บทนำ [3]

เพล้ง!

สองมือเล็กจับผ้าปูโต๊ะแน่นแล้วสะบัดพรึ่บเพียงครั้งเดียว แจกันดอกไม้นับสิบใบด้านบนก็ร่วงลงมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น เธอยืนมองมันแล้วเหยียดยิ้มทั้งน้ำตา

เดินตรงต่อไปที่ซุ้มดอกไม้สำหรับถ่ายรูปกับแขก จ้องมองชื่อของเธอกับปัตถ์พงษ์ด้านบนแล้วยิ่งน้ำตาไหล กัดฟันกรอดก่อนจะเอื้อมคว้าผ้าสีขาวด้านข้างซุ้มแล้วกระชากมันออกทันที

ดอกไม้ด้านบนร่วงหล่นลงมาพร้อมกับป้ายชื่อของบ่าวสาว หัวใจสีแดงสองดวงที่คล้องกันอยู่ตรงกลาง หักครึ่งด้วยปลายเท้าที่เธอกระทืบลงไปนับครั้งไม่ถ้วน

คาริสาทำลายทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังสะท้อนอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยง เธอกรีดร้องท่ามกลางหมู่ดอกไม้ กวาดสายตามองไปรอบตัวอีกครั้งเพื่อซึมซับและดื่มด่ำกับบรรยากาศแสนสุขที่น่าเศร้าให้ถึงที่สุด ทำลายทุกอย่างจนพอใจแล้ว จึงพาตัวเองเดินกลับออกมา

“คะ คุณคริส” 

“คิดค่าเสียหายทั้งหมดแล้วแจ้งคริสมาแล้วกันนะคะ”

ฝืนยิ้มพร้อมกับยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา เพราะนอกจากค่าดอกไม้และอื่นๆ ที่ตกลงกันเอาไว้แล้ว อาจจะต้องมีค่าเสียหายของอุปกรณ์ต่างๆ ที่เธอต้องจ่ายเพิ่ม

ยิ้มให้ทุกคนแล้วเดินกลับไปที่ลิฟต์เพื่อกลับไปขึ้นไปบอกความจริงกับพ่อและแม่ของเธอที่ห้องพัก

ตุ้บ!

ทว่าก่อนจะถึงลิฟต์ ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และความขมขื่นในอกก็ทำให้เธอเดินเซไปชนกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะเดินไปที่ลิฟต์เหมือนกัน เขารับเธอไว้ในอ้อมแขน วินาทีที่ได้สบตากับเขา เธอรู้สึกราวกับต้องมนตร์

เขาประคองเธอยืนขึ้นแล้วค่อยๆ ปล่อยมือเหมือนกลัวว่าเธอจะทรงตัวไม่ไหว เธอยิ้มขอบคุณเขา สะบัดหัวตัวเองอยู่หลายครั้ง เอียงคอมองเขาให้ชัดเพราะไม่แน่ใจว่าเขาใช่แขกที่จะมาร่วมงานแต่งงานของเธอไหม แต่จ้องอยู่สักพักก็ยังไม่รู้สึกคุ้น

ใบหน้าของเขาเรียบเฉย สุขุม แต่งกายสมาร์ต เนี้ยบตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าทั้งที่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาตีสาม ด้านหลังมีผู้ชายสองคนยืนเยื้องออกไป ห่างไปไม่ไกลมาก พอมองออกว่ามาด้วยกัน หนึ่งในสองเหมือนจะก้าวเข้ามาหาเธอ แต่ทันทีที่เขายกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย คนของเขาก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที

คาริสาไม่ได้คิดจะใส่ใจ เพราะหางตาของเธอเหลือบไปเห็นใครอีกคนกำลังเดินมา 

“คริส” ปัตถ์พงษ์เบิกตาโพลงเมื่อเห็นเธอยืนอยู่หน้าลิฟต์

คาริสากลอกตาพลางแค่นหัวเราะในลำคออย่างคนเมา ตั้งใจจะเดินหนีเพราะไม่อยากจะฟังคำแก้ตัวใดๆ แต่ก้าวเท้าออกไปได้เพียงครึ่งก้าว เธอก็เปลี่ยนความคิด ถอยกลับออกมายืนอยู่ที่เดิม 

