ตอนที่ 8 เร็วไปหรือเปล่า

บ้านไอริน

หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้วเหลือเพียงแค่ไอรินกับแก้วทิพย์แม่ของเธอเท่านั้นแม่ฉันเงียบไม่พูดกับฉันมาสักพักนึงแล้วแม่คงโกรธฉันจริงๆ

“แม่ค่ะ…หนูขอโทษที่ทำตัวเหลวไหลอย่าโกรธหนูเลยนะคะ” ไอรินเดินก้มหน้าเข้าไปจับแขนผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“หิวมั้ย กินอะไรมาหรือยัง” แก้วทิพย์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้แสดงอาการโกรธไอรินเลยแม้แต่น้อย…แต่ฉันสัมผัสได้ถึงท่าทีความเย็นชาของแม่ที่พยายามไม่ถามเรื่องเธอกับคุณกรณ์เลย

“แม่ยังโกรธหนูอยู่ใช่ไหม”

“ไอรินเราไม่พูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว…ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เดี๋ยวแม่ไปหาอะไรมาให้กิน” เสียงตวาดของผู้เป็นแม่ดังขึ้นหลังได้ยินคำถามของลูกสาวตน

“……………”

บ้านคุณกิตติโชจน์

“คุณคะ รีบไปปลุกลูกชายคุณให้ไปอาบน้ำแต่งตัวเร็วๆ เข้าวันนี้เราต้องพาเจ้ากรณ์ไปบ้านแก้วทิพย์ขอขมาที่ล่วงเกินหนูไอรินแล้วก็คุยเรื่องหมั้นกันต่อเลย” เสียงหัวเราะ คริคริ ของคุณอุไรดูจะออกนอกหน้าเกินไปดีใจจนเก็บไม่อยู่

“คุณอุไรเก็บอาการหน่อยเดี๋ยวก็แผนแตกกันพอดี”

“มันดูออกชัดเลยเหรอคะคุณฉันเก็บอาการสุดๆ แล้วนะ คุณรีบไปตามเจ้ากรณ์เร็ว” คุณอุไรยิ้มกริ่มพลางบอกสามีตนให้รีบตามลูกชายอย่างชอบใจ

“ผมให้คนไปตามแล้วเราก็ไปรอที่รถกันดีกว่า”

บ้านไอริน

เป็นเช้าที่บรรยากาศดีไอรินตื่นมาช่วยแม่รดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านแม่เธอเริ่มพูดคุยกับเธอเหมือนปกติผิดกับเมื่อวานนี้มากๆ แม่คงเข้าใจเธอแล้วสินะแต่…ฝันร้ายก็มาถึงเมื่อได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้านไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณกรณ์ตาลุงปากมากคนนั้นเดินลงรถพร้อมกับคุณกิตติโชจน์และคุณอุไร

“อรุณสวัสดิ์แก้วทิพย์ ตื่นเช้ากันจังเลยนะสองแม่ลูกทำไรกันอยู่เหรอ” เสียงคุณอุไรทักทายไอรินกับแม่พร้อมข้าวของที่เต็มมือคุณกรณ์

“ฉันแวะซื้อของที่ตลาดใกล้บ้านแก้วทิพย์มาด้วยตั้งใจจะเอามาฝากคงยังไม่ได้กินข้าวกันแล้วใช่ไหมมีน้ำเต้าหู้กับโจ๊กหมูด้วยนะน่ากินเชียว”

“ไม่เห็นต้องลำบากซื้อมาเลยนะคะ ไม่คิดว่าพวกคุณจะมากันแต่เช้าฉันจะได้ทำอาหารไว้รอเกรงใจน่ะค่ะของตั้งเยอะแยะ”

“คุณลุงคุณป้าสวัสดีค่ะ แม่งั้นหนูขึ้นห้องก่อนนะ” ไอรินสวัสดีคุณลุงคุณป้าเสร็จรีบหันไปบอกแม่ตนว่าจะขึ้นห้องแล้วเพราะไม่อยากเจอคุณกรณ์แล้วสภาพฉันในตอนนี้คือชุดนอนเน่าๆ ตัวโปรดที่ใส่สบายสุดๆ กับใบหน้าที่ยังไม่ได้ล้างฉันไม่พร้อมเจอใครจริงๆ คงมีแต่ขนส่งเท่านั้นที่รับฉันได้ ฮ่าๆ

