มีน้อง

วายุ....

พอนกยูงลงจากรถผมก็ขับรถออกมาเพื่อตรงไปยังบริษัท ทุกคนคงสงสัยว่าทำไมผมถึงทำดีกับนกยูง....ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำผมมีเหตุผลของผมก็แล้วกัน

"สวัสดีค่ะคุณวายุพี่ชื่อพี่ศรีนะคะเป็นเลขาของคุณรุจค่ะ" พอมาถึงบริษัทพี่ศรีเลขาของพ่อก็เดินมาต้อนรับรวมถึงพนักงานคนอื่นๆ ที่ยืนต้อนรับผมเป็นทางยาว

"สวัสดีครับพี่ศรียังไงผมก็ขอพี่ศรีช่วยสอนงานผมด้วยนะครับ"

"ได้เลยค่ะ" จากนั้นผมก็เดินตามพี่ศรีไปยังห้องทำงานที่พ่อจัดไว้ให้ผม ซึ่งผมต้องเข้ามาบริหารงานแทนพ่อเพราะพ่อบอกอยากพักงานพ่อบอกเหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้วซึ่งตอนแรกผมก็สงสารพ่อนะท่านคงเหนื่อยจริงๆ แต่ที่ผมไปได้ยินมาเมื่อเช้ามันทำให้ผมต้องเปลี่ยนความคิดที่พ่ออยากพักไม่ใช่เพราะอะไรหรอกพ่ออยากพาเมียใหม่ไปเที่ยวต่างประเทศ

"ถ้าตาวายุสามารถดูแลบริหารงานที่บริษัทได้แล้วผมว่าจะพักแล้วล่ะ"

"คุณทำงานมาตลอดคงเหนื่อยมากเลยสินะคะ"

"อืมม ผมสร้างบริษัทนี้มาด้วยสองมือของผมจนมันเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผมโชคดีที่มีลูกชายที่สามารถดูแลงานแทนผมได้ ถ้าถึงตอนนั้นผมจะพาคุณไปเที่ยวนะคุณอยากไปไหนผมจะพาไปทุกที่เลยไปประเทศสวิสเซอแลนด์ดีมั้ยอากาศที่นั่นดีมากๆ เลยนะผมอยากพาคุณไปในที่ๆ สวยงาม"

"ขอบคุณนะคะคุณรุจดาวคิดไม่ผิดเลยที่แต่งงานกับคุณคุณดีกับดาวมากๆ เลยค่ะ"

"เพราะผมรักคุณไง แต่คงต้องอีกสักพักนะ ผมขอมั่นใจก่อนว่าวายุสามารถบริหารงานได้ผมถึงจะเบาใจ" หึแล้วก็โยนภาระทุกอย่างมาให้ผมเพื่อที่จะพาเมียใหม่ไปเที่ยว แต่ผมไม่ได้อิจฉาหรอกนะที่พ่อจะพาเมียใหม่ไปเที่ยวแต่มันทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่าตอนที่แม่ยังอยู่ แม่เคยบอกพ่อว่าอยากไปเที่ยวต่างประเทศแต่พ่อก็อ้างงานตลอดบอกไม่มีเวลาบ้างงานเยอะบ้างบริษัทมีปัญหาบ้างไม่อยากทิ้งรอให้ว่างก่อนจะพาไปจนกระทั่งแม่ผมเสียท่านก็ยังไม่ได้ไปเที่ยวตามที่พ่อเคยให้สัญญาเลยทั้งที่แม่อยู่เคียงข้างพ่อมาตลอดหลายสิบปี ปากพ่อบอกว่ารักแม่ห่วงแม่ซึ่งตอนนั้นผมยังเด็กผมก็เชื่อแบบนั้นว่าพ่อรักแม่มากที่สุดแต่ตอนนี้ผมชักไม่มั่นใจแล้วว่าพ่อเคยรักแม่บ้างไหมหรือรักแต่งาน แต่ทำไมกับผู้หญิงคนนี้ที่เพิ่งรู้จักได้ไม่นานพ่อกลับดูแลเอาใจใส่มากว่าแม่ของผม

นกยูง.....

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้วฉันออกมายืนรอพี่วายุมารับโดยมีเพื่อนๆ ของฉันมายืนรอเป็นเพื่อนเพราะอยากเห็นหน้าพี่วายุตัวจริงเพราะก่อนที่พี่วายุจะกลับมาฉันเคยอวดพวกเพื่อนๆ ว่าฉันมีพี่ชายที่หล่อมากๆ จนเพื่อนฉันแซวว่าฉันตกหลุมรักพี่ชายตัวเองซึ่งฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธหรอกนะเพราะฉันตกหลุมรักเขาจริงๆ นั่นแล่ะ แต่ฉันไม่คิดที่จะบอกพี่วายุหรอกนะฉันอายน่ะเพราะเราเพิ่งได้เจอหน้ากันแค่สองวันเองฉันกลัวว่าเขาจะหาว่าฉันแก่แดดไร้ยางอายที่บอกชอบเขาทั้งที่เพิ่งเจอหน้าไม่กี่วันแต่เหมือนฉันรู้จักเขามานานแล้วเพราะวันๆ เอาแต่ไถไอจีดูรูปที่พี่เค้าโพสต์ทุกวันแม้จะมีบางรูปที่ฉันเลื่อนผ่านเพราะพี่วายุอัพรูปคู่กับผู้หญิงของเขาถึงจะเป็นเพื่อนฉันก็รู้สึกนอยด์อยู่ดี

