บทนำ [2]

“กรี๊ดดด!!!” 

ที่สุดแล้วเธอก็กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ก๊อกๆๆ

“น้องคริส เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ช่างแต่งหน้ารีบเดินมาเคาะประตูห้องน้ำ 

คาริสาโกรธจนตัวสั่น ในอกเดือดพล่านแต่ในสมองกลับว่างเปล่า คล้ายกับระบบประมวลผลหยุดทำงานไปชั่วขณะ แต่สิ่งที่เธอไม่สามารถห้ามหรือหยุดมันไม่ได้เลยคือน้ำตา เพราะไม่ว่าจะพยายามปาดมันออกกี่ครั้ง ก็ยังมีหยดใหม่ไหลเติมลงมาเสมอ 

ก๊อกๆๆ

“น้องคริสคะ น้องคริส”

คาริสาประคองตัวเองขึ้นอย่างยากลำบากเพราะสองขาของเธอแทบไม่มีแรง ยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกด้วยอาการเหม่อลอย ใจยังสั่นไม่หาย

เวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงของวันนี้ ควรเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของเธอ เป็นวันที่พ่อกับแม่ของเธอจะได้ยิ้มกว้างๆ ดีใจที่ได้เห็นเธอมีความสุข เธอควรได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์ แต่ทุกอย่างกลับตรงกันข้ามกับภาพที่เธอวาดฝันเอาไว้อย่างสิ้นเชิง

ก๊อกๆๆ

“น้อง...”

คาริสาเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วฝืนยิ้มให้ช่างแต่งหน้าที่เธอติดต่อจองคิวเอาไว้ตั้งแต่เมื่อสี่เดือนก่อน ทุกคนตกใจเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตา

“มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะน้องคริส”

“นิดหน่อยค่ะ” เธอกลืนทุกอย่างกลับลงอก ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาอีกครั้ง “คริสขอยกเลิกทุกอย่างค่ะ”

“หา!” 

“คริสยินดีรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด โอนเงินให้ครบจำนวนตอนนี้เลยค่ะ”

“เดี๋ยวค่ะน้องคริสคะ เรื่องมันเป็นยังไงมายังไงคะ พอบอกพวกพี่ได้ไหม” 

ยิ่งถูกถาม เธอยิ่งสะอื้น แม้จะพยายามฉีกยิ้ม แต่ข้างในแตกสลายไม่มีชิ้นดี 

“ไม่มีอะไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาค่ะ” 

แม้จะเจ็บปวด แต่ใครจะกล้าพูดว่าตอนนี้เจ้าบ่าวของเธอกำลังยืนเอาอยู่กับผู้หญิงในผับ ได้แต่ยื่นโทรศัพท์มือถือไปสแกนคิวอาร์โค้ดเพื่อชำระเงินค่าแต่งหน้าทำผม ทั้งงานเช้าและงานเลี้ยงตอนเย็น รวมถึงรับผิดชอบในส่วนของไอ้สารนั่นด้วย แต่เดี๋ยวมันได้ชดใช้คืนอย่างสาสมแน่!

จ่ายเงินเรียบร้อยทีมช่างแต่งหน้าก็พากันเดินออกไปอย่างงงๆ สายตาของทุกคนมองมาที่เธอเริ่มกังวล แต่ไม่มีใครกล้าถาม

ตื๊ดๆ

ภูมิพัฒน์ >>> Sent VDO

ตื๊ดๆ

ภูมิพัฒน์ >>> เผื่อเก็บไว้ฟ้อง

คาริสาอ่านข้อความแล้วคาดเดาได้ทันทีว่าคลิปวิดีโอที่ภูมิพัฒน์ส่งมาคือคลิปวิดีโออะไร เธอไม่พร้อมจะเปิดดูจึงตัดสินใจปิดหน้าจอแล้วเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบเบียร์ออกมาเปิดดื่ม ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ไปเรื่อยๆ

ปัก!

เบียร์หมดไปกระป๋องแล้วกระป๋องเล่าจนเริ่มมึนหัว แต่เธอต้องย้อมใจเรียกความกล้าก่อนจะไปบอกความจริงกับทุกคน โดยเฉพาะกับพ่อแม่ของเธอที่พักอยู่ที่ชั้นล่าง แม้มันจะเป็นเรื่องน่าอาย แต่คนที่สมควรอายไม่ใช่เธอ

เมื่อคิดว่ามีความพร้อม เธอจึงพาตัวเองออกจากห้องพัก ประคองตัวเองเดินโซซัดโซเซแบกความเจ็บปวดและสิ้นหวังไปที่ลิฟต์ แตะปลายนิ้วลงบนชั้นล่างสุดเพราะตั้งใจจะไปที่ห้องจัดเลี้ยง สายตาพลันสะดุดกับเล็บเจลที่เพิ่งจะทำเมื่อวันก่อนแล้วยิ่งรู้สึกแตกสลาย เพราะแม้แต่ลวดลายบนเล็บของเธอก็ยังเป็นชื่อของเธอกับเขา

ติ๊ง!

คาริสาก้าวออกจากลิฟต์ทั้งน้ำตา เดินตรงไปที่ห้องจัดเลี้ยง ซึ่งด้านนอกมีทีมงานนับสิบชีวิตอดหลับอดนอนเพื่อช่วยกันจัดเตรียมสถานที่ การปรากฏตัวของเธอทำให้ทุกคนหันมามองด้วยความตกใจ 

ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา ท่าทางการเดิน หรือแม้แต่กระป๋องเบียร์ในมือเป็นสัญญาณที่บอกให้ทุกคนรู้ว่าสถานการณ์ไม่ปกติ

“คุณคริสคะ”

“รบกวนทุกคนออกไปก่อนค่ะ”

“คือว่า...”

“คริสจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง แต่ไม่ต้องทำต่อแล้วค่ะ” กล้ำกลืนฝืนพูดจนจบประโยค

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะคุณคริส”

“ออกไปค่ะ” เธอย้ำอีกครั้งพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบห้องจัดเลี้ยง ทีมงานออแกไนซ์พากันเลิ่กลั่กก่อนจะเชื่อฟังคำสั่งของหัวหน้าทีมที่รีบสะบัดมือไล่ ส่งสัญญาณให้ทุกคนรีบออกไปตามที่เธอต้องการ

รอจนประตูห้องจัดเลี้ยงปิดลงเธอจึงถอนหายใจ พาตัวเองมายืนอยู่ท่ามกลางดอกกุหลาบสีขาวที่เธอชอบ ชื่นชมบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักและความโรแมนติก สูดกลิ่นของความอบอุ่น ทั้งหมดนี้ควรทำให้เธอยิ้มได้ แต่ไม่เลยสักนิด หัวใจของเธอกำลังทุกข์ระทม รสชาติของการถูกหักหลังมันขมเสียยิ่งกว่าการกลืนบอระเพ็ด