บทที่ 01 หุ้นส่วนไร้หัวใจ [2]

“โอ๊ย เหนื่อยฉิบหาย” 

ได้ยินเสียงข้าวปั้นบ่นตั้งแต่ยังเดินกลับมาไม่ถึงโต๊ะ

เสียงหอบหายใจของเพื่อนที่เพิ่งจะเดินกลับมาในสภาพไร้เรี่ยวแรง ดึงความสนใจของคาริสาออกมาจากคำถามเรื่องจูบไปโดยปริยาย

“ยัยคริส”

“อะไร”

“แกอ่อยเหรอ ทำไมเขามองแกอย่างนั้น” ข้าวปั้นเดินเลียบๆ เคียงๆ มากระซิบถาม

ใครเดินมาถึงก็ทัก ใครเห็นใครก็บอกจนคาริสาเริ่มจะอึดอัด ผู้ชายอะไรมองได้ไร้มารยาทที่สุด

“นั่นมันคุณภากรนี่หว่า”

“นายรู้จักเหรอไอ้กันต์”

แก้มหอมชิงถามก่อนคาริสาอีกตามเคย

“เขาเป็นบอสฉันเอง”

“บอส?”

“เออ โคตรเนี้ยบ วันไหนเขาเข้าบริษัทนะ ขนหัวลุกกันทั้งแผนก”

“ตกลงเขาเป็นคนหรือผี” คาริสาแสร้งว่า ทั้งที่เธอเองก็เริ่มรู้สึกขนลุก เหมือนจะสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างตอนที่นึกถึงใบหน้าหล่อฉิบหายของเขาคนนั้นขึ้นมา

“คนโว้ย หล่อมาก รวยมาก และที่สำคัญ”

“มีเมียสี่ ลูกอีกหก โอ๊ย!” แก้มหอมถูกข้าวปั้นกระตุกผมจนหน้าหงาย 

คาริสามองออกว่าข้าวปั้นเหมือนจะหลงเสน่ห์ของคนหล่อเข้าแล้ว สายตาดูเชียร์ให้เขาโสดอย่างออกหน้าออกตา 

“โสดสนิท” กันตพงษ์บอกอย่างมั่นใจ

“จริงอะ”

“โกหกแกแล้วฉันจะรวยมั้ง”

“ก็มันแปลกนี่ คุณสมบัติพร้อมเป็นผัวแห่งชาติขนาดนั้น เอาอะไรมาโสด เขาซุกเมียไว้แต่แกไม่รู้หรือเปล่าไอ้กันต์”

“ก็เพราะคุณสมบัติพร้อมเป็นผัวแห่งชาติขนาดนั้นไงล่ะ ความโสดของเขาถึงได้รับการการันตีโดยสาวๆ ทั้งบริษัท รับรองว่าถ้าเขามีผู้หญิงคนไหนในหัวใจล่ะก็ พนักงานสาวๆ อย่างน้อยก็ในแผนกฉันทั้งแผนกคงพากันลางานเพราะอกหัก”

คาริสานั่งฟังไปส่ายหัวไป ลึกๆ แล้วเธอยอมรับในความหล่อของเขา แต่คนที่หล่อ รวย และเพียบพร้อมทุกอย่างแต่ยังครองตัวเป็นโสด อาจเพราะเขามีความสุขกับชีวิตของเขาอยู่แล้วก็ได้ 

สำหรับเธอ หากสามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างมีความสุข การจะเปิดใจรับใครสักคนเข้าไปแบ่งปันความสุขนั้นด้วยกันเป็นเรื่องยาก ครั้งหนึ่งเธอเองก็เคยคิดและเป็นคนแบบนั้น

แต่เหตุผลที่เธอยอมเปิดใจให้ปัตถ์พงษ์ก็เพราะพ่อกับแม่ของเธอแนะนำให้รู้จัก การแต่งงานระหว่างเธอกับเขาเป็นเรื่องของความเหมาะสม 

เธอกับเขามีโอกาสได้ทำความรู้จักกันไม่นาน แต่ก็ไม่ได้รวดเร็วจนน่าตกใจ และในเมื่อได้ลองทำความรู้จักกัน พูดคุยกันตามคำแนะนำของผู้ใหญ่แล้วต่างฝ่ายต่างรู้สึกดีต่อกัน ไม่มีอะไรที่คิดว่าเข้ากันไม่ได้ ทุกอย่างจึงเกิดขึ้นภายใต้การยินยอมพร้อมใจของทั้งสองฝ่าย

“หรือว่าเขาเป็นเกย์”

ข้อสงสัยของแก้มหอมดึงสติของคาริสากลับมาที่ปัจจุบัน

“เออว่ะ มีเหตุผล”

“ไม่เกย์ ที่แผนกฉันมีคนสกรีนแล้ว ชายแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์”

ดูท่าว่าเสน่ห์ของเขาจะสามารถมัดใจได้ทุกเพศทุกวัยจริงๆ

“ถ้าเขายิ้มสักนิด ฉันอาจจะกล้าเดินไปทัก”

“ช่วงนี้เขาเครียดเรื่องน้องสาวน่ะ”

“มีน้องสาวเสียด้วย”

“เออ ชื่อคุณภากานต์ ตอนนี้เข้าโรงพยาบาลเพราะเธอพยายามฆ่าตัวตาย”

“อ้าว ไหงเป็นงั้น”

“แว่วๆ ว่าอกหักน่ะนะ แต่ฉันเองก็ไม่แน่ใจหรอก รู้แต่ว่าไม่เห็นคุณภากานต์ที่บริษัทมาสักพักแล้ว”

“อะไรนักหนาวะ ทำไมผู้หญิงต้องตกเป็นเหยื่อของผู้ชายเลวๆ ตลอดเลย ต่อให้จะสวย รวย หรือว่าเก่งแค่ไหน สุดท้ายก็หนีไม่พ้นผู้ชายเหี้ยๆ ไม่รู้จักพอ” แก้มหอมเหมือนจะอินเป็นพิเศษ คำพูดใส่อารมณ์ของเธอ ดึงสายตาของทุกคนกลับมาที่คาริสา

“พวกแกไม่มีเรื่องอื่นจะคุยกันแล้วเหรอ ไอ้กันต์ เดี๋ยวก็ตกงานหรอก นินทาเขาระยะเผาขนแบบนี้ ไม่ห่วงอนาคตตัวเองเลยหรือไง” คาริสาโบ้ยไปเรื่องอื่นๆ 

“ฉันกับเขามันคนละชั้น” กันตพงษ์แสร้งว่าพลางยกมือขึ้นมาปัดไหล่ ก่อนจะถูกต้นปาล์มผลักหัวทิ่มมาทีหนึ่ง

“มึงชั้นล่าง เขาชั้นบน”

“เออสิ เขาประชุมแต่กับผู้บริหาร อย่าว่าแต่หน้าเลย เขารู้ไหมว่าบริษัทมีพนักงานชื่อกันตพงษ์”

ทุกคนพากันหัวเราะครืน คาริสาส่ายหัวก่อนจะเบะปากแล้วเมินหน้าหนีออกมาจากวงสนทนา แต่กลับกลายเป็นหันมาเจอสายตาของภากรที่ยังเอาแต่นั่งมองเธออยู่เหมือนเคย

“ฉันว่าเขาสนใจแกจริงๆ วะยัยคริส ไม่ละสายตาเลย” แก้มหอม ยังแซวไม่เลิก

“เท่าที่ฟังข้อมูลจากไอ้กันต์ ฉันว่าคุณสมบัติเขาก็ดูไม่เลวนะอาจจะเข้าถึงยากหน่อย แต่ก็ดีกว่าเขาง่ายจนกลายเป็นผัวสาธารณะอย่างคนก่อน แล้วนี่มันกลับไปแล้วเหรอ” 

พูดถึงปัตถ์พงษ์แล้วข้าวปั้นของขึ้นทุกที

คาริสามองไปรอบๆ ซึ่งก็ไม่เห็นปัตถ์พงษ์แล้วจริงๆ 

แม้การแต่งงานจะยกเลิกไปแล้ว แต่เขาก็ยังตามตื๊อเธออยู่ คืนนี้ไม่รู้ง่วงหรือว่าถอดใจถึงได้กลับไปก่อน แต่จะเพราะอะไรเธอก็ไม่คิดจะใส่ใจอยู่ดี

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนแล้วกัน”

“อ้าว แกก็จะกลับแล้วเหรอวะ”

“ตีสองแล้วไหมไอ้ปั้น”

“พรุ่งนี้วันหยุด ไปต่อห้องไอ้ปาล์มกัน”

“แกตกลงกับเจ้าของห้องให้ได้ก่อนแล้วกัน ฉันปวดเยี่ยว” คาริสา บอกปัดก่อนจะรีบลุกออกมา 

แม้จะมากันตั้งแต่ช่วงหัวค่ำจนร้านใกล้ปิด แต่คาริสาดื่มไปเพียงไม่กี่แก้ว เธอใช้เวลาทั้งหมดไปกับการดื่มบรรยากาศ ฟังเพลง ฟังเพื่อนเล่าปัญหาชีวิต บ่นเรื่องงาน สุดท้ายคืนนี้จบที่การนินทาเจ้านาย

“อย่ายุ่งกับเมียกู”

คาริสาหยุดเดินทันที เพราะเธอจำได้ว่าเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่เป็นเสียงปัตถ์พงษ์ 

“ปล่อยกูสิวะ”

เสียงโวยวายของอีกฝ่ายทำให้เธอต้องค่อยๆ ยื่นหน้ามองออกไป

สองตาเบิกโพลงเมื่อเห็นปัตถ์พงษ์ถูกผู้ชายสองคนล็อกตัวเอาไว้ แต่ที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าเห็นปัตถ์พงษ์กำลังจะถูกซ้อม ก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับปัตถ์พงษ์ตอนนี้คือภากร เมื่อครู่ตอนเดินออกมาเธอไม่ทันสังเกตว่าเขาเองก็ลุกออกมาเหมือนกัน