บทที่ 7/2

“ไม่ต้องเป็นห่วง อย่างไรปีนี้พี่ชายของข้าต้องไปเป็นจอหงวนแน่นอน” ที่ผ่านมาพี่ชายของนางเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี จะผิดพลาดได้อย่างไร อย่างไรปีนี้พี่ชายของนางก็ต้องไปเป็นที่หนึ่งของการสอบ

“เจ้าก็พูดเกินจริง” เขาปรามน้องสาวอย่างเขินอาย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องแล้วชวนทั้งสองออกไปที่หอเหลียนฮวา “พวกเราไปที่หอเหลียนฮวาเลยดีหรือไม่”

สองสาวหันมองตากันแล้วพยักหน้าเบา ๆ แล้วทั้งสามก็พากันเดินทางไปที่หอเหลียนฮวา เมื่อมาถึงหอเหลียนฮวาก็คิดว่าจะไปหาพี่ชายก่อน จึงได้หันไปถามคนทั้งสองที่มาด้วยกัน

“ข้าจะไปหาพี่ใหญ่ จะไปด้วยหรือไม่”

“ไปสิ ไม่ได้เจอพี่หวงนานแล้ว” เป็นจินหมิงหยวนที่เป็นคนตอบ เพราะตั้งแต่กลับมาเขาก็ยังไม่ได้เจอหน้าของอีกฝ่ายเลย จึงถือโอกาสนี้เข้าไปทักทาย

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด” เหลียนหรูเซียนเดินนำทั้งสองไปที่ห้องทำงานของพี่ชายด้วยความคุ้นเคย เพราะนางเองก็มาที่นี่บ่อย ๆ ยิ่งตอนเป็นเด็กยิ่งต้องมาทำงานกับพี่ชายทุกวัน เพราะไม่กล้าทิ้งนางไว้คนเดียว

“พี่ใหญ่ยุ่งอยู่หรือไม่เจ้าคะ” เหลียนหรูเซียนเปิดประตูห้องทำงานของพี่ชายอย่างคุ้นเคย ทว่าก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่ได้อยู่คนเดียว เพราะตอนนี้เขาอยู่กับเวยซานเซิน เหตุใดไม่มีผู้ใดแจ้งนางว่าพี่ชายไม่ได้อยู่คนเดียว

“มาแล้วหรือ พี่จัดห้องเอาไว้ให้แล้ว” เหลียนเฟิงหวงหันมายิ้มให้น้องสาว

“พี่ใหญ่มีคนต้องการพบเจ้าค่ะ” พูดจบสองพี่น้องตระกูลจินก็เดินเข้ามาในห้อง ทำให้เวยซานเซินที่อยู่ในห้องมองไม่วางตา คนที่เขาให้ไปสืบยังไม่มารายงานแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะได้ข้อมูลโดยไม่ต้องทำอันใด

“หมิงหยวนไม่ได้เจอกันเสียนาน กลับเข้าเมืองหลวงมาเตรียมตัวสอบหรือ” เหลียนเฟิงหวงทักทายอย่างเป็นกันเอง ก็ยิ่งทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวงุนงงไปกันใหญ่ นี่สรุปสหายของเขาก็รู้จักสองพี่น้องนี่ด้วยหรือ

“ใช่แล้วขอรับ แล้วพี่หวงเป็นอย่างไรบ้างไม่ได้เจอกันเสียนานสบายดีหรือไม่” บุรุษทั้งสองที่ไม่ได้พบหน้ากันเสียนานก็พูดคุยกันอย่างสนิทสนม ทั้งสองต่างก็นับถือกันเหมือนพี่เหมือนน้อง

“พี่ใหญ่จะคุยกันอีกนานหรือไม่ หากนานกว่านี้ข้าจะเรียกให้

เสี่ยวเอ้อนำอาหารเข้ามาในนี้แล้วนะเจ้าคะ” จินหลันเล่ออดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ รู้ว่าไม่ได้พบหน้ากันนาน แต่หาที่คุยที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรือ นางยืนจนปวดขาไปหมดแล้ว

“เล่อเอ๋อร์เจ้าก็พูดเกินไป” จินหมิงหยวนบอกอย่างเขินอาย พวกเขาเพียงแค่คุยกันไม่กี่ประโยคเท่านั้น จะเรียกว่านานได้อย่างไร

“เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าไปนั่งรอในห้องเถิด เดี๋ยวข้าตรวจงานอีกนิดหน่อยเดี๋ยวตามไป” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วบอกให้ทั้งสามออกไปก่อน เพราะยังมีงานที่ต้องจัดการต่อ แล้วไหนจะสหายที่ยังนั่งอยู่ตรงนี้อีก

“พี่ใหญ่รีบตามไปนะเจ้าคะ” เหลียนหรูเซียนยิ้มบาง ๆ แล้วเดินนำทั้งสองออกไปห้องส่วนตัวที่เตรียมเอาไว้ เพราะคิดว่าพี่ชายมีเรื่องต้องหารือกับสหายต่อ ที่นางรีบออกไปก็เพราะว่าไม่อยากเห็นหน้าคนบางคน นางรู้สึกว่าตั้งแต่ที่นางเดินเข้ามาในห้องก็มีคนจ้องมองนางอยู่ตลอดเวลา และผู้นั้นก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเวยซานเซิน ไม่รู้ว่าจะมองอันใดนักหนา

หลังจากทั้งสามออกไปแล้วเวยซานเซินก็นั่งมองหน้าของสหายเงียบ ๆ จนทำให้คนที่ถูกมองอดทนไม่ได้

“เจ้ามีอันใดก็ถามมาเถิด” เขาถามขึ้นในขณะที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

“เจ้ารู้จักสองพี่น้องนั่นด้วยหรือ” เวยซานเซินถามเรื่องที่คาใจ เพราะทั้งสี่ดูสนิทสนมกันมาก แล้วเหตุใดเขาไม่เคยรู้เลย

“พี่น้องตระกูลจินหรือ รู้จักกันมานานแล้ว ก่อนที่จะรู้จักเจ้าเสียอีก” เขาตอบด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้คิดปิดบังเพราะเรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับอะไรอยู่แล้ว

“เหตุใดข้าไม่รู้” เวยซานเซินขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เขาก็ไม่ได้คบหาตระกูลเหลียนแค่ปีสองปี แต่เหตุใดเรื่องนี้เขาถึงไม่รู้เรื่อง อย่างน้อย ๆ ก็ต้องเคยพบหน้ากันบ้างสิ

“ก็ไม่แปลก เจ้าเคยสนใจเรื่องคนอื่นด้วยหรือ” ที่ผ่านมาสหายของเขาไม่เคยสนใจผู้ใด แต่เหตุใดวันนี้จึงได้สนใจเรื่องของพี่น้องตระกูลจินด้วย

แม้จะสนทนากับจินหมิงหยวนอยู่ แต่เขาก็ลอบสังเกตอาการของสหายอยู่ตลอด เหมือนว่าวันนี้สหายของเขาจะแปลกไปมาก วันนี้ยังไปหาเขาที่จวนทั้งที่รู้อยู่ว่าเขาออกมาทำงานแล้ว

“ก็เห็นว่าสนิทสนมกันดีจึงอยากรู้ว่ารู้จักกันมานานแล้วหรือยัง” ชายหนุ่มเฉไฉ ตอนนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองเป็นอันใด เขาไม่เคยอยากรู้เรื่องของผู้อื่นเช่นนี้มาก่อน แต่พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเหลียนหรูเซียนกลับทำให้เขารู้สึกร้อนรนเป็นพิเศษ

“อ๋อ” เขามองสหายอย่างจับผิด แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอันใด “แล้วนี่จะไปกับข้าหรือไม่”

“ไปสิ ข้าส่งจดหมายมานัดเจ้าก่อน” เขาเองก็อยากเห็นว่าสองคนนั้นสนิทสนมกันมากเพียงใด และหากดูไม่ผิดบุรุษผู้นั้นไม่ได้คิดกับนางแค่น้องสาวแน่นอน

“เช่นนั้นรออีกหน่อย เดี๋ยวจัดการเอกสารพวกนี้เสร็จจะพาไป” จะปล่อยให้เข้าไปคนเดียวก็ดูจะแปลก ๆ หน่อย เพราะที่ผ่านมาสหายของเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบน้องสาวเขา และก็ไม่รู้ว่าจะให้เข้าไปในฐานะอันใด

เวยซานเซินไม่ได้พูดอันใดทำเพียงนั่งรอสหายเงียบ ๆ ทั้งที่ในใจร้อนรนเป็นอย่างมาก เพราะไม่อยากให้สองคนนั้นอยู่ใกล้ชิดกันมากเกินไป