ตอนที่ 9 ความบังเอิญ

บ้านคุณกิตติโชจน์

เสียงเปิดประตูรถทั้งสามคนต่างพากันเดินเข้าบ้านคุณกรณ์ได้แต่สงสัยตลอดทางกลับบ้านแต่ไม่ปริปากพูดเพราะกลัวจะขัดใจแม่ของตนเลยรอให้ถึงบ้านก่อนดีกว่าค่อยถามคุณพ่อหน้าจะคุยรู้เรื่องกว่าระหว่างเดินเข้าประตูบ้านคุณกรณ์ค่อยๆเดินอย่างช้าๆ มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเอง เรียกพ่อของตนให้หยุดแล้วปล่อยแม่เดินเข้าบ้านไปก่อนเพื่อจะได้คุยกันสะดวก

“พ่อครับ” เสียงอ่อยเบาๆของคุณกรณ์เรียกพ่อให้หยุดเดินแล้วชะเง้อคอมองผู้เป็นแม่ที่กำลังเดินเข้าบ้านเพราะกลัวจะได้ยิน

“ว่ายังไง…มีไรจะถามพ่อล่ะ” คุณกิตติโชจน์หันกลับมาตอบด้วยโทนเสียงปกติ

“ก็เรื่องหมั้นแหละครับ ผมว่ามันเร็วไป”

“มันไม่เร็วไปหรอกตามกำหนดที่แม่แกบอกนั้นแหละรับปากแก้วทิพย์เค้าไว้แล้วถ้าไม่ทำมันจะเสียผู้ใหญ่ได้น่ะสิ” ไม่ว่าคุณกรณ์จะเลือกคุยกับใครก็ดูท่าน่าจะไม่เป็นผลอุตส่าห์เลือกคุยกับพ่อแล้วแท้ๆ

“โธ่ พ่อครับช่วยผมเถอะครับ” สายตาเว้าวอนและน้ำเสียงที่ดูสิ้นหวังของคุณกรณ์ส่งไปหาผู้เป็นพ่อ

“ไม่เอาละ ฉันไม่คุยกับแกแล้วดีกว่ารีบเข้าบ้านไปกันแม่แกรออยู่” ผู้เป็นพ่อเบือนหน้าหนี คุณกรณ์ได้แต่เดินตามหลังพ่อตนเองเข้าบ้านไปขณะที่แม่ของเขานั้นนั่งรอที่จะคุยเรื่องงานหมั้นอยู่ที่โต๊ะห้องรับแขกมืออีกข้างถือแก้วกาแฟดื่มอย่างสบายใจ คุณกรณ์ไม่สบตาแม่ของตนรีบเดินอย่างเร็วแต่มันก็ไม่รอดสายตาของคุณอุไรไปได้เรียกคุณกรณ์มานั่งคุยที่โต๊ะทันที

“จะรีบไปไหนไวเชียวนะมาคุยกับแม่ก่อน”

“ผมไปเปลี่ยนชุดก่อนไม่ได้เหรอครับแม่”

“พ่อแกยังไม่เปลี่ยนเลย ไม่ต้องไปมาคุยกับแม่ก่อน” ใบหน้างอง้ำเหมือนเด็กที่ถูกขัดใจของคุณกรณ์เดินมานั่งลงที่โต๊ะตามที่คุณอุไรบอกอย่างว่านอนสอนง่ายไม่อยากขัดใจแม่ของตน

“คุณว่าสินสอดเราจะให้เท่าไหร่ดีคะคุณ” คุณอุไรหันไปถามสามีของตนที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยเสียงร่าเริง

“คือผมว่าเราหักหนี้ไปเลยดีไหม…แก้วทิพย์ติดหนี้ผมอยู่”

“อะไรนะคุณให้ยืมไปตอนไหนฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย” เรื่องหนี้ที่คุณกิตติโชจน์ให้แก้วทิพย์ยืมนั้นไม่มีใครรู้นอกจากเค้าทั้งสองคนแล้วก็ไอรินอีกคนนั้นจึงทำให้คุณอุไรและคุณกรณ์ดูตกใจอย่างมาก

“ก็วันที่คุณถามผมไปพบแก้วทิพย์ครั้งนั้นไง แก้วทิพย์ไปยืมหนี้นอกระบบมาคุณก็รู้ดอกมันโหดแค่ไหนแล้วอีกอย่างนะมันส่งลูกน้องมันมาเก็บหนี้ถึงบ้านเลยอยู่กันสองคนแม่ลูกแล้วเป็นผู้หญิงด้วยมีแต่อันตรายทั้งนั้น”

“ตายแล้วคุณน่าสงสารจริงๆ…ฉันไม่รู้มาก่อนเลยดีแล้วที่คุณช่วย แล้วคุณให้ยืมไปเท่าไหร่คะ”

