บทที่ 1

1

          ยามจื่อ

          ฝีเท้าอันบอบบางดูไม่มีเรี่ยวแรงกำลังถูกตามล่าโดยทหารหลายสิบนาย หญิงสาววิ่งหนีทหารพวกนั้นจนสุดกำลังไม่คิดที่จะหันหลังไปดูว่าพวกทหารตามถึงไหน

          หนิงอัน หญิงสาวหน้าตาสะสวย ตัวเล็กผอมบางที่กำลังวิ่งหนีทหารอย่างสุดชีวิต นางเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลขุนนางอันมีชื่อเสียงซึ่งมีฐานะร่ำรวย ทว่าทำไมนางถึงวิ่งหนีออกมาจากจวนเช่นนี้ นางวิ่งหนีสิ่งใดกันหนอ

          ไม่มีสิ่งใดทำให้หนิงอันเกรงกลัวนอกจากท่านพ่อและท่านแม่ของนางเอง

          ความจริงแล้ว หนิงอันได้ถูกพ่อและแม่ของนางบังคับให้หมั้นหมายกับชายคนหนึ่งโดยที่นางไม่ได้รัก ชายคนนั้นมาจากตระกูลขุนนางเช่นเดียวกัน ทว่าต่อให้เป็นขุนนางหรือยศถาบรรดาศักดิ์สูงส่งมาแต่ใดนางไม่คิดที่จะหมั้นหมายกับชายใดทั้งสิ้น

เหตุเพราะนางไม่มีความรู้สึกรักใคร่ผู้ใดสักคนเดียว

          ใครมันจะไปยอมอยู่กับคนที่ไม่ได้รักกันล่ะ

          (ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ท่านพ่อและท่านแม่ไม่ยอมเข้าใจข้าเลย)

          ฝีเท้าห่างจากจวนริบหรี่ ภายในกำแพงมีบ้านเรือนหลายร้อยหลังคาเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ เหมาะสำหรับเป็นที่หลบภัยจากทหารที่กำลังตามล่า

          เส้นทางคับแคบรวมไปถึงถนนที่มีตรอกซอกซอยหลายพื้นที่ ทำให้หนิงอันเกิดความสับสน

          “ทางนี้”

          ไม่มีเวลามามัวคิด หากยืนอยู่เฉยกลายเป็นเสาไม้ไร้ความรู้สึกไม่นานนางก็คงถูกทหารจับตัวกันพอดี

          อุตส่าห์หนีออกมาจากจวนได้ใครมันจะยอมให้ถูกจับกันล่ะ

          เส้นทางที่หนิงอันเลือกเป็นเส้นทางใดนั้นนางเองก็ไม่รู้ ขอให้วิ่งตรงไปยังข้างหน้าเพื่อหนีการตามล่าของทหารได้ถือว่าดีเยี่ยมเป็นไหน

          เมื่อวิ่งหนีเข้ามาในหลืบซอกซอยถลำลึกเข้ามาครู่หนึ่ง หนิงอันก็พบกำแพงเมืองซึ่งเป็นทางออกนอกเมืองโดยมีเหล่าทหารยามเฝ้าประตูอยู่ทางเข้าออกตลอดชั่วยาม

          “ทำอย่างไรดี”

          หากวิ่งหนีทางเข้าออกกำแพงเมืองมีหวังโดนจับเป็นแน่

          ทางที่ดีที่สุดคือทางที่อันตรายที่สุด

          หนิงอันฝ่าดงทหารวิ่งออกไปยังนอกกำแพงเมืองอย่างสุดชีวิต ทหารที่ยังไม่รู้เรื่องลูกสาวขุนนางหนีออกจากจวนก็ได้แต่งุนงง ถึงอย่างนั้นก็ปล่อยให้วิ่งหนีไปทั้งอย่างนั้นไม่ได้ เพราะมันเป็นการกระทำที่น่าสงสัย

          ฝีเท้าเริ่มหมดแรงเมื่อร่างของนางถึงขีดจำกัด

          “ไม่ไหวแล้ว หนีต่อไปไม่ไหวแล้ว”

          ด้านนอกของกำแพงเมืองจะเป็นพื้นที่ป่ารกร้างเป็นส่วนใหญ่ ในช่วงเวลาค่ำคืนในยามวิกาลไม่มีใครอยากออกมาหากไม่มีความจำเป็น เหตุเพราะในป่ามีสัตว์ดุร้ายอาศัยอยู่จำนวนมาก ไม่มีผู้ใดกล้าเสี่ยงชีวิตออกมา ทว่าหากมีนายพรานชำนาญป่าออกมาด้วยมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

          หนิงอันเข้าไปหลบอยู่ในโพลงหญ้าอันมืดมิด ต่อให้เป็นตะเกียงติดไฟสว่างก็ไม่สามารถส่องหานางได้

          (ขออย่าได้เจอข้านะ)

          โพรงหญ้าปิดบังร่างของนางมิดชิด ทำให้สามารถหลบหนีจากการตามล่าของทหารได้สำเร็จเป็นที่เรียบร้อย แล้วต่อจากนี้หนิงอันจะทำอย่างไร

          “พวกเจ้าไปหานางตรงนั้น ส่วนข้าจะไปทางนี้”

