บทที่ 2

2

          ในหัวของหนิงอันคิดว่าตาแก่คนนี้โกหก

เรื่องเหลือเชื่อพวกนี้ใครมันจะไปเชื่อกัน

          “ข้าไม่เชื่อท่าน ท่านโกหกข้า”

          “นั่นมันความคิดอันโง่เขลาของเจ้า จริงสิ

ยุคสมัยเจ้าน่ะมันคงไม่มีเรื่องอย่างนี้ใช่หรือไม่

เอาเถิด ถ้าหากเจ้าไม่เชื่อ ข้าคนนี้จะแสดงให้เจ้าได้เห็นเป็นขวัญตา”

          “เอาเลยสิ ข้าเองก็อยากเห็นเหมือนกัน”

          น้ำเสียงท้าทายที่หนักแน่นราวกับจะตอกย้ำ ทำให้ชายแก่ผู้ฟังต้องลุกขึ้นยืนก่อนจะทำอะไรบางอย่างที่ฝ่ามือของเขา ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ฝ่ามือกลับมีแสงสว่างวาบพวยพุ่งออกมายิ่งกว่าแสงสว่างของตะเกียง

          “เจ้ายืนอยู่ตรงนั้นแหละ ยืนนิ่งๆอย่าได้ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว”

          น้ำเสียงอันดุดันของซือซง ทำให้หนิงอันไม่กล้าขยับตัว

          ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยแสงสว่างวาบถูกประทับเข้าไปที่หน้าผากหนิงอันจนร่างของนางล้มลงแน่นอนไม่ไหวติง ร่างที่หมดสติไม่สามารถทำอะไรได้นั้นก็มีบางสิ่งบางอย่างหลุดออกมาด้วย

          วิญญาณ

          วิญญาณของหนิงอันหลุดออกจากร่างของตนเองกำลังมองดูร่างไร้วิญญาณของตนเองด้วยความตกใจแบบสุดขีด นางแทบไม่อยากเชื่อในสายตาตนเองว่าเรื่องแบบนี้มันจะมีอยู่จริง

          “ข้ากลายเป็นวิญญาณแล้ว”

          ความตื่นตระหนกที่มาพร้อมกับความดีใจเมื่อสิ่งที่ตนไม่เชื่อกลับกลายเป็นความจริง

          หนิงอันสำรวจร่างวิญญาณตนเองอย่างตั้งใจ ทว่ามันไม่ต่างกับร่างที่แท้จริงสักเท่าไหร่

          “เป็นอย่างไรบ้าง ทีนี้เจ้าเชื่อข้าแล้วหรือยัง”

          “เชื่อแล้วเจ้าค่ะ”

          ท่าทางของหนิงอันดูมีความสุขและอารมณ์ดี ร่างวิญญาณของนางสามารถล่องลอยขึ้นสู่บนท้องฟ้าได้ตามความต้องการของตนเองราวกับ

ก้อนเมฆที่กำลังลอยเอื่อยเฉื่อยบนท้องฟ้าตามกาลเวลา

          “แต่เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไป หลังจากที่เจ้ากลายเป็นวิญญาณเจ้าจะไม่สามารถกลับเข้าร่างของเจ้าได้”

          “เอ๊ะ”

          ความสุขที่ได้ล่องลอยขึ้นไปยังบนท้องฟ้า

ถูกพังทลายลงมาไม่เหลือชิ้นดีเมื่อได้ฟังที่ซือซง

บอกกล่าว

          “มะ หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

          “ข้ากำลังจะบอกอยู่นี่ไง ยังไงเจ้าก็ลงมาก่อน มานั่งตรงนี้แล้วข้าจะได้บอกเจ้า”

          นางทำตามที่ชายแก่สั่งอย่างตรงไปตรงมา

          “ฟังนะ เจ้าในตอนนี้เป็นเพียงวิญญาณ ร่างของเจ้ายังนอนหลับใหล ยังมีชีวิตและลมหายใจ เพียงแต่เจ้ายังไม่ตายเหมือนกับวิญญาณเร่รอน

การจะกลับเข้าไปในร่างเหมือนเดิมนั้นเจ้าจะต้องถูกจุมพิตจากคนที่รักเจ้าและเป็นคนที่เจ้ารัก”

          “จะ จะ จุมพิต จูบน่ะหรือเจ้าคะ”

          “ตามนั้นแหละ”

          (คนที่ข้ารักหรือ มันจะไปมีได้อย่างไรกัน)

          หากเรื่องนี้เป็นความจริง อย่าว่าแต่กลับคืนร่างเลย นางไม่มีทางไปจะรักผู้ใดง่ายๆหรอกนะ

ต่อให้ขึ้นคานก็ยอม แล้วถ้าหากคนที่ไม่ได้รักมาขโมยจูบแรกนางก็คงไม่ยอมเหมือนกัน

          .

          .

          .

