11

ยิ่งคิดมาถึงตรงนี้ หญิงสาวก็น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่ได้ น้อยใจในโชคชะตาที่แม้จะเลือกคนที่ตนเองรักก็ยังไม่มีสิทธิ์ หนำซ้ำผู้ชายที่ต้องแต่งงานด้วยก็คือพี่ชายของเขา แบบนี้ไม่เพียงแต่ทรมานจิตใจเธอเท่านั้น หากเตวิชรู้เรื่องนี้ก็คงทรมานไม่ต่างกัน หญิงสาวไม่ได้อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องเสียใจทั้งนั้น

ติ๊ดๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำให้ไอวารินตื่นจากภวังค์ แต่แล้วข้อความของบุคคลที่ส่งมาก็ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกเศร้าหนักมากกว่าเก่า

‘ฉันรู้เรื่องหมดแล้วนะ ออกมาเจอกันที่สวนหลังบ้านหน่อยได้ไหม’ เตวิชส่งข้อความมา ไม่แปลกที่เรื่องจะไปถึงเขาเร็ว ชายหนุ่มเป็นคนฉลาด ต้องสัมผัสได้ว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลตั้งแต่ที่คุณหญิงเรียกเธอกับเตชินท์เข้าไปพร้อมกันแล้ว

ไอวารินไม่มั่นใจว่าจะกล้าเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้หรือไม่ ด้วยจิตใจที่บอบช้ำและไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกไป เพราะรู้ดีว่าเตวิชจะต้องเสียใจ…แต่ถึงอย่างไร เธอก็ไม่สามารถหนีความเป็นจริงไปได้ สิ่งเดียวที่จะทำได้นั่นคือทำให้ชายหนุ่มตัดใจ และเปิดโอกาสให้ผู้หญิงที่คู่ควรเข้ามา ในเมื่อไม่สามารถรักกันได้ เธอก็ไม่ควรเห็นแก่ตัวที่จะเก็บเขาไว้แบบนี้

ไอวารินตัดสินใจปาดน้ำตา พร้อมกับออกไปพบเตวิชตามที่ชายหนุ่มนัดไว้ แม้สภาพจิตใจจะยังไม่พร้อมก็ตาม แต่ถึงอย่างไร การจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดก็น่าจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับตัวเขาเอง

เตวิชยืนรอด้วยใจที่ไม่เป็นสุข สัญชาตญาณบอกให้รู้ว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ ตั้งแต่ที่เตชินท์มาเรียกไอวารินไป แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องจะใหญ่ขนาดนี้ เพราะผู้หญิงที่เขารักกำลังจะเป็นเมียพี่ชาย! และมันน่าโมโหนักที่มารู้เรื่องนี้จากการที่ได้ยินคนใช้ในบ้านพูดกัน ชายหนุ่มต้องอดทนอย่างมากที่จะไม่เข้าไปถามคุณหญิงย่ากับคุณแม่โดยตรง เพราะอยากพูดคุยกับไอวารินเสียก่อน และมั่นใจว่าเธอต้องไม่อยากให้งานแต่งงานเกิดขึ้น ขอเพียงหญิงสาวพูดมาเขาก็พร้อมที่จะปกป้องและขัดขวางงานจนถึงที่สุด

“คุณเล็ก”

ไอวารินเรียกชื่อชายหนุ่มท่ามกลางความเงียบงัน ทันทีที่เขาหันมา น้ำตาก็ไหลอาบแก้มเยียนอย่างห้ามไม่ได้

“ขวัญ…”

เตวิชเดินเข้าไปโอบกอดร่างบางด้วยความรักใคร่อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เรียกได้ว่านี่คือการกอดกันครั้งแรกของทั้งคู่ก็ว่าได้ มันไม่อยากห้ามใจของตนเองอีกต่อไปแล้ว เพราะเขารักเธอมาตลอด ในวันนี้ที่กำลังจะสูญเสียไอวารินไป ยิ่งตอกย้ำให้ชายหนุ่มรู้ตัวว่าที่ผ่านมา ตนเองต้องการไอวารินมากแค่ไหน และเธอเองก็คงต้องการเขาไม่ต่างกัน...

ไอวารินเพิ่งได้สติจึงรีบเตือน ก่อนจะค่อยๆ ผลักอกร่างสูงออกอย่างช้าๆ ในขณะที่เจ้าตัวกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือง่ายๆ

“มีคนเห็นก็ดีสิ จะได้รู้ว่าที่กำลังคิดจะทำกันอยู่ มันทำให้ใครต้องเสียใจบ้าง” เตวิชพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่จะดึงไอวารินเข้ามากอดด้วยความโหยหาอีกครั้ง

“คุณเล็กกำลังพูดเรื่องอะไรคะ” ไอวารินเอ่ยถามด้วยความรู้สึกที่ยากเกินบรรยาย ไม่อยากจะคิดว่าการที่ทั้งสองคนจะเผยความรู้สึกต่อกันครั้งแรก จะเป็นวันที่เธอกำลังเสียใจที่สุด

“เธอก็รู้มาตลอดว่าฉันคิดยังไงกับเธอ และฉันจะไม่มีทางให้เรื่องระหว่างเธอกับพี่ใหญ่เกิดขึ้นแน่ๆ ขวัญ” ราวกับว่าถ้าพูดช้าไปกว่านี้มันจะสายเกินไป เพราะที่ผ่านมา เตวิชคิดว่าตนเองปล่อยปละเรื่องความรู้สึกที่มีต่อไอวารินมานานเกินไป จนถึงวันที่ผู้ใหญ่คิดจะจับคู่ให้เธอกับพี่ชายของเขา

“อย่าพูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ” หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตา แต่สุดท้ายก็ห้ามไม่อยู่จึงปล่อยให้มันไหลรินอาบแก้มด้วยความเสียใจที่วันนี้ตนเองไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆ

“ทำไมจะไม่ได้ ที่ผ่านมา ฉันมั่นใจว่าเธอไม่ได้รักพี่ใหญ่ และก็มั่นใจว่าเราสองคนใจตรงกันมาตลอด”