ในอกของเธออัดแน่นไปด้วยความคับแค้นใจ ประกอบกับสติสัมปชัญญะที่หลงเหลืออยู่น้อยนิดสั่งให้เธอยื่นมือออกไปกระชากสาบเสื้อสูทของชายแปลกหน้าลงมาแล้วจูบเขาต่อหน้าปัตถ์พงษ์

ริมฝีปากของเธอกับเขาคนนั้นสนิทแนบแน่นกับพอดิบพอดี สายตาของเธอจ้องมองเขา เช่นเดียวกันกับที่เขาจ้องมองเธอ 

คาริสาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรง ได้กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งออกมาจากลมหายใจของตัวเอง แต่ไม่ทันจะได้ตั้งสติ ปัตถ์พงษ์ก็กระชากข้อมือของเธอออกจากสาบเสื้อของชายแปลกหน้าอย่างรุนแรง

“คริส!”

เสียงตะคอกของปัตถ์พงษ์ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกตกใจเลยสักนิด หนำซ้ำยังตั้งใจจะหันไปยิ้มให้เขา ทั้งที่ในใจรู้สึกรังเกียจ ขยะแขยงเหลือเกิน

“ทำบ้าอะไรของคุณ” ปัตถ์พงษ์ถามด้วยความเดือดดาล แต่เธอเดือดยิ่งกว่า 

คนมีชนักติดหลังเริ่มกระวนกระวายเมื่อถูกเธอจ้อง ยิ่งเห็นว่าใบหน้าของเธอเปื้อนคราบน้ำตา ยิ่งเลิ่กลั่กเก็บทรงไม่อยู่

“นี่คุณ...”

เพียะ!

“สารเลว”

ปัตถ์พงษ์เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

“จะไปตายที่ไหนก็ไป”

“พูดอะไรของคุณ เรากำลังจะแต่งงานกันนะคริส” 

หน้าไม่อาย ทำไมคนตรงหน้าถึงยังกล้าพูดเรื่องการแต่งงานออกมาเต็มปาก

“ใครจะแต่งก็แต่ง ฉันไม่แต่ง”

“คุณจะบ้าไปแล้วเหรอ”

“ฉันบ้าแต่ไม่โง่ ถ้าคุณหน้าบางมาก อายแขกที่เชิญมาแล้ว ก็โทรตามอีกะหรี่ที่คุณไปเอากับมันเมื่อกี้มาแต่งแทนฉันก็แล้วกัน แต่งแล้วจะพากันไปลงนรกขุมไหนด้วยกันก็เชิญ ไป๊!” คาริสาแผดเสียงดังลั่นก่อนจะผลักหน้าอกของปัตถ์พงษ์ออกสุดแรงแล้วเดินหนีเข้าไปในลิฟต์ทันที

หางตาเหลือบเห็นว่าปัตถ์พงษ์กำลังจะก้าวตามมา แต่ถูกผู้ชายตัวสูงคนนั้นที่เธอเพิ่งจะฉวยโอกาสจูบเขาเมื่อครู่ยกมือขึ้นขวางเอาไว้ ไม่ทันได้ยินหรือได้พูดอะไร ประตูลิฟต์ก็ปิดลงเสียก่อน 

เมื่อรอบกายถูกความเงียบปกคลุม เสียงของปัตถ์พงษ์จึงดังขึ้นในหัว 

‘เรากำลังจะแต่งงานกันนะคริส’

แต่ไหนแต่ไรมาเธอเคยได้ยินมาว่าการแต่งงานกับคนผิด มันเหมือนการตกนรกทั้งเป็น แต่นี่เธอยังไม่ทันได้เข้าพิธีแต่งงานด้วยซ้ำ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนตัวเองตกนรกเสียแล้ว