บทที่ 01 หุ้นส่วนไร้หัวใจ [1]

Pick a Bar

01.03 น.

“ฉันว่าผู้ชายคนนั้นเขามองแกอยู่นานแล้วนะยัยคริส”

“ช่างหัวมันสิ” คาริสาตอบอย่างไม่ใส่ใจ เพราะเธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าปัตถ์พงษ์นั่งเฝ้าเธออยู่ 

ครบสองสัปดาห์แล้วที่เธอตัดสินใจยกเลิกงานแต่งงาน ซึ่งค่าเสียหายทั้งหมดของงานในวันนั้นทางครอบครัวของปัตถ์พงษ์เป็นคนรับผิดชอบ

ค่าเสียหายที่ชดใช้ได้ด้วยเงิน ก็จ้องจ่ายด้วยเงิน แต่ค่าเสียหายทางความรู้สึกของเธอ ก็มีราคาที่ปัตถ์พงษ์ต้องจ่ายเหมือนกัน

“ฉันไม่ได้หมายถึงไอ้ปัตถ์โว้ย แกมองก่อนสิ” แก้มหอมเขย่าแขนไม่เลิก 

คาริสาถอนหายใจพลางดึงนิ้วขึ้นจากแก้วเหล้าที่กำลังเขี่ยก้อนน้ำแข็งเล่นฆ่าเวลา มองตามสายตาของเพื่อนออกไป

“เขานั่งมองแกอยู่ตรงนั้นตั้งแต่มาถึง รู้จักเหรอวะ”

“ไม่” ปฏิเสธก่อนจะหันหน้ากลับมาทางเดิม นั่งเขี่ยน้ำแข็งในแก้วเหล้าต่อไปเงียบๆ

“คนอะไรวะ หล่อฉิบหาย”

“ชอบก็ไปจีบ มัวแต่นั่งบ่น เดี๋ยวหมาจะคาบไปแดก”

“เขามองแกตาเป็นมันอย่างนั้น ฉันว่าเขาไม่น่าจะชอบทรงอย่างฉันหรอก ขืนฉันเดินเข้าไปก็มีแต่ฉันนี่แหละที่หมา” แก้มหอมพูดไปถอนหายใจไป

“แล้วต้องแบบไหนถึงจะชอบทรงอย่างแกวะ”

“ไม่รู้สิ ของแบบนี้เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เอง”

“ทฤษฎีเก่ง ฉันจะบอกอะไรแกให้นะยัยแก้ม สมัยนี้แล้วถ้าแกมัวรอผู้ชายมาจีบก่อนก็โน่นเลย” คาริสาชี้นิ้วขึ้นไปบนหลังคาร้าน

“อะไร”

“อนาคตแก เตรียมหอบผ้าหอบผ่อนปีนขึ้นไปนอนบนคานเถอะ” 

หัวเราะในลำคอแล้วกระดกเหล้าเข้าปากย้อมใจ

“ชิ ฉันกลัวเสียที่ไหน ไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย เห็นกันอยู่ว่าแกปีนตามฉันขึ้นมา”

ถูกย้อนเสียจนต้องหันไปจิปากใส่

ตื๊ด~

ไม่ทันได้เอาเรื่อง โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมาเสียก่อน แก้มหอมยื่นหน้ามามองหน้าจอด้วยความอยากรู้ทั้งที่เจ้าของโทรศัพท์ไม่ได้อยากรู้หรือตื่นเต้นกับสายเรียกเข้าช่วงดึกเลยสักนิด

“ทำไมแกไม่บล็อกเบอร์มันไปเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว”

เห็นชื่อของปัตถ์พงษ์ที่คาริสาบันทึกเอาไว้ว่า ‘ไอ้ชาติชั่ว’ แล้วแก้มหอมอดจะถามได้

“เห็นคนทุรนทุรายแล้วสบายใจดี”

“ไม่รำคาญบ้างหรือไง หรือว่าตัดบัวยังเหลือไย”

“ฉันรอเวลาขุดรากถอนโคนบัวต่างหาก” คาริสายืนยันอย่างมั่นใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดหย่อนลงในถังน้ำแข็ง

“โอ้โห เป็นคนรวยนี่ทำอะไรก็ดูคูลไปหมด ถ้าเป็นฉันทำนะ แม่ด่าบ้านแตกเหมือนซื้อให้ ทั้งที่ฉันผ่อนเอง”

“ถ้าฉันซื้อเองฉันก็คงเสียดายเหมือนกัน”

“อ้าว แม่แกซื้อให้เหรอ”

“มัน”

คำเดียวสั้นๆ ทำแก้มหอมตบเข่าฉาด ดึงถังน้ำแข็งไปตรงหน้าแล้วจับโทรศัพท์วนในถังน้ำแข็งอย่างต้องการจะให้มันพังให้สิ้นเรื่องสิ้นราว

คาริสามองหางตาแล้วส่ายหัว ยกมุมปากยิ้มนิดๆ เพราะเธอเองก็รู้สึกสะใจ หากแก้มหอมไม่ทำ เธอก็กำลังจะทำอยู่พอดี

“ยัยคริส”

“อะไร” หันไปส่งยิ้มให้ ‘ต้นปาล์ม’ เพื่อนอีกคนที่มาด้วยกัน นอกจากแก้มหอมกับต้นปาล์มแล้ว ก็ยังมี ‘ข้าวปั้น’ กับ ‘กันตพงษ์’ ที่ตอนนี้ไปยืนดึงดาวกันอยู่หน้าเวทีโน่น

“ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันจะกลืนแกเหรอวะ”

คำถามมาแนวเดียวกันกับแก้มหอม คาริสาถอนหายใจแล้วมองกลับไปที่มุมเดิมอีกครั้ง 

ผู้ชายคนนั้นยังคงนั่งมองเธอไม่วางตา ยิ่งรู้ว่าเธอมองกลับไปเขาก็ยิ่งจ้อง ไม่แม้แต่จะหลบสายตา พอมองตากันได้สักพักเธอจึงเริ่มรู้สึกคุ้น

ใบหน้าหล่อคมเข้มเหมือนอย่างที่แก้มหอมพูดว่า ‘หล่อฉิบหาย’ คิ้วหนา ตาดุ จมูกโด่ง ปากแดง ครบสูตรความผัวในที่มืด แต่ไม่แน่ใจว่าหากเจอกันในที่สว่าง เขาจะยังดูดีแบบนี้ไหม คาริสาพยายามเค้นภาพจำในหัว แต่ก็เหมือนจะเลือนราง คลับคล้ายคลับคลาขึ้นมาว่า...

“เหี้ย”

“อะไรของแก”

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร” 

ปฏิเสธพร้อมกับส่ายหัวอยู่หลายที ในอกร้อนวูบวาบ เม้มริมฝีปากไม่หยุดเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือคนที่เธอเคยดึงเขามาจูบต่อหน้าปัตถ์พงษ์

เธอทำจริงหรือเปล่า มันเหมือนจริง แต่ก็เหมือนไม่จริง จะคิดว่าฝันแต่สายตาของเขาในภาพจำ ก็ดันเหมือนกับที่เห็นอยู่ตอนนี้ไม่มีผิด