“จะรีบไปไหนเอาของที่คุณป้าซื้อมาไปแกะใส่จานแล้วยกมาที่โต๊ะให้คุณลุงคุณป้าด้วยนะ” แก้วทิพย์หันมาพูดกับไอริน

“เจ้ากรณ์ไปช่วยน้องล้างผลไม้ในครัวสิ แม่กับพ่อจะคุยธุระกับแก้วทิพย์ซะหน่อย” ได้ยินดังนั้นคุณกรณ์จากที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก็ลุกเดินตามไอรินเข้าไปในครัวทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันนัก

“แก้วทิพย์ผมรู้เรื่องที่เจ้ากรณ์ทำไม่ดีกับหนูไอรินแล้วนะคุณอุไรบอกผมหมดทุกอย่างแล้วไม่ต้องกังวลไปหรอกผมจะทำให้มันถูกต้องเอง”

“ที่เราสองคนพาเจ้ากรณ์มาวันนี้ก็มีสองเรื่อง…เรื่องแรกเราต้องให้เจ้ากรณ์ขอขมาแก้วทิพย์ที่ล่วงเกินหนูไอรินก่อนถึงทั้งคู่จะยินยอมแต่มันก็ไม่ถูกต่อด้วยเรื่องที่สองงานหมั้นเลยแล้วกัน แก้วทิพย์คิดว่ายังไงดีเห็นชอบกับฉันสองคนด้วยไหม”

“ฉันขอบคุณที่ท่านเมตตาพวกเราเรื่องมันมาขนาดนี้แล้วฉันก็เห็นด้วยนะคะ แต่งานหมั้นเอาเป็นงานภายในครอบครัวพอนะคะฉันกลัวจะสิ้นเปลืองสินสอดก็แล้วแต่คุณอุไรและคุณกิตติโชจน์จะเมตตาไอรินเลยค่ะฉันไม่เรียกร้องอะไร”

“……………”

สถานการณ์ห้องครัวตอนนี้ไอรินจัดจานวางอาหารที่คุณอุไรซื้อมาฝากไว้ที่โต๊ะทานข้าวเพี่อที่จะรับประทานพร้อมกันเธอหันไปเห็นคุณกรณ์ที่กำลังจะเอามีดปอกผลไม้มาปอกแอปเปิ้ล

“นี่คุณจะทำอะไร”

“สับหมูมั้ง…ถามมาได้ฉันก็จะปอกผลไม้สิ” เป็นไงความกวนประสาทของตาลุงนี่ชาติก่อนฉันคงติดค้างตระกูลนายไว้แน่ๆ ชาตินี้เลยต้องมาตามใช้ให้หมดฉันละไม่อยากคิดว่าถ้าแต่งงานกันจะขนาดไหน

“ฉันรู้แล้วค่ะว่าจะปอกผลไม้แต่มันยังไม่ได้ล้างคุณจะกินเลยได้ไงกันไปล้างก่อน”

“ก็แค่อยากช่วยฉันไม่รู้จะทำอะไรดีเธอทำหมดแล้วหนิ”

“งั้นคุณกรณ์วางมีดลงแล้วช่วยยกน้ำเต้าหู้ไปให้คุณลุงคุณป้าและก็แม่ของฉันด้วยค่ะจะขอบคุณมาก” คุณกรณ์วางของในมือลงพลางมองหน้าไอรินพร้อมกับพูดลอยๆ ว่ายัยเด็กคนนี้นี่กล้าใช้ผู้ใหญ่ได้ไงแล้วก็เดินมายกถาดไปเสิร์ฟเองบ่นนะแต่ทำไอรินอมยิ้มเล็กน้อยตลกความกวนของคุณกรณ์

“น้ำเต้าหู้มาแล้วครับ”

