บทที่ 1.3

นางเบิกตามองลอดช่องประตูด้วยความตกตะลึง บิดาของนางที่แท้ไม่ได้ล้มป่วย แต่ถูกบุตรชายที่เขาภูมิใจหนักหนาสังหาร!!!

เฉินหมิงเหยา...ก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก ทว่าอยู่ๆ หน้าอกกลับเจ็บแปลบ ก้มลงมองก็พบว่ามีของมีคมแทงจากด้านหลังทะลุหน้าอกของนางเอง

เสียงประตูเปิดออก...

คนสามคนยืนก้มลงมองนางที่ทรุดตัวล้มลงบนพื้น สายตาของทั้งสามเย็นชาเสียดแทงจนนางเย็นเยียบไปทั้งกาย เสียงสตรีนางหนึ่งดังขึ้นจำได้ว่านั่นเป็นเสียงของผู้ติดตามเสิ่นเสวียนโม่

สตรีนางนี้เป็นเหมือนคนคุ้มกันของอีกฝ่าย ฝีมือดีมาก ท่าทางเย็นชา นางก็คือ...หงอวี๋

เฉินเล่อเยว่กล่าวเสียงเรียบ ‘ข้าก็บอกแล้วว่านางไม่มีที่ไป นางปักใจรักท่านพี่อย่างโง่งมถึงเพียงนี้ หลงคิดว่าตัวเองสูงส่งได้เป็นถึงกั๋วกงฮูหยิน หารู้ไม่ว่านางก็แค่หมากตัวหนึ่งของพวกเราเท่านั้น เห็นหรือไม่...นางกลับมาหาพวกเราเองไม่ต้องเสียเวลาออกไปตามหานางให้เปลืองเวลา’ กล่าวจบก็นั่งลงมองนางด้วยรอยยิ้ม ‘พี่หญิง ท่านคิดจริงๆ หรือว่าท่านพี่มีใจให้ท่าน รู้หรือไม่ว่าที่ท่านไม่ตั้งครรภ์ไม่ใช่เพราะเข้าหอช้า แต่เป็นเพราะท่านพี่แอบให้คนใส่ยาระงับการตั้งครรภ์ให้ท่านต่างหาก ที่ท่านป่วยก็เพราะยาเหล่านั้นที่ท่านดื่มมานานปีกำลังกัดกินท่านช้าๆ อย่างไรเล่า’

แม้แต่ชั่วขณะที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเฉินหมิงเหยา นางก็รู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง นางโง่งมและไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ มองคนไม่ทะลุ ไม่รู้ว่าผู้ใดคือมิตร ผู้ใดคือศัตรู

มองไปยังผู้เป็นสามี...นางเคยรู้สึกว่าเสิ่นเสวียนโม่เคยมีใจให้นาง แม้เขาไม่ใช่คนอ่อนโยนแต่ก็ปฏิบัติกับนางด้วยดีเสมอมา

นางเคยรู้สึกว่าเฉินเล่อเยว่เป็นคนหัวอ่อนว่าง่าย แม้ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก แต่อย่างน้อยพวกนางก็ไม่เคยมีใครทำร้ายอีกฝ่าย

นางเคยรู้สึกว่าเฉินซวี่เสียนเหมาะที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ เขาเองก็ดีต่อนางเสมอมา แม้เห็นชัดว่าระหว่างนางกับเขายังคงมีช่องว่างที่เกิดจากเรื่องในอดีตของบุพการี แต่นางก็คิดเสมอว่าสุดท้ายแล้วทั้งสามก็เป็นพี่น้องที่มีสายเลือดเดียวกัน

...เห็นชัดว่านางไร้เดียงสาจนเกินไป โง่งมจนเกินไป นางต้องมาตายเช่นนี้ บิดาเองก็ต้องมาตายเช่นนี้ ต้าเหลียงเองก็วุ่นวายเพราะการแก่งแย่ง

บัลลังก์ที่กำลังถูกเปลี่ยนผ่าน เพราะคานอำนาจที่กำลังรวมตัวกันเพื่อส่งองค์ชายอีกคนขึ้นเป็นฮ่องเต้ แผนการที่ถูกวางเอไว้ตั้งแต่ต้นนับตั้งแต่การหมั้นหมาย

หรือบางทีมันอาจเริ่มต้นนับตั้งแต่สมรสพระราชทานระหว่างบิดาและมารดาของนาง กระทั่งสั่งสมความแค้น ความเกลียดชังให้พี่ชายและน้องสาวของนาง เป็นเหตุให้นางถูกพี่ชายและน้องสาวของตัวเองสังหาร!!!

นาง...ค่อยๆ หลับตาลงยอมรับในชะตากรรม ยอมรับว่าตัวนางเองไร้เดียงสาเกินไป โง่งมไม่รู้เท่าทัน ไม่รู้จักสังเกตในท่าทีของผู้อื่นที่มีต่อตัวเอง ไม่รู้จักมองคน หรือแม้กระทั่งไม่โกรธแค้น

‘ในเมื่อสวรรค์เลือกให้ข้าตายเช่นนี้ แล้วข้ายังจะทำอะไรได้เล่า’

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายนางได้แต่...ปล่อยวาง

ทว่า...ความว่างเปล่าตรงหน้ากลับไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เพราะข้างหูของนางกลับได้ยินเสียง

แกรก...แกรก

เฉินหมิงเหยาขมวดคิ้วเพราะรำคาญเสียงนั้นเต็มทน นางจะหลับก็ยังไม่อาจหลับสนิท ดวงตาที่พยายามเปิดขึ้น...หนักอึ้ง ความเจ็บปวดที่หน้าอกเริ่มชัดเจนเรื่อยๆ กระทั่งชั่วสุดท้ายของสตินึกคิดที่กำลังหลุดลอย นางรำคาญเสียงราวกับคนกำลังกวาดพื้นนั่น ปากจึงหลุดตะโกนออกมา

“หนวกหูเสียจริง!!!”

แล้วหญิงสาวก็ลืมตาพรวด!!! มองเห็นม่านหน้าเตียงปักลายดอกอวี้หลิง...

“คุณหนู...ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” เสี่ยวหมานเปิดประตูเข้ามา เฉินหมิงเหยากะพริบตามองอีกฝ่าย อยู่ๆ ขอบตาของนางก็ร้อนผ่าว

เสี่ยวหมาน...สาวใช้ที่เติบโตมาพร้อมกันกับนาง คนที่สละชีวิตช่วยให้นางหนีรอดจนกลับไปถึงจวนกั๋วกง ถึงอย่างนั้นเพราะนางโง่งมเกินไป คิดว่าอดีตสามีจะสงสารและยื่นมือช่วยเหลือ นางกลับถูกสังหารอย่างน่าสมเพชต่อหน้าพี่ชายและน้องสาว รวมไปถึงเสิ่นเสวียนโม่ผู้เป็นสามี!!

“เสี่ยวหมาน!!” นางลุกพรวดโผเข้าไปกอดเสี่ยวหมาน ตอนนั้นเองที่สาวใช้อีกสองคนเปิดประตูเข้ามา สายตาของเฉินหมิงเหยามองออกไปนอกห้อง กระทั่งเห็นต้นดอกท้อสามต้นที่ยังคงอยู่ดี

ต้นท้อสามต้นนี้มารดาของนางเป็นคนลงมือปลูกเอง เพราะในวันที่นางเกิดดอกท้อในจวนบานสะพรั่ง ดังนั้นในตอนที่นางย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนใหม่ มารดาจึงปลูกเอาไว้ในสวนเพื่ออวยพรให้นางโชคดี