หญิงหม้ายท้ายหมู่บ้าน

กิริยานั้นนุ่มนวลยิ่งนัก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวเด็ดขาดอย่างถึงที่สุด

"เช่นนั้น... แล้วลูกทั้งห้าคนของเจ้าล่ะ? ต่างก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า เจ้าจะ... ไม่รู้สึกอาลัยอาวรณ์สักนิดหรือ?”

ลูก...

หัวใจของซ่งซูฉือบีบเกร็งอย่างรุนแรงในทันควัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากระชากกุมไว้แน่น เจ็บปวดเสียจนนางเกือบจะหายใจไม่ออก

พวกเขาคือเลือดเนื้อที่นางอุ้มท้องมานานถึงสิบเดือน และต้องผ่านความเป็นความตายกว่าจะให้กำเนิดออกมาได้

ลูกคนแรก นางแอบซุกซ่อนเอี้ยมตัวน้อยเอาไว้หนึ่งตัว ลูกคนที่สอง นางเก็บปอยผมแรกเกิดไว้หนึ่งปอย ลูกคนที่สาม... นางไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยให้ตนเองคิดถึงเค้าโครงหน้าของพวกเขาอย่างละเอียด เพราะเกรงว่าหากคิดถึงมากไป แล้วตนจะใจแข็งไม่ไหวอีกต่อไป

ทว่าพวกเขา กลับไม่มีใครอยู่ข้างกายนาเลยสักคน

พวกเขาถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างกายชุยเหวินอิง และเอ่ยเรียกชุยเหวินอิงว่าเสด็จแม่

ส่วนมารดาผู้ให้กำเนิดอย่างนาง บางทีอาจเป็นเพียงเงาร่างเลือนรางที่ไม่สำคัญนักในชีวิตของพวกเขา

“ลูกๆ... ล้วนถูกองค์รัชทายาทพาตัวไปแล้ว พวกเขามีมารดาผู้เปี่ยมเมตตาคอยเลี้ยงดู ย่อมมีชีวิตที่ปลอดภัยและสูงศักดิ์ หม่อมฉัน... ไม่มีสิ่งใดให้ต้องห่วงอีกแล้วเพคะ”

ฮองเฮามองท่าทีเด็ดเดี่ยวของนาง และรู้ว่าคงไม่อาจรั้งนางไว้อีกต่อไป "เอาเถิด หน้าที่ของเจ้าเสร็จสิ้นลงแล้วจริงๆ ข้าสามารถปล่อยเจ้าไปได้ แต่ยามนี้ร่างกายของเจ้าทรุดโทรมถึงเพียงนี้ อย่างไรเสียก็จงคอยอยู่พักฟื้นหลังคลอดให้ครบกำหนดเสียก่อน ถึงเวลานั้นค่อยมารับป้ายอนุญาตออกจากวังจากข้า นับแต่นี้ไป เจ้าไม่ใช่พระชายารองขององค์รัชทายาทอีกต่อไป เจ้าเป็นอิสระแล้ว"

เป็นอิสระแล้ว

ถ้อยคำนี้ ราวกับสายฟ้าที่ผ่าแหวกเมฆหมอกหนาทึบในใจของซ่งซูฉือ ทั้งยังเปรียบเสมือนหยาดน้ำชโลมใจที่หลั่งไหลสู่แผ่นดินแห้งแล้งแตกระแหง

ความยินดีอันมหาศาลและความโล่งใจจนแทบไม่อยากเชื่อเข้าถาโถมนางในพริบตา พังทลายความด้านชาและความอดกลั้นที่สะสมมาตลอดห้าปี

นางแทบจะโซเซคุกเข่าลงถวายคำนับอีกครั้ง น้ำเสียงสะอื้นจนแทบขาดห้วง “ขอบพระทัยในพระเมตตาของฮองเฮาเพคะ!”

