บทที่ 1.1

...เฉินหมิงเหยา

นับตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาชะตาก็เต็มไปด้วยวาสนาที่ผู้คนริษยา นางไม่เพียงเกิดมาในตระกูลที่มีความชอบล้นแผ่นดิน แต่ชาติตระกูลยังสูงส่งเป็นที่ตระหนักของคนทั้งแคว้นต้าเหลียง

บิดาของนางเป็นถึงท่านโหวแห่งแดนใต้ ทั้งยังมีฐานะเป็นถึงน้องชายของฮองเฮาองค์ปัจจุบัน ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงฐานะของมารดา ซึ่งเป็นถึงน้องสาวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เช่นนี้แล้วฐานะของนางจึงไม่ธรรมดานับแต่ถือกำเนิด เป็นท่านหญิงที่คนในจวนโหวรักใคร่ตามใจเฝ้าทะนุถนอม

ต้าเหลียงยิ่งใหญ่แผ่นดินมั่นคงผู้คนสงบสุข ฉากหน้าที่เต็มไปด้วยความสวยงามของเมืองเสียนหยาง กลบฝังความวุ่นวายภายใต้ระลอกคลื่นของการแก่งแย่ง ขุนนางเริ่มแบ่งฝ่าย อำนาจในราชสำนักที่ดูเหมือนปรองดองเป็นหนึ่งเดียว บัดนี้เมื่อเหล่าองค์ชายเริ่มเติบใหญ่ การคาดเดาผู้ที่จะมารับตำแหน่งรัชทายาทคนต่อไปก็ยิ่งเข้มข้น

ไม่ว่าจะต้องการหรือไม่ ไม่ว่าจะอยากเกี่ยวพันหรือไม่ จวนโหวของเฉินหมิงเหยาก็ต้องถูกม้วนเข้าไปในเกลียวคลื่นของความวุ่นวายนี้อยู่ดี

ขณะที่อายุได้เพียงสิบสี่ยังไม่ทันได้ปักปิ่น หญิงสาวที่ถูกหมั้นหมายกับซื่อจื่อจวนอวี้กั๋วกง ก็ปักใจว่าต่อไปนางย่อมกลายเป็นอวี้กั๋วกงฮูหยินคนต่อไปอย่างแน่นอนแล้ว เช่นนี้ในใจของนางย่อมไม่แบ่งปันให้กับบุรุษอื่น ด้วยถูกอบรมปลูกฝังในสามคุณธรรมสี่คล้อยตามมาตั้งแต่ยังเด็ก แม้เป็นเพียงการหมั้นหมายแต่ก็นับว่านางเป็นคนของจวนอวี้กั๋วกงแล้วครึ่งหนึ่ง

กล่าวถึงจวนอวี้กั๋วกง...

ตระกูลเสิ่นซึ่งเป็นตระกูลเดิมของไทเฮาที่เหลือรอดจากการแก่งแย่ง แม้บัดนี้ไม่ได้ยิ่งใหญ่เช่นเดิมในอดีต ถึงอย่างนั้นเพราะความดีความชอบที่เคยสนับสนุนให้ฮ่องเต้ได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น ทำให้จนถึงทุกวันนี้อวี้กั๋วกงก็ยังคงมีที่ยืนในราชสำนักอยู่บ้าง

ว่ากันว่าอวี้กั๋วกงกล้าสู่ขอท่านหญิงจวนโหวมาเป็นสะใภ้ นับว่ามีความกล้าและไร้ยางอายไม่น้อย ด้วยจวนของเขานั้นไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าภายในจวนกลวงโบ๋

การแต่งงานสองจวนของชนชั้นสูง ตระกูลเสิ่นและตระกูลเฉินที่ต่างเคยมีความชอบ แม้นี่มิใช่พระบัญชา ไม่ใช่พระเสาวนีย์ ถึงอย่างนั้นฮ่องเต้ก็ไม่ได้คัดค้าน ไทเฮาทรงเห็นชอบ แม้แต่ฮองเฮาเองก็เห็นว่าเหมาะสมแล้ว ดังนั้นเจ้าตัวอย่างเฉินหมิงเหยาจึงได้แต่นับวันรอที่จะได้ขึ้นเกี้ยวแปดคนหามเข้าจวนกั๋วกงอย่างสง่างาม

นางถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าปรารถนาสิ่งใดล้วนมีคนนำมาวางแทบเท้า มือไม่เคยแปดเปื้อน เรื่องกลัดกลุ้มไม่เคยย่างกรายเข้าใกล้ อย่าว่าแต่เรื่องความลำบากใดๆ นางล้วนไม่เคยรู้จัก แม้ไม่ได้เป็นคนเอาแต่ใจทว่าอยากได้อะไรก็ต้องได้ไม่มีใครกล้าขัด

ปีนั้น...นางกำลังจะปักปิ่นจากนั้นก็รอขบวนเกี้ยวจากจวนกั๋วกงมารับอย่างยิ่งใหญ่ ผู้ใดจะรู้ว่ามารดาผู้งดงามสูงส่งจะมีอันจากไปโดยไม่มีสัญญาณเตือน งานแต่งงานถูกเลื่อนออกไปเพราะนางต้องไว้ทุกข์ เฉินหมิงเหยาแอบไปพบกับเสิ่นเสวียนโม่ที่เป็นคู่หมาย เกรงว่าเขาจะไม่พอใจที่การแต่งงานถูกเลื่อนออกไป กลัวเหลือเกินว่าเขาจะไม่รอ...

นับตั้งแต่หมั้นหมายนางก็มีใจให้เขาไม่เผื่อใจสักนิด รู้ว่าแม้เขาจะเย็นชาสักหน่อยแต่ก็ไม่ใช่คนใจร้าย เขาปฏิบัติต่อนางด้วยดีเสมอมา ทั้งยังยอมรับการหมั้นหมายนี้จากใจ เห็นเขาไม่มีท่าทีใดต่อการเลื่อนการแต่งงาน นางสบายใจขึ้นมากกลับจวนไปด้วยความรู้สึกโล่งอก

ทว่า...เพิ่งไว้ทุกข์ครบหนึ่งปี ในจวนกลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น อยู่ๆ เฉินเล่อเยว่น้องสาวต่างมารดาของนางกลับตั้งครรภ์!!!

ในจวนกำลังไว้ทุกข์ พี่สาวยังไม่ออกเรือน น้องสาวกลับตั้งครรภ์และไม่ยอมปริปากว่าผู้ใดเป็นบิดาของเด็กในครรภ์ บิดาของนางโกรธมากสั่งขังเฉินเล่อเยว่เอาไว้ในเรือนห้ามใครเข้าออก