“สามล้าน”

“งั้นฉันว่าเอาค่าสินสอดเท่านี้ก็ได้ค่ะคุณ” คุณกรณ์เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็นึกแผนที่จะแกล้งไอรินออกฉันว่าแล้วเธอมันก็ซื้อได้ด้วยเงินเหมือนกัน

“แม่ครับผมว่าเยอะไปนะครับ คุณป้าก็คงไม่ยอมให้เรายกหนี้หรอกครับ” คุณกรณ์พูดแทรกขึ้น

“จริงด้วยคุณ…แก้วทิพย์ขี้เกรงใจเหมือนพิชิตสามีของเธอไม่มีผิดผมว่าล้านห้าดีมั้ยครึ่งๆ”

“ถ้างั้นก็เอาตามที่คุณว่าแล้วกันค่ะ”

เสียงโทรศัพท์ดัง

“ว่าไงครับเพื่อน นี่แกยังจำเบอร์ฉันได้อยู่เหรอ” เสียงของวายุเพื่อนซี้ของคุณกรณ์และยังเป็นหุ้นส่วนกิจการในการทำธุรกิจอีกด้วย

“คืนนี้ว่างมั้ยวะ…มีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อย”

“สำหรับมึงกูว่างตลอดว่าแต่เรื่องเล็กหรือใหญ่วะ”

“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกกูแค่อยากฟังความคิดเห็นของมึง”

“งั้นเราคุยเรื่องรีสอร์ทที่จะขยายสาขาไปต่างจังหวัดด้วยเลยดีมั้ยกูจะได้นัดผู้จัดการคนใหม่มาคุยด้วยจะแนะนำให้รู้จักคนนี้เก่งใช้ได้เลย”

“งั้นก็แล้วแต่มึงแล้วกัน…ไว้เจอกันเพื่อน”

บ้านไอริน

ฟ้าใสชวนมะขามกับปิ่นไปบ้านไอรินเพราะอยากรู้เรื่องราวต่อจากนี้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตดีหลังทุกคนรู้เรื่องไอรินกับคุณกรณ์แล้ว

“สวัสดีค่ะแม่” เสียงพร้อมเพียงของทั้งสามคนยกมือสวัสดีแก้วทิพย์แม่ของไอรินที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวแก้วทิพย์พยักหน้าเป็นการรับไหว้เด็กๆ

“มาหาไอรินกันเหรอลูกไอรินล้างจานอยู่ในครัว…นั้นไงเดินมาพอดี”

“ล้างจานเก็บของเสร็จหมดแล้วนะแม่งั้นหนูกับเพื่อนขึ้นห้องก่อน” สิ้นเสียงไอรินที่คุยกับแม่ของตนนั้นก็เดินขึ้นบันไดไปที่ห้องพร้อมๆ กับเพื่อนทั้งสามของเธอด้วย

“หลังจากวันนั้นเป็นไงบ้างวะ แม่มึงโกรธมั้ย”

“สายไปละ…คุณลุงคุณป้ากำหนดวันหมั้นของกูกับตาลุงนั้นแล้วแม่กูก็ตกลงด้วย”

“ห้ะ” เสียงตกใจพร้อมกันของทั้งสามคน

“กูขอโทษนะไม่หน้าพูดเรื่องวันนั้นเลยกูก็แค่สงสัยคิดว่ามึงคนสองแอบคบกันแล้วไม่ยอมบอกพวกกู” มะขามก้มหน้าก้มตาพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดต่อไอริน

“กูก็ขอโทษมึงด้วยนะที่มึงโทรมาแล้วไม่ได้โทรกลับ”

“กูก็ขอโทษด้วยนะ” เสียงของฟ้าใสกับปิ่นที่พยายามขอโทษไอรินเช่นกัน

“ไม่เป็นไรกูเข้าใจพวกมึงดีกูไม่เคยมีความลับกับพวกมึงเลย”

“มึงคงเครียดมากสินะใบหน้าเหมือนคนอมทุกข์ซะอย่างนั้น…คืนนี้ไปผ่อนคลายหน่อยมั้ย” ยัยฟ้าใสสาวปาร์ตี้ประจำกลุ่มที่ในหัวมีแต่เรื่องเที่ยวตลอดเวลาพูดขึ้นชวนไอรินและเพื่อนๆ ไปเที่ยวกันคืนนี้

“กูว่าก็ดีเหมือนกัน…นานๆ ทีจะไปเที่ยวกับพวกกูออกสักหน่อยดีกว่า” ปิ่นพูดขึ้น

“พวกมึงไปกันเลยกูไม่อยากไปคลับ”