ยามที่ก้าวออกจากตำหนักเฟิ่งอี๋ ฟ้าก็มืดลงแล้ว ทางเดินในวังยาวไกล นางพยุงตัวเดินช้าๆ โดยใช้มือเกาะกำแพง นึกย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน

ในยามนั้น ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าองค์รัชทายาทฉู่เซ่อและคุณหนูใหญ่ตระกูลชุยอย่างชุยเหวินอิง เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กเป็นคู่กิ่งทองใบยกที่เหมาะสมกันดั่งเทพ ในวันอภิเษก ฉู่เซ่อถึงขั้นเอ่ยคำสาบานต่อหน้าขุนนางน้อยใหญ่ในวันอภิเษกสมรสว่าจะ "จะมีเพียงนางคนเดียวไปตลอดชีวิต"

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก หลังจากชุยเหวินอิงตบแต่งเข้าตำหนักบูรพามาสามปี ครรภ์กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย

ฮองเฮาทรงร้อนรุ่มดั่งไฟลน ทรงวิตกเรื่องทายาทของราชวงศ์ และยิ่งกังวลว่าตำแหน่งรัชทายาทของฉู่เซ่อจะไม่มั่นคง ในที่สุด ฮองเฮาจึงใช้ชีวิตของชุยเหวินอิงมาบีบบังคับให้ฉู่เซ่อรับพระชายารอง

ฉู่เซ่อเคยขัดขืน เคยโต้เถียง แต่ท้ายที่สุดก็ยอมจำนน

เขาเอื้อมมือสุ่มเลือกม้วนภาพของคุณหนูตระกูลขุนนางที่เตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน ชี้ไปยังสตรีที่ดูธรรมดาและมีฐานะทางบ้านเรียบง่ายที่สุดอย่างซ่งซูฉือ บุตรีของรองเสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ

ยามที่ฮองเฮาเรียบร้อยซ่งซูฉือเข้าวัง ซ่งซูฉือหมอบคุกเข่าลงกับพื้นแล้วเอ่ยว่า "หม่อมฉันไม่ประสงค์จะแต่งเข้าเพคะ"

นางมีคนที่พึงใจอยู่แล้ว

เขาคือเสิ่นหวยจิ่น แม่ทัพน้อยแห่งจวนเจิ้นเป่ย ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แลกเปลี่ยนของแทนใจกันไว้แล้ว เพียงคอยให้บิดาพยักหน้ารับคำก็จะได้หมั้นหมายกัน

ทว่าฮองเฮากลับไม่รีบร้อน เพียงค่อยๆ จิบชาแล้วพูดว่า "ได้ยินมาว่าแม่ทัพน้อยเสิ่นจะออกเดินทางไปฝึกฝนที่ชายแดนเดือนหน้านี้แล้วใช่หรือไม่? สถานที่เช่นนั้นคมดาบไร้ปรานี หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา..."

ซ่งซูฉือเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ขอเพียงเจ้าตบแต่งเข้าตำหนักบูรพา ให้กำเนิดบุตรห้าคน เพื่อให้ราชวงศ์มีทายาท" ฮองเฮาวางถ้วยชาลง "ข้าจะปล่อยเจ้าไป ถึงเวลานั้น เจ้าอยากไปหาใคร ข้าก็จะไม่ขัดขวาง"

ซ่งซูฉือกัดริมฝีปาก เล็บจิกลงกลางฝ่ามือ

"หากเจ้าไม่ยอมแต่ง" ฮองเฮาตรัสเสริมอีกประโยค "ข้าจะสั่งคนให้แก้คำสั่งทหารของเสิ่นหวยจิ่นเสียเดี๋ยวนี้ ปล่อยให้เขาไปตายที่ชายแดน"

"คุณหนูซ่ง อย่าได้แค้นเคืองข้าเลย เซ่อเอ๋อร์รักพระชายารัชทายาทยิ่งกว่าชีวิต ในเมื่อยามนี้เลือกเจ้าแล้ว เพื่อทายาทของราชวงศ์ เจ้า... จำต้องตบแต่งเข้าตำหนักบูรพา”

ซ่งซูฉือคุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างกายเย็นเยียบไปทั้งตัว

นางรู้ดีว่า นี่ไม่ใช่การปรึกษาหารือ แต่คือคำสั่ง

ใช้การแต่งงานและช่วงเวลาไม่กี่ปีของนางคนเดียว เพื่อแลกกับความปลอดภัยของชายผู้เป็นที่รัก

นางหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง และในดวงตาคู่นั้นเหลือเพียงความยอมจำนนอันด้านชา “หม่อมฉัน... น้อมรับพระบัญชาเพคะ”

ซ่งซูฉือยอมแต่งงานแล้ว

เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จโดยเร็ว เพื่อจะได้จากไปในเร็ววัน นางจึงทำทุกวิถีทางเพื่อดึงดูดความสนใจของฉู่เซ่อ และร่วมหลับนอนกับเขา

