เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 01 หุ้นส่วนไร้หัวใจ [3]
วันที่เผยแพร่:
2025-10-23 00:43:49“ปล่อยกูสิวะ”
เสียงโวยวายของอีกฝ่ายทำให้เธอต้องค่อยๆ ยื่นหน้ามองออกไป สองตาเบิกโพลงเมื่อเห็นปัตถ์พงษ์ถูกผู้ชายสองคนล็อกตัวเอาไว้ แต่ที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าเห็นปัตถ์พงษ์กำลังจะถูกซ้อม ก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับปัตถ์พงษ์ตอนนี้คือภากร เมื่อครู่ตอนเดินออกมาเธอไม่ทันสังเกตว่าเขาเองก็ลุกออกมาเหมือนกัน ภากรถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นสะบัดสองสามที คล้ายจะออกคำสั่งให้คนของเขาลากตัวปัตถ์พงษ์ออกไปอีกทาง “ถ้ามึงกล้าแตะต้องเมียกู กูก็ไม่ปล่อยน้องมึงไว้เหมือนกัน” คำขู่ที่แฝงความอาฆาตเอาไว้ทำคาริสาคิดตามในทันที ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้เลยว่าปัตถ์พงษ์ซ่อนตัวตนที่ร้ายกาจอะไรเอาไว้บ้าง แต่ต่อให้จะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ เธอก็รู้ว่าปัตถ์พงษ์มีความเสี่ยงที่จะตายเพราะปาก เพราะหากเป็นเธอ เธอคงไม่พูดอะไรอย่างนั้นออกมาทั้งที่ถูกล็อกตัวเอาไว้จนดิ้นไม่หลุด พลั่ก! ผิดจากที่คิดเสียที่ไหน ไม่ทันกะพริบตาปัตถ์พงษ์ก็ถูกพาตัวกลับมาก่อนจะถูกภากรชกเปรี้ยงเข้าที่ใบหน้า เธอยืนอยู่ตั้งไกลยังเห็นเลือดกระเซ็นออกจากปาก ถุย! ปัตถ์พงษ์ถ่มน้ำลายปนเลือดลงกับพื้น ก่อนจะหันมาแสยะยิ้ม สายตาดูโรคจิต “แล้วมึงจะได้รู้ว่ากูทำอะไรได้บ้าง น้องสาวมึง เชื่องกับกูยิ่งกว่าหมา” ได้ยินปัตถ์พงษ์พูดถึงน้องสาวของภากรอีกครั้ง ทำให้เธอนึกไปถึงเรื่องที่กันตพงษ์เล่าให้ฟัง “เออ ชื่อคุณภากานต์ ตอนนี้เข้าโรงพยาบาลเพราะเธอพยายามฆ่าตัวตาย” “แว่วๆ ว่าอกหักน่ะนะ แต่ฉันเองก็ไม่แน่ใจหรอก รู้แต่ว่าไม่เห็นคุณภากานต์ที่บริษัทมาสักพักแล้ว” ทบทวนอยู่ไม่นานเธอก็ปะติดปะต่อเรื่องได้ มั่นใจว่าคนที่ทำให้ภากานต์อกหักจนคิดฆ่าตัวตายคือปัตถ์พงษ์! คาริสามองกำปั้นของภากรที่ตอนนี้กำแน่นจนสั่นอยู่ข้างลำตัว ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นเขาคลายมันออกแล้วยกขึ้นบีบรอบคอของปัตถ์พงษ์เอาไว้แน่น ใบหน้าของปัตถ์พงษ์เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ แม้จะพยายามสะบัดตัว แต่ภากรกลับไม่ขยับเขยื้อนสักนิด สองมือไม่หลุด ไม่คลายออกจากรอบคอเลยด้วยซ้ำ นิ่งมากจนน่ากลัว “แคกๆๆๆ” กระทั่งเขาเป็นคนยอมปล่อยมันออกเอง ปัตถ์พงษ์หอบหายใจถี่ กัดฟันกรอดด้วยความโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนออกมา “คนอย่างมึง ตายเร็วไปก็เป็นภาระยมบาล” ภากรยกมือขึ้นบีบปลายคางของปัตถ์พงษ์แน่น คนบีบดูไม่ได้ออกแรง แต่คนถูกบีบหน้าบิดหน้าเบี้ยว “กูจะทำให้มึงได้รู้จักรสชาติของชีวิตที่ขมจนมึงต้องกระอักเป็นเลือด!” คาริสารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดผ่านทางดวงตาของเขา ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านของปัตถ์พงษ์จะถูกสะบัดออก รุนแรงจนได้ยินเสียงฟันในปากกระทบกันดังมาจนถึงจุดที่เธอยืนอยู่ ในหัวใจของคาริสาหวาดหวั่นกับภากรอยู่ไม่น้อย แต่ในทางกลับกัน เธอไม่มีความรู้สึกสงสารปัตถ์พงษ์อยู่เลยสักเสี้ยวเดียว ทั้งหมดอาจฟังดูเลือดเย็น ไร้มนุษย์ธรรม แต่เธอที่เคยถูกผู้ชายคนนั้นหักหลังย่อมรู้รสชาติของความเจ็บปวดนั้นดี และหากเธอมีพี่ชาย เธอคิดว่าเขาก็คงจะปกป้องเธออย่างที่ภากรทำ “บอกแล้วไงคะว่ากลับไม่ดึก” แต่ในเมื่อเธอไม่มีพี่ชาย เธอก็ต้องปกป้องตัวเอง ดูแลตัวเอง และแก้แค้นด้วยตัวเอง การปรากฏตัวของเธอทำให้ปัตถ์พงษ์เบิกตาโพลง แม้แต่ภากรยังหันมามองด้วยสายตาคาดไม่ถึง คาริสาเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขา ยกมือขึ้นคล้องแขนเขาแล้วยิ้มให้ แม้ตอนก่อนหน้านี้เธอจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาอาจจะแอบชอบเธอเหมือนอย่างที่เพื่อนแซว แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเขาคงอยากจะเข้าหาเธอเพราะต้องการแก้แค้นปัตถ์พงษ์ “คิดถึงจังเลยค่ะ” เธอยิ้มให้ภากรพร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบแก้มเขาเบาๆ นับเป็นครั้งที่สองที่เธอฉวยโอกาสเข้าหาเขาอย่างหน้าไม่อาย กอดแขนเขาอย่างสนิทสนมก่อนจะหันหน้ากลับไปส่งยิ้มให้ปัตถ์พงษ์ที่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม “คริส!” คาริสาเลิกคิ้วสูงแล้วฉีกยิ้มยั่วโมโหกลับ เอียงคอซบไหล่ภากรเพราะรู้ว่ามันจะยิ่งทำให้ปัตถ์พงษ์เดือดดาล ยั่วโมโหจนพอใจเธอก็ยกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วสะบัดเบาๆ สองสามครั้ง เลียนแบบท่าทีของภากรที่เธอเคยเห็น ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ผล เพราะคนของภากรก้มหัวรับคำสั่งของเธอ รีบพาตัวปัตถ์พงษ์ออกไปพ้นสายตาทันที
บทล่าสุด
วิวาห์จองเวร บทส่งท้าย [2]
