ตัวจุ้นจ้าน

วายุ....

"เอ่อถ้าคุณวายุไม่อยากทานก็ไม่เป็นไรค่ะนกยูงอย่าทำแบบนี้เลยนะลูกพี่เค้าจะอึดอัดใจเปล่าๆ"

"นกยูงขอโทษค่ะ><"

"ผมกินก็ได้น้องอุตส่าห์ทำให้" ผมยิ้มฝืนไปอีกรอบก่อนจะนั่งลงแล้วตักกล้วยบวชชีใส่ปาก ผมพยายามฝืนกลืนมันลงคอเพราะรสชาติของกล้วยบวชชีมันเหมือนกับที่แม่ผมทำให้ผมกินเลยผมอยากร้องไห้ออกมาแต่ต้องฝืนเอาไว้ไม่อยากทำตัวอ่อนแอให้ใครเห็น

"อร่อยมั้ยคะพี่วายุ^^"

"อื้มมม" ผมตอบยัยตัวจุ้นสั้นๆ ก่อนจะรีบๆ ตักใส่ปากจนหมดถ้วยเพื่อจะได้ลุกออกไปไวๆ

ผมเข้าห้องจัดการข้าวของที่อยู่ในกระเป๋าเดินทาง สิ่งแรกที่ผมหยิบออกจากกระเป๋าเดินทางก็คือกรอบรูปรูปครอบครัวที่มีผมนั่งบนตักแม่พ่อยืนอยู่ด้านหลังมันเป็นรูปเดียวที่ผมเอาติดตัวไปอเมริกาด้วย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ใคร" ผมตะโกนออกไป

"นกยูงเองค่าพี่วายุ"

"เห้อออ ผมถอนหายใจอีกครั้งจนจำไม่ได้ว่าผมถอนหายใจกับยัยนี่ไปกี่รอบตั้งแต่ก้าวขาเข้าบ้านมา

"มีอะไรกับพี่เหรอ" ผมเปิดประตูก็เจอนกยูงยืนยิ้มหน้าบานอยู่หน้าประตูและเหมือนเธอจะเอาอะไรซ่อนไว้ข้างหลัง

"พอรู้ว่าพี่จะกลับมานกยูงก็คิดว่าอยากให้ของขวัญต้อนรับการกลับมาของพี่แต่นกยูงไม่มีเงินที่จะซื้อของแพงๆ ให้นกยูงก็เลยทำของขวัญที่นกยูงทำมันด้วยตัวเอง นี่ค่ะ" นกยูงยื่นอะไรบางอย่างมาให้ผมมันคือภาพวาดมีคนสี่คนอยู่ในภาพนั้นผมมองอย่างไม่เข้าใจจนกระทั่งนกยูงอธิบาย

"ในภาพที่นกยูงวาดมีคุณพ่อรุจมีแม่ดาวเรืองมีพี่วายุแล้วก็มีนกยูง ภาพนี้มันคือภาพครอบครัวของเราค่ะ^^" หึ ครอบครัวของเรา ไม่ถามผมสักคำเลยหรือไงว่าอยากเป็นครอบครัวเดียวกันกับเธอหรือเปล่า

"ขอบใจ แค่นี้ใช่ไหมพี่อยากนอนแล้ว"

"เอ่อก็ไม่มีอะไรแล้วค่ะ พี่วายุพักผ่อนเถอะค่ะนกยูงไม่รบกวนแล้ว หลับฝันดีนะคะ^^"

นกยูง....

ฉันยิ้มสดใสให้พี่วายุก่อนที่เขาจะปิดประห้องหลังจากพี่วายุปิดประตูฉันก็หุบยิ้มทันทีเพราะรู้สึกได้ว่าเขาไม่ค่อยอยากคุยกับฉันสักเท่าไหร่เลยตั้งแต่ที่โต๊ะอาหารแล้วเหมือนเขาพูดตามมารยาทเท่านั้นถามคำตอบคำ หรือฉันจะคิดไปเองเขาอาจจะเป็นแบบนี้อยู่แล้วก็ได้ ฉันอาจจะคิดมากไปเองก็ได้

วันต่อมา....

ที่โต๊ะอาหารเช้า...

"นกยูงคิดหรือยังลูกว่าจบมอหกแล้วอยากเรียนต่อที่ไหน" คุณพ่อรุจถามขณะที่เรากำลังทานอาหารเช้ากันอยู่รวมถึงพี่วายุด้วย

"นกยูงว่าจะลองไปสอบเข้ามหาลัยXXXดูค่ะคุณพ่อแต่ไม่รู้จะสอบเข้าได้มั้ยเห็นเค้าว่ามหาลัยนี่สอบเข้ายากมากเลย><"

".ใช่ลูกมหาลัยนี้สอบเข้ายากมากจริงๆ แต่ก่อนพี่วายุจะไปเรียนต่อเมืองนอกพี่เค้าก็เคยไปสอบที่นี่เหมือนกันแล้วก็สอบติดด้วยแต่สุดท้ายเจ้าตัวก็ไม่ไปเรียนขอไปเรียนต่อเมืองนอกซะงั้น"