นานวันเข้า ในวังก็เริ่มเล่าลือกันว่า พระชายารองซ่งคนใหม่เป็นหญิงเจ้าเล่ห์ หลงรักองค์รัชทายาทหัวปักหัวปำ เพื่อแย่งชิงความโปรดปรานแล้ว ถึงขั้นยอมใช้อุบายทุกอย่าง โดยไม่สนใจกิริยางดงามหรือศักดิ์ศรีของสตรีเลยสักนิด

ซ่งซูฉือมีความทุกข์อยู่เต็มอก แต่กลับพูดออกมาไม่ได้ และไม่มีที่ให้ระบาย

ยังดีที่ครรภ์ของนางกลับไม่ทำให้นางต้องรอนาน บางทีอาจเป็นเพราะฉู่เซ่อมีพละกำลังมาก หรืออาจเป็นเพราะนางเป็นคนตั้งครรภ์ง่าย ไม่นานนางก็ตั้งครรภ์ลูกคนแรก

ในวันคลอด ฉู่เซ่อเดินทางมา ทว่ากลับทำเพียงยืนอยู่หน้าประตู

ทารกส่งเสียงร้องอุแว้ลืมตาดูโลก เป็นทารกชายที่สมบูรณ์แข็งแรง นางยังไม่ทันจะได้โอบกอด ฉู่เซ่อก็เดินเข้ามา แล้วเอ่ยกับนางที่กำลังอ่อนแรงว่า "เหวินอิงเหงาหงอยยิ่งนัก นางอยากมีลูกมาโดยตลอด เด็กคนนี้... ก็ยกไปเลี้ยงในนามของนางเถิด"

นางนอนจมกองเลือด มองดูเขา มองดูข้าหลวงด้านหลังเขาอุ้มห่อผ้าผืนน้อยนั้นออกไป โดยที่นางไม่อาจเอ่ยคำคัดค้านได้เลยแม้แต่คำเดียว

ลูกคนที่สอง ก็ยังคงเป็นเด็กผู้ชายอีกคน

ข้ออ้างของฉู่เซ่อในครั้งนี้คือ "ทางฝั่งเหวินอิง อยากหาเพื่อนให้ลูกคนโต เด็กคนนี้ ก็ให้อยู่เลี้ยงดูข้างกายนางเถิด"

คนที่สาม คนที่สี่... เหตุผลแตกต่างกันไป แต่ผลลัพธ์กลับเหมือนเดิมทุกประการ

เพียงเด็กน้อยลืมตาดูโลก เสียงร้องไห้ยังไม่ทันจางหาย ก็ถูกเช็ดตัวจนสะอาดแล้วอุ้มออกไป ส่งไปยังพระตำหนักของพระชายารัชทายาท

จนกระทั่งคนที่ห้าในครั้งนี้ เป็นเด็กผู้หญิง

ฉู่เซ่อก็จะอุ้มไปอีกเช่นกัน

ก่อนจากไป เมื่อมองซ่งซูฉือที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดไร้สีเลือดและแววตาว่างเปล่า ในใจของฉู่เซ่อก็เกิดความรู้สึกคล้ายสงสารขึ้นมาอย่างที่หาได้ยาก

เขาอุ้มห่อผ้าทารกไว้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งคำสัญญาไว้ข้อหนึ่ง "เจ้าอดทนรออีกหน่อยเถิด คนต่อไป... จะยอมให้เจ้าเป็นคนเลี้ยงดูเองอย่างแน่นอน"

ซ่งซูฉือค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังเขา

ฉู่เซ่อมีรูปโฉมงดงามยิ่ง คิ้วคมดุจกระบี่ ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว สันจมูกโด่งเป็นสัน อีกทั้งยังเปี่ยมด้วยสง่าราศีอันสูงศักดิ์ขององค์รัชทายาท ยามนี้เมื่อเขาอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขน บนใบหน้ากลับดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย

ทว่าในใจของซ่งซูฉือกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

เพราะจะไม่มีลูกคนต่อไปอีกแล้ว

หน้าที่ของนางเสร็จสิ้นลงแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างในตำหนักบูรพาแห่งนี้ ตำหนักอันเหน็บหนาว สามีผู้เย็นชา เลือดเนื้อที่ไม่สามารถทักทายยอมรับกันได้... ต่างก็ไม่ได้เป็นของนางเลยสักสิ่งเดียว

แม่ทัพหนุ่มในดวงใจของนางยังคงรอนางอยู่ที่ชายแดน

นางจะต้องออกไปจากที่นี่ และจากไปชั่วนิรันดร์