และในขณะที่ฉันกำลังยืนรอพี่วายุมารับคุณพ่อรุจก็โทรเข้ามาพอดีฉันก็เลยเดินเลี่ยงออกมาเพื่อคุยโทรศัพท์เพราะตรงนั้นเพื่อนของฉันคุยกันเสียงดัง

"ค่ะคุณพ่อ"

"พ่อมีข่าวดีจะบอกกับนกยูง" น้ำเสียงของท่านดูตื่นเต้นมากไจนฉันเองก็ลุ้นไปด้วยว่าข่าวดีที่ว่าคืออะไร

"ข่าวดีอะไรคะคุณพ่อรีบบอกนกยูงเลยค่ะ” ฉันถามกลับอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน

"นกยูงกำลังจะมีน้องแล้วนะลูก"

"มีน้อง หมายความว่าแม่ของนกยูงท้องเหรอคะ"

"ใช่จ้ะ เพิ่งตรวจแล้วก็ฝากครรภ์เสร็จพ่อก็รีบโทรมาบอกนกยูงคนแรกเลย"

"แล้วแม่ล่ะคะแม่เป็นยังไงบ้างแม่ดีใจมั้ยคะ"

"นกยูงคุยกับแม่ละกันลูก" สักพักแม่ก็รับสายไปคุย

"นกยูงดีใจมั้ยลูกหนูกำลังจะมีน้องแล้วนะ"

"แม่ขา นกยูงดีใจที่สุดเลยค่ะ ฮืออ ฮือออ นกยูงกำลังจะได้เป็นพี่สาวแล้ว ว่าแต่แม่ท้องได้กี่เดือนแล้วคะ" ฉันถามไปร้องไห้ไปด้วยความดีใจก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาเพราะลืมไปว่าตัวเองยังอยู่ที่โรงเรียน

"สามเดือนแล้วจ๊ะ"

"น้องแข็งแรงดีใช่มั้ยคะแม่"

"แข็งแรงดีจ๊ะ เดี๋ยวแม่กับคุณพ่อจะไปรับนกยูงที่โรงเรียนนะลูก"

"เอ่อไม่เป็นไรค่ะแม่กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะนะคะ คือพี่วายุบอกว่าจะมารับนกยูงค่ะ"

"เหรอลูก อื้มมๆ งั้นไว้เจอกันที่บ้านนะจ๊ะลูก"

"ค่าแม่ นกยูงรักแม่นะคะแล้วก็รักน้องในท้องแม่ด้วยค่ะ" หลังจากวางสายไปฉันก็รีบเดินกลับมารวมกลุ่มกับเพื่อนๆ แต่เสียงที่คุยกันมันดังกว่าปกติมีเสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆ ด้วยพอฉันเดินถึงก็ปรากฏว่าพี่วายุยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนสาวๆ ของฉัน

"พี่วายุมารอนกยูงนานแล้วเหรอคะ" ฉันถามพี่วายุที่ยืนยิ้มอยู่

"พี่ชายแกมารอตั้งนานแล้วพวกเราก็เลยชวนคุย" ยัยกิ๋มเพื่อนสนิทของฉันหันมาบอก

"พี่ชายแกหล่อสุดๆ เลยอ่ะ ฉันสมัครเป็นพี่สะใภ้แกได้ป่าวอ่ะนกยูง" ยัยหงส์เพื่อนอีกคนเดินมากระซิบฉันแล้วก็บิดตัวไปมาอย่างเขินอายราวกับว่าถูกพี่วายุจีบยังไงยังงั้น

"ไม่นานหรอกพี่รอได้^^"

"เอ่อ ถ้างั้นเรากลับกันเลยดีมั้ยคะ" ฉันรู้สึกหวงพี่วายุขึ้นมาเพราะเพื่อนๆ ของฉันตอนนี้เอาแต่มองพี่วายุตาเคลิ้มกันมาก

"มา พี่ถือกระเป๋าให้" พี่วายุดึงกระเป๋าที่ฉันสะพายอยู่ไปถือแล้วจับมือฉันเดินออกมา ฉันหันไปโบกมือให้เพื่อนๆ ที่ยืนมองตามพี่วายุตาละห้อยจนอดขำไม่ได้

พอมาถึงบนรถฉันก็รีบบอกข่าวดีกับพี่วายุทันทีเพราะคิดว่าเขาคงยังไม่รู้

"พี่วายุคะเราสองคนกำลังจะมีน้องแล้วนะคะ"

"น้อง?? หมายความว่ายังไงพี่ไม่เข้าใจ"

"ก็เมื่อครู่นี้คุณพ่อรุจโทรมาบอกข่าวดีกับนกยูงค่ะว่าตอนนี้แม่ของนกยูงกำลังตั้งท้องได้สามเดือนแล้วแม่กำลังจะมีน้องค่ะ นกยูงดีใจมากๆ เลยค่ะบ้านเรากำลังจะมีเด็กตัวเล็กๆ แล้วนะคะคงมีความสุขน่าดูเลย นกยูงตื่นเต้นมากๆ เลยค่ะ" ฉันพูดอย่างมีความสุขแต่ดูเหมือนพี่วายุจะเอาแต่เงียบจนผิดสังเกตเขาไม่พูดอะไรเลยจนกระทั่งขับมาถึงบ้าน