“งั้นเราไปร้านเหล้านั่งชิวกันก็ได้นิฟังเพลงไปผ่อนคลายสบายๆ”

“กูไม่อยากไปไหนจริงๆ พวกมึงไปกันเถอะไม่ต้องเป็นห่วงกูสบายมาก” ไอรินพูดด้วยโทนเสียงเป็นธรรมชาติใบหน้าสดใสเพื่อไม่ให้เพื่อนๆของเธอนั้นต้องรู้สึกผิดต่อเธอ

“งั้นก็ตามใจมึง…ถ้าเปลี่ยนใจอยากตามมาก็โทรมาได้”

“ถ้างั้นพวกกูกลับกันก่อนนะ”

“เคมึง…ขับรถกันดีๆ”

สถานบันเทิงที่หนึ่ง

เสียงนักดนตรีบรรเลงเพลงกันในยามค่ำคืนผู้คนมากมายต่างก็กำลังนั่งประทานอาหารฟังเพลงที่นักร้องได้ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาอย่างลึกซึ้งเป็นร้านนั่งชิวสบายๆ แถมอาหารตาก็ไม่ต่างจากในคลับเลยถูกใจวายุยิ่งนัก

“มาแล้วเหรอวะ…แล้วไหนมึงบอกผู้จัดการมึงจะมาด้วย”

“กูโทรบอกแล้วเดี๋ยวก็คงตามมาทีหลัง ว่าไงเรื่องอะไรจะปรึกษากู”

“กูกำลังจะหมั้น” วายุตกใจว่าเรื่องที่คุณกรณ์พูดจะจริงหรือโกหกเพราะคุณกรณ์ไม่เคยคบผู้หญิงคนไหนจริงๆ จังๆ เลยเพราะมีเรื่องฝังใจทำให้ไม่กล้าคบใครได้อีกที่ผ่านมาก็แค่กินเล่นๆ แล้วเอาเวลาไปแอบคบกันตอนไหน

“อะไรนะนี่กูได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย เสือแบบมึงจะยอมเป็นแมวซะงั้น” วายุพูดไปหัวเราะไป กูอยากจะเห็นผู้หญิงคนนั้นจังว่าเอามึงอยู่ได้ไง”

“พ่อเค้าเป็นเพื่อนกับพ่อกูแม่กูเลยให้หมั้นทำไงได้ขัดใจก็ไม่ได้”

“แบบนี้มันไม่แฟร์สำหรับมึงเลยแล้วทำไมมึงไม่ประท้วงไปวะ”

“ก็กู…” คุณกรณ์พลางนึกถึงเรื่องคืนอันแสนเร่าร้อนนั้นขึ้นมาในหัว

“ช่างเถอะไม่มีอะไรแต่ประเด็นสำคัญคือแม่เค้าติดเงินพ่อกูอยู่เลยจะเอาหนี้มาหักล้างค่าสินสอด ทำไมผู้หญิงนี่ซื้อได้ด้วยเงินเหมือนกันหมดทุกคนเลยวะ” คุณกรณ์พูดด้วยน้ำเสียงที่แค้นฝังใจกับเรื่องในอดีตที่ยากจะลืม

“ทำไมมึงไม่ลองเสนอข้อตกลงการหมั้นกับคู่หมั้นมึงดูล่ะ…กูจำมาจากละครอีกที ฮ่าๆ”

“ยังไงวะ”

“สัญญาการแต่งงานไงถ้าไม่ได้รักกันมึงก็ลองเสนอเงินดู” ความคิดของวายุนั้นทำให้คุณกรณ์คิดเรื่องต่างๆ ง่ายขึ้นแค่ลองใช้เงินดูอะไรๆ ก็ง่ายไปซะหมดยิ่งผู้หญิงเห็นแกเงินอย่างเธอแล้วคงไม่ยาก

“ความคิดมึงนี้ดีมาก ขอบใจว่ะเพื่อน”

สักพักผู้จัดการคนใหม่ของวายุก็เดินเข้ามาที่โต๊ะคุณกรณ์เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มคนนี้ปรากฎว่าผู้จัดการคนใหม่ของวายุคือคนเดียวกันกับที่เจอคืนก่อนนั้นก็คือทิศแฟนเก่าของไอรินมันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้ไม่ถูกชะตากับไอ้หมอนี้เลยจริงๆ

“ขอโทษด้วยครับที่มาช้าพอดีผมวนหาที่จอดรถอยู่น่ะครับ”

“ไม่เป็นไรนั่งสิ…นี้คุณกรณ์เพื่อนของฉันเองแล้วก็เป็นหุ้นส่วนฉันด้วยทักทายสินี้ไงผู้จัดการคนใหม่ที่กูบอกมึง”