“ได้ยินว่าเป็น...”“พอๆๆ ไม่ต้องพูดๆ ถือว่าขอ” คาริสาอยากจะร้องไห้ ทำไมเรื่องมันถึงได้กลายเป็นแบบนั้นไปได้“พี่ว่าคราวนี้น้องคริสมีพิรุธครับ”“พี่ดินไม่ต้องพู้ดดด”“เหอะ สารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง” ภากรที่นั่งฟังอยู่ตั้งแต่แรกรีบถาม “เตือนแล้วทำไม่เชื่อ”“ก็ใครจะไปรู้เล่า!”“คาริสาครั้งที่หนึ่ง” คาริสาหลับตาแน่น กวาดสายตามองเพื่อนแต่ละคนแล้วอยากตบกบาลเรียงตัว ในที่นี้มีแค่ภูมิพัฒน์ที่ไม่รู้ว่าคุณกานต์ที่พูดถึงคือภากานต์ น้องสาวของภากร“คือว่าไอ้กันต์มัน...”“มันอะไร”“มันชื่อกันตพงษ์ค่ะ”“แล้วไง”“แล้วไอ้คุณกันตพงษ์เนี่ย มันเป็นพนักงานบริษัทของคุณไงคะ แฮ่” คาริสายิ้มแห้งใส่ ภากรหนังตากระตุกอยู่หลายที“เพื่อนคุณ เป็นพนักงานบริษัทผม”“ค่ะ แล้วตอนนี้มันก็...”“จีบยัยกานต์”“เอิ่ม ไม่ฟันธงค่ะ แบบว่าอาจจะคนละกานต์ เนอะ”“ไม่ต้องมาเนอะ” ภากรมองดุใส่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาน้องสาวทันที แต่ไม่ทันจะได้โทรออก คาริสาก็รีบห้ามเอาไว้“ไม่ต้องโทรหรอกค่ะ น้องกานต์โตแล้ว อีกอย่างถึงไอ้กันต์มันจะกวนโมโหไปบ้าง แต่มันเป็นคนดีนะคะ”“เหอะ”“นะคะ ฉันเชื่อว่ามันทำให้น้องสาวคุณยิ้มได้แน่ ขนาดมันพูดคน
วิวาห์จองเวร บทส่งท้าย [1]
“ค่ะแม่ ถ้าตารางงานคุณกรเขาลงตัวแล้วคริสจะโทรบอกอีกทีนะคะ แล้วเจอกันค่ะ” คาริสาวางสายด้วยความอารมณ์ดี “หน้าบานเชียวนะ” ตุลาที่กำลังขับรถอดไม่ได้ที่จะแซว เพราะเขาเองก็เพิ่งรู้ว่าภากรขอคาริสาแต่งงานแล้ว หนำซ้ำยังเร่งให้เธอนัดกับวันพ่อแม่เพื่อจะได้เข้าไปแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ“อิจฉาเหรอคะ”“เรามีอะไรให้พี่ต้องอิจฉา ก็แค่กำลังจะแต่งงาน ว่าที่เจ้าบ่าวหน้าตางั้นๆ ฐานะกลางๆ แค่กินส้มไม่เคยแกะเปลือกเอง” ตุลาแกล้งว่า พร้อมกับจอดรถที่หน้าร้านอาหารที่นัดกับเพื่อนเอาไว้ หนึ่งในนั้นคือว่าที่เจ้าบ่าวของคาริสาที่เขาเพิ่งจะนินทาไปเมื่อครู่ แต่วันนี้นอกจากจะมีเพื่อนของฝั่งว่าที่เจ้าบ่าวแล้ว ก็ยังมีทีมเพื่อนจากฝั่งว่าที่เจ้าสาวมากันครบทีมด้วยเมื่อช่วงเย็นคาริสาแวะไปที่บ้าน จึงให้ตุลาแวะไปรับเพราะภากรติดประชุม แต่ประชุมของเขาคงเสร็จเร็ว เขาถึงมาถึงร้านก่อนเธอและตุลาเสียอีกบรรยากาศในร้านครึกครื้นและสนุกสนาน ได้ยินเสียงหัวเราะของต้นปาล์มกับข้าวปั้นดังมาแต่ไกล“พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนแล้วกัน”“ค่ะ” คาริสาเดินตรงไปที่โต๊ะเพียงลำพังเพราะตุลาเดินแยกไปเข้าห้องน้ำ มองเห็นใบหน้าหล่อๆ ของภากรแล้วเธออดไม่ได้ที่จะ
วิวาห์จองเวร บทที่ 04 ไม่เป็นของคุณ [4]
“ได้ ลองดีกับผมเหรอ เดี๋ยวเห็นดีกันแน่คาริสา” เขาพูดชื่อจริงของเธอทีไร เธอรู้สึกเหมือนถูกอาจารย์ฝ่ายปกครองเรียกไปตักเตือนทุกที พูดจบเขาก็กระชากข้อมือของเธอให้เดินตามเขาไป ใช้อีกมือหนึ่งรื้อค้นห้องของเธออย่างถือวิสาสะ แต่เขาไม่มีทางหามันเจอแน่ๆ คนอย่างเธอไม่โง่พอจะเก็บข้อมูลเอาไว้ในที่ที่ใครก็หาเจอหรือหยิบไปได้ง่ายๆ แน่นอนเดินตามเขาที่ค้นห้องเธอทั่วทั้งห้องก็ยังหาไม่เจอ มือเธอเขาก็ไม่ยอมปล่อยเหมือนกลัวว่าเธอจะหนี“คุณกำลังทำผมหงุดหงิดนะคริส”“แล้วยังไงคะ จะชกฉันเหมือนที่คุณทำกับปัตถ์พงษ์งั้นเหรอ หรือจะโทรตามลูกน้องคุณมาสั่งสอนฉันล่ะ” เธอถามอย่างท้าทาย ภากรสูดหายใจจนอกผาย“จะปล่อยมือฉันได้หรือยัง”“เอกสาร?”“บอกแล้วไงว่าไม่ให้ คุณก็มีคนของคุณตั้งเยอะตั้งแยะ จะมาเอาข้อมูลจากฉันไปทำไม ไอ้ที่คุณรู้อยู่มันอาจมากกว่าที่ฉันมีก็ได้” คาริสาบอกอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเมินหน้าหนี สะบัดมือเขาอยู่หลายครั้งแต่สะบัดเท่าไรก็ไม่หลุด“แลกกับที่ผมมี”“ไม่”“คุณจะเอายังไง”“ไม่เอายังไง เชิญคุณกลับไปได้แล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับ” คาริสาไล่อย่างไร้เยื่อใยภากรกัดฟันกรอดเพราะไม่เคยมีใครกล้าแข็งข้อใส่เขาอย่างนี้มาก่
วิวาห์จองเวร บทที่ 10 มัดใจ [4]
“คริส”“คะ”“ผมรักคุณนะ” เขาย้ำแล้วเดินเข้ามาหาเธอ จับมือเธอทั้งสองข้างขึ้นมาจูบ“กลัวฉันทำอาหารให้กินอีกเหรอคะ” เธอแกล้งเย้า“เปล่า ผมแค่อยากบอกคุณว่าไม่ว่าคุณจะเป็นยังไงผมก็รัก ไม่ว่าคุณอยากทำอะไร ผมก็จะสนับสนุน แต่ไม่จำเป็นต้องพยายามเปลี่ยนตัวเองเพื่อผม”เธอไม่คิดว่าแค่การอยากลองทำอาหารให้เขากินจะกลายเป็นประเด็นที่เขากังวล“คุณเคยบอกผมว่าความรักจะไม่ทำให้เรารู้สึกเหนื่อย ผมก็เลยเชื่อแบบนั้นมาตลอด และไม่อยากให้คุณเหนื่อยเพราะผม” ภากรลูบหัวเธอเบาๆ พาทำให้เธอน้ำตารื้นเพราะซาบซึ้งใจ“เราเหนื่อยแค่ตอนเอากันก็พอ”“ฉันจะกำลังซึ้งเลยค่ะ”“หรือคุณไม่เหนื่อยล่ะ”“เหนื่อยค่ะ ขาไม่มีแรงแล้ว อุ้มไปแช่น้ำหน่อยได้ไหมคะ” เธอยิ้มกว้างแล้วยกสองแขนสองขากอดเขาเอาไว้ทันที แค่เขาหมุนตัว ก้นเธอก็ลอยจากเคาน์เตอร์แล้วภากรอุ้มเธอไปนั่งในอ่างอาบน้ำ ปิดน้ำเพราะปริมาณน้ำเกือบจะล้นอ่างพอดี ตีฟองบาธบอมเล่น ตอนแรกเขาบอกว่าเธอเหมือนเด็ก แต่ไปๆ มาๆ เขากลายเป็นคนซื้อมาให้เธอแช่เพราะเขาชอบดมกลิ่นมันผ่านผิวของเธอ“เคยสระผมให้ใครมาก่อนไหมคะ” เธอขยับมาหาเขา ล้มตัวลงหนุนผ้าขนหนูที่เขาเอามาม้วนรองไว้ให้ ส่วนเขานั่งอยู่นอ
วิวาห์จองเวร บทที่ 10 มัดใจ [3]
“ให้ผมตายแทนคุณยังได้เลย” เขาตอบอย่างเอาอกเอาใจ ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากของเธอในทันที นุ่มนวลแต่กลับทำให้เธอเร่าร้อนขึ้นอีกครั้งเสื้อผ้าของเธอถูกเขาถอดออกไปอย่างงงๆ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาอุ้มเธอมาที่โซฟา รั้งเธอนั่งลงบนตักเขา สองมือบีบขยำสองเต้าของเธอจนปวดตึงไปหมดสองขาของเธอถูกขายาวๆ ของเขาขวางไว้ไม่ให้หุบเข้าหากัน ในขณะเดียวกัน ริมฝีปากของเธอก็ยังถูกเขาครอบครองจนเสียงครางดังอื้ออึงในลำคอครู่ใหญ่กว่าที่เขาจะถอนริมฝีปากออก เธอหอบหายใจถี่ ไม่เคยถูกเขาปลุกปั่นไม่หยุดแบบนี้มาก่อน“ตอนทำไม่ทันคิดใช่ไหมว่าสุดท้ายแล้วตัวเองจะลำบาก”“ฉัน...” คาริสากัดปากตัวเอง ก่อนที่ความกระสันจะถูกเขาปลุกขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่แตะปลายนิ้วลงบนจุดอ่อนไหวแล้วขยี้ไปมาเบาๆ“คะ คุณกรคะ”“ยกสองคุณต้องเหนื่อยกว่าผมแน่ แต่ผมจะตั้งใจอย่างดี” เขากระซิบบอกที่ข้างหู ก่อนจะขยับปลายนิ้วที่จุดอ่อนไหวของเธอเร็วขึ้น พร้อมกับมืออีกข้างที่ขยี้ยอดอกของเธอราวกับอยากเร่งให้เธอแตกสลายเธอดิ้นอยู่บนตักของเขา ปลายเท้าเกร็งจนหงิกงอ สองขาเกี่ยวพันอยู่กับขาของเขา ไม่ว่าจะพยายามต้าน พยายามหุบมันเข้าหากันเท่าไรก็ทำไม่ได้เลย“กรคะ อื้อ ฉันเ
วิวาห์จองเวร บทที่ 10 มัดใจ [2]
“ยั่วผม” คาริสาเบิกตาโพลง แต่เพิ่งจะรู้ตัวว่าตกหลุมพรางเขาเข้าเสียแล้วก็ตอนที่เขาดึงเธอขึ้นจากเก้าอี้แล้วใช้ร่างกายต้อนให้เธอให้หันกลับมาที่โต๊ะทำงาน จูบเบาๆ ที่ท้ายทอย ไซ้ซอกคอจนเธอขนลุก เม้มหนักเสียจนเธอรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ สองมือจับขอบโต๊ะแน่น“คะ คุณต้องประชุมนะคะ”“อยู่ๆ คอมพิวเตอร์ผมก็เสียน่ะ” ข้ออ้างของเขาทำเธอยิ้มกว้าง แต่ไม่ทันตั้งตัว เขาก็สอดมือเข้ามาจากชายเสื้อ ขยำหน้าอกของเธอเต็มมือ“คุณกรคะ”“คุณต้องยั่วผมมากกว่านี้อีก”“อื้อ อย่าล้วงสินะ คะ คุณกร” เธอร้องห้ามพลางหุบขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติเมื่อเขาล้วงมือลงไปใต้กางเกงชั้นใน “อ๊ะ คุณกรคะ”“แบบนั้นแหละคริส อย่างคุณไม่ต้องเสียเวลาทำอาหารหรอก มาทำกับผมนี่”เขารั้งปลายคางของเธอให้หันกลับไปหาเขาแล้วประทับจูบหวามลงมาอย่างรวดเร็วเธอยกสองแขนขึ้นคล้องรอบลำคอของเขาที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ชายเสื้อถูกดึงขึ้นมาเหนือหน้าอก ตะขอบราเซียถูกปลดออกแล้วดึงขึ้น แต่ยังไม่ได้ถูกถอดออกไปภากรขยำหน้าอกหนักมือ ขยี้ยอดอกสีสวยของเธอด้วยปลายนิ้ว เขี่ยมันขึ้นลงกระตุ้นให้เธอเสียวจนร้องครางกลางหว่างขาเริ่มแฉะจนเกิดเสียง เขาค่อยๆ สอดนิ้วเรียวเข้าสำรวจในช่องอ
