2

แต่แล้ววันหนึ่งทุกอย่างก็พังลงเมื่อตอนที่ไอวารินอายุได้เพียงสามขวบเศษ วันนั้น นงนุชกับนเรศบอกว่าต้องออกไปส่งของที่ต่างจังหวัด จึงฝากลูกสาวตัวน้อยไว้กับป้าข้างบ้านหนึ่งคืน เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอพ่อกับแม่ เพราะในคืนนั้นเกิดอุบัติเหตุรถของนเรศพลิกคว่ำ ทำให้ทั้งสองเสียชีวิตคาที่ ตำรวจบอกว่าสาเหตุมาจากคนขับหลับใน เหตุการณ์นี้จึงไม่มีใครต้องรับผิดชอบ มีแต่การสูญเสียที่เด็กหญิงตัวน้อยต้องยอมรับมันเท่านั้น

และแน่นอนว่าตอนนั้นไอวารินยังเล็กมาก และรับรู้แต่เพียงว่าพ่อกับแม่หนีไปขึ้นสวรรค์เท่านั้น ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกของการจากลา คิดแต่เพียงว่าสักวันคงได้พบเจอพ่อกับแม่อีกครั้ง และตอนนั้นเองปัญหาอีกอย่าที่ตามมาคือ เด็กน้อยไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ผู้ใหญ่ที่เอ็นดูจึงจัดการจะให้เธอไปอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

แต่สุดท้าย ไตรภพก็หยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ และขอเลี้ยงดูในฐานะพ่อบุญธรรม ซึ่งไอวารินในตอนนั้นไม่มีทางเข้าใจอะไร ได้แต่ยอมรับในความหวังดีจากผู้ใหญ่ เพราะพอจะคุ้นหน้าไตรภพอยู่บ้าง เนื่องจากอีกฝ่ายเคยมาหาแม่ของเธอที่บ้านนั่นเอง

วันแรกที่เด็กน้อยเข้าไปที่บ้านหลังใหญ่ของไตรภพ เธอจำได้ดีว่าถูกมองด้วยสายตาดุดันจากคุณหญิงโสภิตาและสายตาเรียบเฉยจากคุณเอมอร ภรรยาของไตรภพ พร้อมทั้งยังมีลูกชายของไตรภพทั้งสองคน นั่นคือ ‘คุณใหญ่ เตชินท์ อารยรุ่งโรจน์’ ที่อายุมากกว่าเธอสิบกว่าปี และ ‘คุณเล็ก เตวิช อารยรุ่งโรจน์’ ที่อายุเท่ากันกับตนเอง ทำให้ไอวารินรู้สึกดีที่ตัวเองพอจะมีเพื่อนเล่นบ้าง แม้ว่าบ้านหลังนี้ไตรภพจะดูเป็นคนเดียวที่ต้อนรับเธอก็ตาม

แต่ไม่น่าเชื่อว่าความสดใสของไอวารินจะทำให้คุณหญิงโสภิตาและคุณเอมอรให้ความเอ็นดูอย่างรวดเร็ว ไอวารินเป็นเด็กขยัน งานเล็กงานน้อยก็หยิบจับช่วยผู้ใหญ่หมด และที่สำคัญยังตั้งใจเรียนจนผลการเรียนได้อันดับหนึ่งมาโดยตลอด ทำให้กำแพงภายในใจของคุณหญิงโสภิตาและคุณเอมอรหมดสิ้นไปในทันที จะมีก็แต่เตชินท์ ลูกชายคนโตของไตรภพกับเอมอรที่มักจะส่งสายตาเย็นชาและดูไม่ชอบเธออยู่ตลอดเวลา ทำให้ไอวารินไม่กล้าที่จะทำความคุ้นเคยกับเขา จะมีก็แต่เตวิชที่เข้ามาพูดคุยและเป็นเพื่อนเล่นจนทั้งคู่สนิทสนมกัน

เวลาล่วงเลยมาจนไอวารินอายุได้สิบห้าปี ความโศกเศร้าก็มาเยือนอีกครั้ง เมื่อหมอตรวจพบมะเร็งสมองของไตรภพ ทำให้ต้องจากโลกนี้ไปอย่างกะทันหัน แต่ก่อนจากไป ไตรภพก็ไม่ลืมที่จะฝากฝังไอวารินกับคนที่บ้านเอาไว้ และขอให้ทุกคนให้การเลี้ยงดูเด็กสาวจนกว่าจะเรียนจบ หรือพร้อมที่จะออกไปมีชีวิตอิสระ และคุณหญิงโสภิตากับคุณเอมอรก็ทำตามที่ไตรภพฝากฝังไว้อย่างดีมาโดยตลอด ในขณะที่ไอวารินเองก็บอกกับตัวเองเสมอว่าจะไม่มีวันทำให้ผู้มีพระคุณต้องผิดหวัง

ตั้งแต่นั้นมา ไอวารินจึงตั้งใจเรียน และพยายามตอบแทนพระคุณของท่านทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ อย่างเช่นการทำอาหารในวันนี้ที่เธอตั้งใจทำแต่อาหารโปรดของคุณๆ เพื่อฉลองในโอกาสที่ตนเองเรียนจบเมื่อไม่กี่วันมานี้

“ขออนุญาตค่ะ”

ไอวารินเอ่ยอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องรับแขกซึ่งตอนนี้คุณหญิงโสภิตาและคุณเอมอรนั่งรอเธออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่มองมาที่เด็กสาวอย่างเอ็นดู

“เห็นช้อยบอกว่าหนูขวัญกำลังทำอาหารอยู่ ฉันขอเวลาครู่เดียวนะ” คุณหญิงโสภิตาพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ คุณหญิงย่ามีอะไรจะเรียกใช้ขวัญหรือเปล่าคะ” ไอวารินพูดอย่างนอบน้อม แม้ว่าคุณหญิงโสภิตาจะไม่เคยทำเหมือนเธอเป็นเพียงเด็กสาวรับใช้ แต่เธอก็พึงระลึกเสมอว่าไม่ควรทำตัวเทียมทัดกับคุณๆ ในบ้าน

“คุณแม่ท่านไม่ได้จะเรียกใช้ขวัญหรอกจ้ะ ท่านแค่มีเรื่องสำคัญอยากจะบอกขวัญ” เอมอรพูดด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับมองไอวารินอย่างพินิจพิเคราะห์ เด็กน้อยในวันนั้นกลายเป็นเด็กสาวที่สวยสะพรั่งจนหนุ่มๆ ต่างเข้ามาขายขนมจีบบ่อยๆ

“มีเรื่องอะไรเหรอคะ” หญิงสาวเงยหน้าถามด้วยความงุนงง