งยิ่งสุมไฟโทสะในอก ต้นไม้แห้งเหี่ยวไร้ชีวิตชีวาราวกับจะเยาะเย้ยเขา ยิ่งเข้าใกล้เรือนหลัก ความมืดมิดยิ่งหนาทึบ บ่งบอกว่าเจ้าของเรือนมิได้แยแสการมาถึงของเขาแม้แต่น้อย

เป้าหมายเดียวคือเรือนหลักที่เงียบเชียบ

เขาจะไปกระชากหน้ากากมารยาของนางออกมาดูให้เห็นกับตา ว่าป่วยจริง หรือแค่แกล้งสำออยเพื่อให้เขาตามง้อ

เท้าหนักๆ เตะประตูเรือนชั้นในจนเปิดอ้าออก แสงจันทร์สาดส่องเผยให้เห็นทางเดินยาวสู่เรือนหอ... ที่ซึ่งบัดนี้ไร้แสงตะเกียงนำทาง มีเพียงความมืดมิดที่รอคอยการมาถึงของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังคลั่ง