วิวาห์จองเวร บทที่ 07 คุณเป็นของผม ผมเป็นของคุณ [6]
“คุณ...จะหยุดเหรอคะ”“ไม่ ผมไม่ไหวแล้วคริส แต่ถ้าคุณไม่พร้อม ผมจะรอ” เขาปลอบเธอที่ดูเสียขวัญพลางรูดชักแท่งเอ็นในมือเพื่อปลอบมันไปพร้อมๆ กัน“ฉันจะอดทนค่ะ” เธอเอาใจเขาทั้งที่ตัวเองหวาดหวั่น ภากรจูบขอบคุณแล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้งหัวใจของเขาเต้นแรง ร่องร้อนของเธอกำลังผลักเขาลงไปในห้วงปรารถนา“อื้อ” คา
วิวาห์จองเวร บทที่ 07 คุณเป็นของผม ผมเป็นของคุณ [4]
“จะอาบน้ำให้สร่างเมาก่อนหรือจะเอาเลย”“คุณจะบ้าไปแล้วหรือไง” เถียงชัดถ้อยชัดคำขาดนี้ เธอน่าจะสร่างเมาแล้ว“เอาเลยแล้วกัน” พูดจบก็อุ้มเธอขึ้นพาดบ่าแล้วพาตัวเข้าห้องนอนทันที“อย่านะ คุณภากร!” เพียะ!ถูกเขาฟาดก้นไปทีหนึ่งเพราะดิ้นไม่หยุด“ฉันเจ็บนะ”“ก็อย่าดิ้น”“คุณจะทำบ้าอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไ
วิวาห์จองเวร บทที่ 07 คุณเป็นของผม ผมเป็นของคุณ [3]
“ดื่มไปเยอะหรือไง เคยสงสารตับคุณบ้างไหมคาริสา”“เหอะ”“ที่ผมพูดเนี่ย เพราะผม...”“ฉันรู้ค่ะ ต่อให้ฉันไม่ได้เป็นพยาบาลฉันก็รู้ว่าถึงจะมีเงินมากมายก็ซื้อสุขภาพที่ดีไม่ได้ เพราะฉะนั้นไม่ต้องมาสอน”ภากรกัดฟันกรอด ยกมือขึ้นกุมขมับเพราะเส้นเลือดเริ่มจะเต้นตุบๆ คล้ายจะแตกให้ได้“ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมกับผิง”
วิวาห์จองเวร บทที่ 07 คุณเป็นของผม ผมเป็นของคุณ [1]
โรงพยาบาล“นายลองดูนี่แล้วกัน” ขนมผิงยื่นโทรศัพท์มือถือที่ค้นเจอจากใต้หมอนของภากานต์ให้เขาก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง พยาบาลเข้ามาทำความสะอาดห้องและเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้กับภากานต์ตามปกติ แต่พบว่ามีโทรศัพท์ซุกอยู่ใต้หมอนหนึ่งเครื่องจึงรีบโทรบอกเธอ เธอโทรบอกภากรในทันที แต่ภากานต์ได้ยินเข้าจึงไม่พอใจ อา
บางทีคุณอาจจะชอบ
มรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ143.9K viewsท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.2K viewsเจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด126.7K viewsภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว274.8K viewsเด็ดปีกเวหา
Coffee Lemonade / Gemini Leo123 viewsสามีตัวน้อยของบอส (บอสของผม)
PR Star Ploy119 viewsรวมเรื่องแซ่บ (10) NC20+
Beefy Cat227 viewsพยัคฆ์ร้ายล่ามรัก
พัดลดา149 views
