บทที่ 1.8

“เอาละอ๋องน้อยเฉิงซี ข้าเลือกแล้ว ข้าจะกอดต้นขาใหญ่ๆ[1] อย่างท่านนี่ละ!!”

“คุณหนู...กอดขาผู้ใดหรือเจ้าคะ”

นางหัวเราะ “ไม่มีอะไร”

สิ่งแรกที่นางจะทำหลังจากนี้อีกหนึ่งเรื่องก็คือ...พยายามเรียนรู้การใช้สมุนไพร เพราะไม่เพียงอาจช่วยชีวิตมารดาเท่านั้น แต่หากนางสามารถช่วยชีวิตอ๋องน้อยเฉิงซีได้ นั่นก็เท่ากับตัดหนทางขึ้นสู่อำนาจของคนที่เคยทำร้ายนางมาแล้วครั้งหนึ่ง!!

ขณะนั่งรถม้าเพื่อกลับเข้าเมืองหลวงอย่างอารมณ์ดี ด้วยนางมองเห็นทางรอดโดยที่ตัวเองอาจไม่ต้องพาชีวิตน้อยๆ ไปเสี่ยงอันตราย เฉินหมิงเหยากลับรู้สึกว่าด้านนอกรถม้าวิ่งเร็วจนเกิน เสี่ยวหมานเลิกม่านรถม้าขึ้นกำลังจะส่งเสียงถาม คนขับรถม้าส่งเสียงบอกพวกนาง

“พวกท่านนั่งให้ดี ด้านหลังดูเหมือนมีกลุ่มคนไล่กวดมาแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นโจรหรือไม่”

“หา! โจร! มีการดักปล้นด้วยหรือ ที่นี่ใกล้กำแพงเมืองหลวงนะ!” เสี่ยวหมานตื่นตระหนกโผเข้าไปกอดผู้เป็นนายและมองไปรอบๆ อย่างระวังภัย

“พวกท่านมาจากที่ใดจึงไม่รู้ นี่นอกกำแพงไม่ใช่ในกำแพงที่จะมีเจ้าหน้าที่มาคอยคุ้มครองเสียหน่อย นั่งให้ดีข้า...” เพิ่งพูดจบก็ถูกธนูยิ่งตกลงไปจากรถม้า

เสี่ยวหมานส่งเสียงกรีดร้อง เจ้ามาแตกตื่นวิ่งเร็วขึ้นอีกทั้งยังวิ่งไม่ตรงทาง รถม้าโคลงเคลงแกว่งไปมากระแทกจนน่าเวียนศีรษะ

“คุณหนู!” เสี่ยวหมานกรีดร้องเมื่อรถม้ากระแทกเข้ากับบางอย่าง ร่างของเฉินหมิงเหยาลอยหวือออกไปจากหน้าต่างรถม้า

นางทำได้เพียงหลับตาเพื่อรอรับความเจ็บ รู้ตัวว่าร่างได้หลุดออกมาจากรถม้าเพราะการกระแทกเมื่อครู่ แม้ไม่ได้หลุดออกมาจากขอบหน้าต่างพอดี หากกระแทกเข้ากับผนังด้านใดด้านหนึ่ง กระดูกเล็กๆ ของนางนี้ไม่ว่าอย่างไรก็คงหักหลายที่ ดังนั้น...ตอนที่นางกระแทกเข้าไปในแผ่นอกของใครบางคน รับรู้ถึงความอบอุ่น จังหวะการเต้นของหัวใจ เฉินหมิงเหยาได้แต่ลืมตาพรวด

“คุณหนูท่านนี้ ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่???”

ในหัวของนางอื้ออึงเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เพิ่งช่วยชีวิตชัดเจน ...เสิ่นเสวียนโม่!!!

นางผลักเขาและถอยห่างทันที เสี่ยวหมานวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจและห่วงใย “คุณหนูท่านบาดเจ็บหรือไม่เจ้าคะ”

 คนของจวนกั๋วกงหลายคนเร่งติดตามโจรกลุ่มนั้น ลึกๆ นางแอบคิดว่านี่ก็เป็นหนึ่งในแผนการที่เริ่มขึ้นแล้วหรือไม่ เช่นนี้ในใจจึงขุ่นเคืองมากกว่ารู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณที่อีกฝ่ายช่วยชีวิต

“ขอบคุณคุณชายท่านนี้ ขอบคุณที่ท่านช่วยคุณหนูของข้า ขอบคุณ ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“จวนโหว??” น้ำเสียงของเขาทำให้นางเงยหน้าขึ้น สายตาของเขามองมายังป้ายหยกที่ห้อยข้างเอวของนาง

เฉินหมิงเหยาได้แต่ลอบสบถกับตัวเองที่ไม่ได้ปลดมันออก “เจ้าค่ะ คุณหนูของข้าคือท่านหญิงจวนเฉินโหวเจ้าค่ะ"

“ที่แท้ก็คนกันเอง ข้าเสิ่นเสวียนโม่ ซื่อจื่อจวนอวี้กั๋วกง ข้าเป็นสหายของพี่ชายเจ้า”

“ขอบคุณซี่อจื่อที่ช่วย” นางกล่าวอย่างเสียไม่ได้ ไม่ได้มีท่าทีซาบซึ้งใจ ปลาบปลื้มใจ หรือไม่ใกล้เคียงกับสิ่งเหล่านั้น กระทั่งเรียกสีหน้าประหลาดใจจากเสิ่นเสวียนโม่อย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวรู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทีไม่สุภาพ ดังนั้นจึงกระแอมกลบเกลื่อน นางกอดสาวใช้จากนั้นมองหาคนขับรถม้า ทว่าอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บแม้ถูกช่วยกลับมาแต่คงไม่อาจส่งนางกลับจวน

“ข้าจะให้คนไปส่งก็แล้วกัน” เสิ่นเสวียนโม่กล่าวจากนั้นบอกให้คนของเขาไปสำรวจความเสียหายของรถม้า เขายังขี่ม้านำทางรถม้าเพื่อส่งนางกลับจวนโหว ทันทีที่กลับไปถึงมารดาของนางที่ประหลาดใจก็ออกมาด้านนอก สอบถามเรื่องราวจากเสิ่นเสวียนโม่

เฉินหมิงเหยาแอบค่อนขอดในใจเพราะเขาเอาแต่พูดว่าช่วยโดยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน ทว่าเขากลับไม่ยอมกลับไปทันทีหลังส่งนางกลับจวน ดึงดันจะอยู่ต่อเพื่อพบและอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้มารดาของนางรับรู้

หากมิได้เกิดเรื่องในอดีต หากนางไม่ได้ย้อนกลับมา หากนางไม่เคยรู้จักอดีตสามีผู้นี้ บางทีนางก็อาจจะหลงรักเขา...อีกครั้ง เพราะนี่ก็คือสถานการณ์ที่เรียกว่าวีรบุรุษช่วยหญิงงามอย่างแท้จริง

[1]สำนวนจีน  抱大腿 เปาต้าถุ่ย กอดต้นขาของผู้มีอำนาจเพื่อขอความช่วยเหลือหรือเกาะติดเพื่อให้ได้ประโยชน์