          พวกทหารกระจัดกระจายกันออกไปหานางภายในป่า ทว่าไม่สามารถหาได้ อีกอย่างพวกเขาก็กลัวการเข้าป่ายามวิกาลจึงได้ยกเลิกการตามหาทั้งอย่างนั้น

          เมื่อรู้ว่าทหารออกไปกันหมด หนิงอันก็ออกมาจากโพรงหญ้าทันที หากอยู่นานกว่านี้อาจทำให้เนื้อตัวคันยุบยิบตามตัวเป็นแน่

          “รอดแล้วเรา”

          ขณะที่หนิงอันรู้สึกภูมิใจในความกล้าหาญที่หนีทหารออกมาได้ของตนเอง นางก็รู้สึกแปลกชอบกล

          พื้นที่ที่เคยเข้ามาหลบทหารอย่างในป่าแห่งนี้กลับกลายเป็นพื้นที่โล่งมีแต่ผืนดิน ทุกอย่างกลับตาลปัตรแปลกประหลาดไปหมด

          .

          .

          .

          “มันเกิดอะไรขึ้น”

          ไม่รู้จะไถ่ถามผู้ใดก็มีแต่ต้องถามตนเอง

          เบื้องหน้าของหนิงอันเป็นพื้นที่โล่งมีแต่ผืนแผ่นดินคงไว้ด้วยความแห้งแล้งที่ไม่สามารถปลูกพืชขึ้นมาได้ ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่เอาไว้สำหรับปลูกพืช ทว่ามันเป็นพื้นที่ที่ทำคนให้คนอยู่ตอนนี้ไม่สามารถบอกเล่าออกมาเป็นคำพูดได้

          “เจ้าไม่คิดที่จะหมั้นหมายกับชายคนนั้นเลยหรือ”

          น้ำเสียงแหบแห้งราวกับว่าไม่มีน้ำหยดลงคอมานานลั่นวาจาออกมาไม่ไกลจากที่หนิงอันยืนอยู่ เสียงนั้นได้เข้าสู่โสตประสาททำให้ต้องหันซ้ายหันขวาเพื่อค้นหาเสียงที่ได้ยิน

          ขอนไม้ที่ไม่น่าจะมีตั้งแต่แรกถูกทำให้เป็นที่นั่งสำหรับชายแก่คนหนึ่งที่นั่งอยู่บนขอนไม้ เขาเป็นใคร เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใด

          “หากได้หมั้นหมายเจ้าเองก็คงจะมีชีวิตสบายและสงบสุข นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการหรือ”

          “ท่านเป็นใคร”

          น้ำเสียงเอื้อนเอ่ยถามดูมีความกังวลใจเล็กน้อย

          หนิงอันไม่รู้ว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใดกันแน่ จู่ๆมีชายแก่โผล่ออกมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เป็นใครก็ต้องรู้สึกกลัวกันบ้าง

          “ข้ามีนามว่าซือซง ข้าเป็นผู้ปกป้องป่าแห่งนี้ ข้าอยู่ที่นี่มานานหลายพันปี รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับ

สรรพสิ่ง เจ้าน่ะเข้ามาพื้นที่ข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต”

          “พูดอะไรของท่าน”

          “เจ้าไม่จำเป็นต้องเชื่อคนอย่างข้าก็ได้ การที่เจ้าเข้ามาอยู่ในอาณาเขตของข้ามันคงจะเป็นชะตากรรมที่มิอาจปฏิเสธมันลงไปได้ เจ้ามีนามว่าหนิงอันลูกสาวของตระกูลขุนนาง ข้ารู้จักเจ้าดี”

          “ท่านรู้จักข้าด้วยหรือ”

          “รู้สิ ที่ข้าบอกเจ้าไปเมื่อครู่นี้ เจ้าน่ะกำลังจะหมั้นหมายกับชายหนุ่มรูปงามที่มีความซื่อสัตย์เป็นถึงขุนนาง แต่เจ้าดันกลับปฏิเสธเพียงเพราะไม่ได้

รักเขา”

          “มันแน่นอนอยู่แล้ว จะให้ข้าไปอยู่กับคนที่ข้าไม่ได้รัก ข้าขอตายดีกว่า”

          “โลกเรามันก็อย่างนี้แหละ เอาเป็นว่า ข้าน่ะสามารถทำให้เจ้าสมหวังในเรื่องที่เจ้าต้องการได้”

          “จริงหรือ”

          “จริงสิ”

          แม้ว่าหนิงอันจะไม่รู้ว่าชายแก่นามว่าซือซงเป็นใคร ทว่าพอเอ่ยถึงความต้องการที่จะทำให้สมหวังนางกลับมีแววตาประกายขึ้นมาทันตาเห็น

          “แล้วท่านจะทำสิ่งใดให้ข้าสมหวัง”

          “วิญญาณของเจ้าจะต้องออกจากร่างของเจ้า”

          ผู้ฟังที่ดีอย่างหนิงอันยังต้องฉงน

          (หมายความว่าจะทำให้วิญญาณของเราหลุดออกมาจากร่างของเราน่ะหรือ เรื่องแบบนี้น่ะมันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน)

          ด้วยความคิดที่มีอยู่ทำให้หนิงอันคิดว่าตาแก่คนนี้พูดเรื่องไร้สาระออกมา แล้วอีกเรื่องก็คือตาแก่คนนี้อ้างว่าตนเองนั้นอยู่มาหลายพันปีแล้ว

          มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

          ...