"เหรอคะแปลว่าพี่วายุเรียนเก่งมากๆ เลยถ้าอย่างงั้นถ้านกยูงจะขอพี่วายุช่วยติวให้นกยูงจะได้มั้ยคะ"

"อันนี้นกยูงต้องถามพี่เค้าดูนะลูกว่าพี่เค้าจะว่างช่วยนกยูงติวมั้ย ว่าไงวายุพอจะช่วยน้องได้มั้ย"

"ขอดูก่อนนะครับพ่อเพราะผมต้องไปศึกษางานที่บริษัทของพ่ออีก"

"ถ้าคุณวายุไม่ว่างก็ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวน้าส่งนกยูงไปเรียนพิเศษก็ได้^^"

ฉันภาวนาว่าพี่วายุจะติวให้ฉันนะ พูดแบบไม่อายเลยฉันอยากอยู่ใกล้ๆ พี่วายุน่ะ><

"เอ้อ วายุวันนี้จะเข้าบริษัทใช่มั้ย"

"ครับพ่อผมอยากเรียนรู้งานเลยพ่อจะได้พัก"

"ถ้าอย่างงั้นวันนี้พ่อขอไปส่งนกยูงที่โรงเรียนหน่อยสิ พอดีพ่อจะพาน้าดาวเรืองไปหาหมอน่ะ"

"แม่ไม่สบายเป็นอะไรคะ" ฉันถามอย่างตกใจเพราะไม่รู้ว่าแม่ป่วยเพราะดูแม่ก็ปกติดีแม้ว่าช่วงนี้แม้จะมีอาการหน้ามืดบ่อยแต่ฉันคิดว่าแม่ทำงานหนักไม่ค่อยพัก แต่ถ้าคุณพ่อรุจจะพาไปหาหมอนั่นก็แปลว่าแม่ต้องเป็นอะไรมากแน่ๆ

"แม่ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกลูกแต่คุณพ่อรุจของลูกน่ะสิบังคับให้แม่ไปหาหมอให้ได้แม่ก็ไม่อยากขัดใจ"

"แล้วไปนกยูงคิดว่าแม่เป็นอะไรมากซะอีก แม่ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะคะนกยูงไม่อยากให้แม่ป่วย"

"จ๊ะลูก^^"

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนรถของพี่วายุเป็นรถสปอร์ตคันหรูที่คุณพ่อรุจซื้อไว้ต้อนรับพี่วายุกลับบ้าน

"บอกทางพี่ด้วยนะ"

"ได้ค่ะ^^" ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกเพราะเป็นครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้แถมยังอยู่ด้วยกันสองต่อสองอีก ใจของฉันเต้นแรงมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันเอามือจับตรงหัวใจของตัวเองมันเต้นเร็วและแรงเหมือนจะระเบิดออกมา ระหว่างทางทั้งฉันทั้งพี่วายุต่างก็เงียบเพราะไม่รู้จะคุยอะไรกันดีจนกระทั่งมาถึงหน้าโรงเรียน

"จอดตรงหน้าโรงเรียนก็ได้ค่ะพี่วายุไม่ต้องขับเข้าไปข้างในเดี๋ยวพี่จะเข้าบริษัทสาย"

"พี่เป็นลูกเจ้าของบริษัทจะไปสายใครจะกล้าว่า พี่ว่าพี่ไปส่งเราข้างในดีกว่า"

"ขอบคุณค่ะ^^" พี่วายุขับเข้ามาส่งฉันถึงหน้าตึกเรียน คือพอขับเข้ามามีแต่คนมองเพราะรถของพี่เค้าสีมันเด่นสะดุดตามากนั่นเองจนฉันไม่กล้าลงแต่ยังไงก็ต้องลงเพราะพี่วายุจ้องหน้าฉันคงคิดว่าทำไมฉันไม่ลงสักที

"เอ่อ ถ้างั้นนกยูงไปเรียนก่อนนะคะพี่วายุขับรถดีๆ นะคะ"

"แล้วเลิกเรียนกี่โมง"

"สี่โมงครึ่งค่ะ"

"โอเคงั้นสี่โมงครึ่งมารอพี่ตรงนี้พี่จะมารับ"

"จริงเหรอคะพี่วายุจะมารับนกยูงจริงๆ เหรอคะ^^" ฉันถามอย่างดีใจเพราะไม่คิดว่าพี่วายะจะมารับ

"คิดว่าพี่พูดโกหกหรือไง"

"เอ่อเปล่าค่ะ คือนกยูงไม่คิดว่าพี่วายุจะมารับนกยูง"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้น"

"ก็พี่วายุเหมือนไม่ค่อยชอบหน้านกยูงเลยนี่คะนกยูงถามคำก็ตอบคำไม่ค่อยพูดด้วยนกยูงก็คิดว่าพี่วายุรำคาญนกยูง"

"ไร้สาระพี่จะรำคาญเราทำไม พี่ว่าเราไปเรียนได้ละ"

"โอเคค่ะถ้างั้นไว้เจอกันเย็นนี้นะคะ บ๊ายบายค่ะ^^"