          หลังจากได้บอกครั้งจริงแก่หนิงอัน ซือซงถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อปลดปล่อยความโล่งอก

          “เอาล่ะ ข้าเองก็ต้องไปเสียแล้ว”

          “ท่านจะไปแล้วหรือ แล้วข้าล่ะ”

          “เจ้าก็ไปใช้ชีวิตของเจ้าสิ”

          “แต่ข้าเป็นวิญญาณนะ”

          “ก็ใช้ชีวิตในร่างวิญญาณของเจ้านั่นแหละ”

          “ฟังดูมันแปลกๆนะเจ้าคะ”

          ในเมื่อไม่มีเรื่องให้ทำก็ไม่จำเป็นจะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

          ซือซงลุกขึ้นยืนพร้อมกับยืดเส้นยืดสายเตรียมพร้อมออกเดินทาง

          “จริงสิ ข้าลืมบอกเรื่องสำคัญกับเจ้าอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าหากเจ้าพบกับคนที่มองเห็นเจ้าในตอนที่เจ้าเป็นวิญญาณ ในอนาคตคนคนนั้นจะเป็น เป็นอะไรอย่างไรกันนะ ก็นั่นแหละ ข้าเองก็ลืมเช่นกัน”

          “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

          “เอาเป็นว่า เจ้าจะเข้าใจเอง ข้ารู้สึกว่าหลังจากนี้เจ้าจะได้พบกับเขาเร็ว ๆ นี้ เอาล่ะ ข้าขอตัวก่อน”

          ซือซงหายลับตาหนิงอันเข้าไปในความมืด

แม้นางจะเรียกให้ชายแก่กลับมา ทว่ามันก็ไร้ประโยชน์

          ไม่นาน ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม พื้นที่โล่งมีแต่ผืนแผ่นดินกลับกลายเป็นป่าหญ้ารกหูรกตาอีกครั้ง อย่างกับว่าตอนที่พบกับชายแก่คนนั้นเหมือนกับหลุดเข้าไปอีกมิติหนึ่ง ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อสักเท่าไหร่ ทว่านางกลับเชื่อเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับนางได้

          หลังจากนั้นไม่นาน ทหารก็เข้ามาพบกับร่างไร้วิญญาณของหนิงอันนอนหมดสติอยู่โพรงหญ้า ทว่าร่างวิญญาณหนิงอันยังคงต้องหลบทหาร

เพื่อไม่ให้พบเห็น มันคงจะเป็นสัญชาติญาณขณะที่กำลังหนีจากการถูกตามล่า นางคงจะลืมตัวไปว่าตอนนี้กลายเป็นวิญญาณ ไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใดทั้งนั้น

          (จะกลัวไปทำไม ข้ากลายเป็นวิญญาณแล้วนะ)

          ทหารนำร่างไร้วิญญาณหนิงอันไปยังจวนซึ่งมีท่านพ่อและท่านแม่ของนางยืนรอลูกสาวอย่างเป็นกังวล แล้วหนิงอันในร่างวิญญาณก็ตามมาด้วย

          พอได้เห็นใบหน้าลูกสาวที่หมดสติอยู่ก็ได้นำร่างเข้าไปยังจวนเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

          เมื่อเข้ามาในห้องก็จะมีหมอประจำตระกูลตรวจร่างกายอย่างละเอียด ทว่าไม่พบความผิดปกติแต่อย่างใด เพียงแต่ว่าหนิงอันนั้นไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ร่างของหนิงอันที่หมดสติเหมือนกับคนนอนหลับเพียงแค่ไม่ตื่นขึ้นมา หมอประจำตระกูลที่มีฝีมือช่ำชองในการรักษาคนมานักต่อนักยังไม่สามารถทำอะไรได้เลย

          ความเป็นพ่อเป็นแม่เมื่อได้เห็นลูกสาวสุดที่รักต้องกลายเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าพ่อแม่คนไหนก็ยอมรับไม่ได้ พวกเขาร้องไห้ทนทุกข์ทรมาน แล้วคิดว่าต้นเหตุที่ทำให้ลูกสาวกลายเป็นเช่นนี้ก็คือตัวของพวกเขาเอง

          น้ำตาไหลรินของผู้ให้กำเนิดได้ทำให้คนเป็นลูกต้องร้องไห้ออกมาเช่นเดียวกัน

          “มันเป็นความผิดของข้าคนเดียว ท่านพ่อท่านแม่ถึงได้เป็นอย่างนี้”

          ความรู้สึกโดดเดี่ยวเช่นนี้ไม่มีผู้ใดรับรู้นอกจากหนิงอันผู้เดียว

          ในตอนนี้ไม่ว่านางจะไปอยู่ที่ใดก็ไม่มีใครรับรู้ คนที่รับรู้การมีอยู่ก็ไม่อยู่เสียแล้ว หลังจากนี้หนิงอันคงต้องเร่ร่อนไปทั่วกลายเป็นวิญญาณไร้เพื่อนตลอดน่ะหรือ

          ...