“สวัสดีครับผมทิศนะครับเป็นผู้จัดการของคุณวายุครับผม” ทิศทักทายคุณกรณ์ตามที่วายุบอกและยังจดจำใบหน้าของคุณกรณ์ได้เป็นอย่างดีตีเนียนไม่รู้จักจะดีที่สุดเพราะกลัวว่าจะกระทบกับหน้าที่การงานตนได้

“อ๋อ” คุณกรณ์ยังคงจำทิศแฟนเก่าของไอรินได้เป็นอย่างดีเช่นกันนึกถึงคืนนั้นที่ไอรินได้ระบายเรื่องของไอ้หมอนี้ให้ฟังเลยเกิดอาการหมั่นไส้ตอบไปแค่สั้นๆ กวนประสาทเล่น

“งั้นเรามาคุยเรื่องงานกันเลยดีมั้ย” วายุพูดขึ้น

“ไม่ต้องคุย…เอาตามที่มึงคิดเลยกูเชื่อใจมึง” สายตาคุณกรณ์พลางมองทิศแสดงความไม่เป็นมิตรต่อทิศเท่าไหร่นัก

“อ้าว ทำไมอารมณ์เสียขึ้นมาซะได้วะ”

“ไม่มีไรหรอก” ไม่นานเท่าไหร่นักก็มีชายผู้หนึ่งร่างสูงใส่เสื้อฮาวายสีกรมผมสีบลอนด์ทองพร้อมกับแว่นกันแดดของเค้า วายุกวักมือเรียกให้เดินมาที่โต๊ะชายผู้นี้ชื่อเคนเป็นเพื่อนของคุณกรณ์และวายุเด็กเกเรที่ทางบ้านส่งให้ไปเรียนต่างประเทศกลับมาสักที

“นี่มึงชวนมันมาเหรอ” คุณกรณ์พูดขึ้น

“ใช่…กูเห็นว่ามันพึ่งกลับมาเลยชวนมันมาด้วย”

“กูเห็นหน้ามันอารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิมอีก”

“เอาหน่า เพื่อนกันทั้งนั้น” เคนเดินมาถึงโต๊ะแล้วนั่งที่ว่างข้างๆ ทิศผู้จัดการวายุพร้อมทักทายทุกคน

“เป็นไงบ้างวะ…คิดถึงกูกันมั้ย”

“คิดถึงสิวะ นี่มึงกลับมาได้กี่วันแล้ว”

“ห้าวันได้เกือบจะอาทิตย์นึงละ”

“ลืมแนะนำให้รู้จักนี่ผู้จัดการคนใหม่กู”

“ผมทิศ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ทิศยื่นมือเพื่อที่จะ shake hands กับเคนทั้งคู่ต่างจับมือกันและกันเพื่อเป็นการทักทาย

“อ้าวมึงเป็นไงสบายดีมั้ยวะ” เคนหันมาพูดกับคุณกรณ์

“ก็ดี” คุณกรณ์ตอบแบบห้วนๆนัยน์ตาคมแสดงความขึงขัง

“นี่มึงรู้มั้ยว่าครีมกลับมาแล้ว”

“ถ้ามึงไม่มีเรื่องไรจะพูดก็นั่งเงียบๆ ไปซะ” คุณกรณ์มองเคนด้วยสายตาที่ไม่พอใจและน้ำเสียงที่เริ่มจะมีน้ำโห

"กูก็แค่บอกให้มึงรู้จะโมโหทำไมวะกูไม่ได้คิดอะไรกับครีมแล้ว ทั้งกูและมึงก็ไม่มีใครได้ใจครีมสักคนขนาดมึงคบอยู่หลายปีครีมยังทิ้งมึงไปแต่งงานกับไอ้เศรษฐีนั้นได้เลย” น้ำเสียงเย้ยหยันของเคนพูดใส่คุณกรณ์ไม่หยุด

“ไอ้เคนมึงหยุดพูดดิ” เสียงของวายุพูดขึ้นเพื่อไม่ให้สองคนนี้ทะเลาะกัน

“ก็บอกให้ฟังเฉยๆ วัวเคยค้าม้าเคยขี่”

“ไอ้เคน!!!” เสียงตะคอกของคุณกรณ์ที่เริ่มจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ตะโกนใส่เคน

“เฮ้ยพวกมึงใจเย็นๆ กันดิวะนานๆ ทีจะเจอกันหยุดทะเลาะกันได้แล้ว”

“กูก็แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ ดูถ้ามึงโมโหแบบนี้แสดงว่ายังรักครีมอยู่สินะ”

“มึงวางใจได้เลยเพราะไอ้กรณ์กำลังจะหมั้นแล้ว”