10

“ค่ะ ขวัญขอให้คุณใหญ่รู้ไว้นะคะ ว่าขวัญยอมทำทุกวันนี้ก็เพราะคำว่าบุญคุณ และเมื่อวันนั้นมาถึง หวังว่าคุณใหญ่จะช่วยพูดกับคุณๆ ท่านยอมให้เราหย่ากันนะคะ” พูดอย่างทำใจ ด้วยไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ที่ไอวารินมั่นใจคือ เธอไม่มีทางมีความสุขกับการได้เป็นภรรยาของเตชินท์อย่างแน่นอน และนอกเหนือไปกว่านั้น ทั้งเขาและเธอไม่มีทางรักกันได้เหมือนที่คุณๆ ทั้งสองคนบอก

“ฉันเองก็ทำทุกอย่างเพื่อคุณพ่อเหมือนกัน” เตชินท์พูดด้วยสีหน้าจริงจังไม่ต่างกัน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขวัญขอตัวนะคะ” เมื่อเริ่มรู้สึกตาร้อนผ่าวจนอยากจะร้องไห้ขึ้นมา หญิงสาวก็รีบเบี่ยงหน้าหลบสายตาอีกฝ่ายทันที พร้อมกับทำท่าจะเดินจากเขาไป

“เดี๋ยว…พรุ่งนี้มากินข้าวเช้าด้วยกันก่อนออกไปทำงาน และก็...” เตชินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนี้คงทำร้ายจิตใจหญิงสาวมาก และที่สำคัญ เขากำลังทำร้ายน้องชายตนเอง

“กับนายเล็ก เธอคงไม่ต้องให้ฉันบอกใช่ไหมว่าต้องทำตัวยังไง”

เขาพูดด้วยเสียงนิ่ง และคนฟังก็นิ่งไปไม่ต่างกัน เพราะคำพูดนั้นได้กรีดแทงหัวใจเธออย่างไม่มีชิ้นดี

“ค่ะ ขวัญรู้ว่าต้องวางตัวยังไง”

ไอวารินกลั้นใจพูด พร้อมกับเดินออกจากห้องทำงานของเตชินท์ไปทันที

เตชินท์รู้มาตลอดว่าเธอกับเตวิชรักกัน!

นี่คือสิ่งที่ไอวารินคิดวนอยู่ในหัวตลอดทางที่เดินกลับมายังห้องพักของตนเอง แต่ถึงอย่างนั้นต่อให้เปลี่ยนการแต่งงานครั้งนี้จากเตชินท์มาเป็นเตวิช หญิงสาวเองก็ไม่ได้รู้สึกสบายใจแต่อย่างใด เนื่องจากมองว่าทั้งสองหนุ่มอยู่เหนือกว่าตนทุกอย่าง และเธอไม่คู่ควรจะเป็นคนรักของพวกเขา แม้ว่าเตวิชเองจะมีทีท่าเหมือนชื่นชอบเธอไม่ต่างกัน แต่ใจหนึ่งก็เชื่อว่าสักวันหนึ่งเตวิชจะได้เจอกับผู้หญิงที่คู่ควรกับเขาอย่างแน่นอน

ไอวารินอดนึกถึงวันแรกที่เข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ไม่ได้ เนื่องด้วยเธอกับเตวิชอายุเท่ากันจึงทำให้ทั้งสองคนสนิทสนมกันตั้งแต่เด็ก เวลาเตวิชได้ขนมอะไรอร่อยๆ มาก็มักจะออกมาหาและแบ่งให้กินด้วยเสมอ หรือแม้แต่เวลาไปเที่ยว เตวิชก็มักจะซื้อของฝากมาให้ ต่างจากเตชินท์ที่ไม่เคยแม้แต่จะมองหน้า เข้ามาเล่นหรือพูดคุยด้วยก็อย่าหวัง อาจเพราะว่าเขาอายุห่างจากเธอค่อนข้างมาก และอีกอย่างก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ชายหนุ่มจะต้องมาพูดคุยกับเด็กในบ้าน

ไอวารินไม่รู้ว่าความรักที่เกิดขึ้นกับเตวิช มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจจะเริ่มตั้งแต่ช่วงที่เรียนอยู่มัธยม ตอนนั้น เธอรู้ตัวว่าไม่ได้หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่อะไร จึงทำให้มีหนุ่มๆ มาติดพันค่อนข้างมาก แต่เธอกลับไม่ได้นึกสนใจคนพวกนั้น เพราะตั้งใจว่าจะมุ่งแต่เรื่องเรียน เพื่อไม่ให้คนที่บ้านนี้ผิดหวัง

แต่เคยมีครั้งหนึ่งที่มีผู้ชายมาตามติดแจ และเข้ามาถึงเนื้อถึงตัว แต่โชคดีที่ตอนนั้นเตวิชมาช่วยไว้พอดี ทำให้พวกมันไม่กล้าเข้ามายุ่งหรือถึงเนื้อถึงตัวกับเธออีก

เตวิชอบอุ่นและดูแลอย่างดีมาตลอด ปฏิบัติตัวไม่เหมือนว่าเธอเป็นเพียงแค่เด็กอุปการะในบ้าน แต่เขาทำเหมือนเป็นเพื่อนรักคนหนึ่ง ยิ่งรู้ว่ามีผู้ชายมาติดพัน เตวิชก็ยิ่งตามติดเธอราวกับจงอางหวงไข่ก็ไม่ปาน แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ไอวารินชื่นชอบ และทำให้รู้สึกดีกับเขาขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยคาดคิดนั่นคือ เตวิชก็รู้สึกดีกับเธอเช่นเดียวกัน

เหตุการณ์ที่ทำให้ไอวารินรับรู้ได้ว่าเตวิชมีใจให้นั่นคือ การออกปากกับเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยทุกคนว่าเธอคือผู้หญิงของเขา และห้ามผู้ชายคนไหนเข้าใกล้ หากจะมองว่าแค่อยากปกป้องนั้นก็มองได้ แต่การกระทำของเตวิชมันชัดเจนยิ่งกว่าอะไร ทุกวันสำคัญ ชายหนุ่มจะซื้อของขวัญมาให้เสมอ

ฃไม่เว้นแม้แต่วันวาเลนไทน์ เตวิชที่เสน่ห์แรงจนมีสาวๆ เข้าหามากหน้าหลายตาก็ยังไม่วายรอที่จะ ‘ออกเดต’ กับเธอแค่คนเดียว แม้ว่าเธอกับเขาจะไม่เคยพูดสถานะกันอย่างชัดเจน แต่ทั้งคู่ก็โตพอที่จะรู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้น มันคืออะไร เพียงแต่รอเวลาที่สมควรจะได้พูดมันออกมาเท่านั้น