ตอนที่ 2: ความลับใต้ทางยกระดับ - 1

ความมืดที่โอบล้อมถนนเส้นชานเมืองไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเหมือนในห้องสมุด แต่มันคือความมืดที่หนาเตอะและเต็มไปด้วยฝุ่นผงของเศษปูนและยางรถยนต์ที่ถูกบดละเอียด นนท์จอดรถเอสยูวีคันเก่งไว้ห่างจากจุดเกิดเหตุประมาณสองร้อยเมตร แสงไฟหน้ารถส่องไปกระทบกับซากกรวยจราจรที่ถูกวางทิ้งไว้อย่างลนลานใต้เสาตอหม้อทางยกระดับขนาดมหึมาที่ดูเหมือนขาของยักษ์ปักหลั่นในเงามืด

เขาก้าวลงจากรถ ความเย็นของลมกลางคืนพัดผ่านจนเขาต้องรูดซิปเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นสูง แต่สิ่งที่ทำให้เขาหนาวไปถึงกระดูกไม่ใช่สภาพอากาศ แต่มันคือความเงียบที่ "ผิดปกติ" ของพิมพ์ขวัญ

“คุณโอเคไหม?” นนท์ถามพลางมองไปข้างกาย พิมพ์ขวัญในสภาพโปร่งแสงยืนนิ่งสนิท ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่รอยเบรกสีดำสนิทที่ลากยาวเป็นทางคดเคี้ยวบนพื้นถนน แสงจันทร์เลือนรางขับให้ผิววิญญาณของเธอดูขาวซีดจนเกือบจะกลมกลืนไปกับละอองหมอกควัน

“กลิ่น...” พิมพ์ขวัญพูดออกมาคำเดียว น้ำเสียงของเธอไม่มีความโวยวายเหมือนตอนอยู่ในร้านกาแฟ มันแห้งผากและสั่นพร่า “กลิ่นน้ำมันไหม้กับกลิ่นเหล็กที่บดกัน... มันยังอยู่ตรงนี้เลยนนท์ มันชัดจนฉันรู้สึกเหมือนหน้าอกจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ อีกรอบ”

“ในทางวิทยาศาสตร์ กลิ่นพวกนั้นน่าจะหายไปตั้งแต่วันแรกแล้ว” นนท์พยายามใช้ตรรกะประคองสติทั้งของเขาและของเธอ “แต่ในทาง... เอ่อ ความรู้สึกของคุณ มันอาจจะเป็นร่องรอยของพลังงานที่ค้างอยู่ คุณบอกว่าจำรถบรรทุกคันนั้นได้ใช่ไหม?”

พิมพ์ขวัญไม่ตอบ เธอเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เท้าของเธอไม่ได้สัมผัสพื้นถนน แต่มันลอยขนานไปกับรอยไหม้ของยางรถยนต์ นนท์เดินตามเธอไป กลิ่นอับชื้นใต้ทางยกระดับเริ่มรุนแรงขึ้น แสงจากไฟทางที่กะพริบถี่ ๆ ส่งเสียง จี่... จี่... ราวกับแมลงที่กำลังจะตาย บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยมวลอากาศที่มองไม่เห็น

พิมพ์ขวัญหยุดยืนตรงจุดที่รอยเบรกสิ้นสุดลง ตรงนั้นคือตอหม้อต้นที่สี่ซึ่งมีรอยกะเทาะของปูนขนาดใหญ่และคราบเลือดที่ถูกเช็ดออกไม่หมด “ฉันไม่ได้หลับใน...” เธอพูดพึมพำกับตัวเอง “ฉันจำได้ว่าไฟหน้าของรถคันนั้นมันสูงผิดปกติ มันไม่ใช่รถบรรทุกทั่วไป มันคือรถพ่วงดัดแปลงที่ไม่มีไฟท้าย และมันตั้งใจพุ่งเข้าหาฉัน”

นนท์ขมวดคิ้ว เขาหยิบไฟฉายกำลังสูงออกมาจากกระเป๋าแล้วสาดไปรอบบริเวณ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าตัดผ่านความมืดเผยให้เห็นเศษกระจกนิรภัยที่ยังตกค้างอยู่ตามซอกพื้นดิน เขาไม่ได้มองแค่ซากรถ แต่เขามองหา "สิ่งที่ขาดหายไป" ตามสัญชาตญาณนักข่าวสารคดีสืบสวน

“ถ้ามันตั้งใจพุ่งชน รอยเบรกต้องไม่ใช่แบบนี้” นนท์ทรุดตัวลงคุกเข่าริมถนน เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยไหม้ของยาง “รอยนี่มันบอกว่ารถของคุณพยายามหักหลบไปทางขวาอย่างกะทันหัน แต่รถคู่กรณีกลับไม่ทิ้งรอยเบรกเลยแม้แต่นิดเดียว... หมายความว่ามันไม่ได้พยายามหยุดรถเลย”

พิมพ์ขวัญเดินทะลุผ่านตอหม้อเข้าไปข้างในพื้นที่ก่อสร้างที่ถูกกั้นด้วยเขตรั้วสังกะสี เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่ ‘เรียก’ เธออยู่ภายใต้กองขยะและเศษหิน “นนท์... มานี่สิ”

นนท์มองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีรถสายตรวจหรือยามเฝ้าถนนผ่านมา เขาจึงตัดสินใจปีนข้ามรั้วสังกะสีที่ขึ้นสนิมเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว เสียงสังกะสีลั่น ปัง! ดังสนั่นในความเงียบทำให้เขาต้องหยุดนิ่งหายใจคว่ำอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจึงเดินตามแสงสลัวจากร่างของพิมพ์ขวัญไป

“มีอะไร?”

“ตรงนี้...” พิมพ์ขวัญชี้ไปที่ใต้กองเหล็กเส้นที่ถูกทิ้งไว้อย่างระเกะระกะ “ฉันเห็นแสงสะท้อนตอนที่รถกำลังจะหมุน... มันไม่ใช่แสงจากไฟหน้ารถ แต่มันมาจากใต้พื้นถนน”

นนท์ใช้ไฟฉายส่องเข้าไปและใช้ไม้แถวนั้นเขี่ยกองขยะออก สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาคืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กที่มีสายไฟรุงรัง มันถูกบดจนบี้แบนแต่ยังมีชิ้นส่วนที่ระบุได้ว่ามันคือ ‘เครื่องส่งสัญญาณรบกวน (Jammer)’

“นี่มันเครื่องรบกวนสัญญาณเซนเซอร์รถยนต์...” นนท์พึมพำด้วยความตกใจ “รถรุ่นใหม่ ๆ ของคุณมีระบบเบรกอัตโนมัติถ้ามีวัตถุกีดขวาง แต่ถ้าโดนเครื่องนี้รบกวนในระยะประชิด... ระบบทุกอย่างจะรวนและเบรกจะไม่ทำงานตามปกติ”

เขามองกลับไปที่พิมพ์ขวัญ ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งคู่ นี่ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุจากความเหนื่อยล้า แต่มันคือการฆาตกรรมที่ถูกวางแผนมาอย่างแนบเนียนโดยใช้เทคโนโลยีเข้ามาเกี่ยวข้อง