“มาก็ดีแล้วลูกเตรียมของเสร็จหรือยังไปเรียกน้องมานี้ด้วยสิแม่จะบอกอะไร” คุณกรณ์เดินมาเรียกไอรินในครัวให้ไปหาผู้ใหญ่ที่นั่งกันอยู่โต๊ะหน้าบ้านคุณอุไรหยิบพวงมาลัยดอกมะลิที่แอบซื้อมาจากตลาดยื่นให้คุณกรณ์

“ฉันหามาได้เท่านี้แก้วทิพย์อย่าถือสาเลยนะ”

“ไม่เห็นต้องมากพิธีก็ได้นะคะคุณท่าน”

“ไม่ได้สิทำผิดต้องขอโทษน่ะถูกแล้วเจ้ากรณ์เข้าไปขอโทษคุณป้าสิลูกหนูไอรินด้วยนะ” คุณกรณ์หยิบพวงมาลัยที่แม่ของตนยื่นให้เดินเข้าไปหาแก้วทิพย์พร้อมกับคุกเข่าลงบนพื้นหญ้าไอรินเมื่อเห็นอย่างนั้นก็เข้าไปคุกเข่าตามคุณกรณ์ด้วย

“คุณน้าครับ ผมขอโทษในสิ่งที่ผมทำผิดกับไอรินด้วยนะครับผมไม่ได้นึกถึงผลที่ตามมา”

“คุณแม่ค่ะหนูขอโทษ” ไอรินก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“แม่ไม่โกรธลูกหรอกนะ คุณกรณ์น้าก็ไม่โกรธแต่ต่อจากนี้น้าฝากไอรินลูกของน้าด้วยนะ น้องยังเด็กอาจจะดื้อบ้างอย่าถือสาน้องเลยนะ”

“จะฝากอะไรกันล่ะคะหนูโตแล้วดูแลตัวเองได้” ไอรินพูดขึ้นพลางสายตาหันไปมองหน้าคุณกรณ์อย่างไม่พอใจ คุณอุไรเห็นทีท่าไม่ค่อยดีเลยพูดเข้าประเด็นเรื่องการหมั้นซะดีกว่าจะได้จับเด็กสองคนนี้แต่งเร็วๆ

“เรามาคุยเรื่องหมั้นกันต่อเลยดีกว่าว่าเอาฤกษ์งามยามดีหรือว่าฤกษ์สะดวกแก้วทิพย์เห็นว่าอย่างไงดีล่ะ” คุณอุไรยิ้มกริ่มพลางมองคุณกิตติโชจน์อย่างชอบใจ

“คุณป้าคะหนูว่า….”

“หยุดเลยนะไอรินแม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าผู้ใหญ่คุยกันอยู่อย่าพูดแทรก ขอโทษด้วยนะคะคุณท่าน”

“ไม่เห็นเป็นไรเลยนิให้หนูไอรินพูดก็ได้ฉันอยากจะฟัง”

“หนูว่ารออีกสักปีสองปีดีกว่านะคะหนูยังเด็กอยู่เลย”

“เธอเนี่ยนะเด็ก” เสียงหัวเราะเยาะของคุณกรณ์ทำไอรินเกือบจะทนไม่ไหวตานี่ทำหน้าตาท่าทางหน้าหมั่นไส้ใส่ฉันอีกแล้ว

“หนูเป็นห่วงแม่ด้วยถ้าต้องแต่งงานไปแล้วใครจะอยู่กับแม่ล่ะคะ เรามีกันแค่สองคน” ไอรินพูดด้วยเสียงน้อยพลางมองผู้เป็นแม่

“โธ่…แม่คุณช่างเป็นเด็กกตัญญูจริงๆ” น้ำเสียงอ่อนโยนของคุณอุไรหันมาพูดกับไอรินอย่างเอ็นดู

“ไม่เป็นไรแม่ยังไม่แก่อยู่ได้สบายมากไม่ต้องเป็นห่วง”

“ถ้างั้นเอาฤกษ์สะดวกแล้วกันเนอะจะได้สบายใจลุงกับป้า” คุณกิตติโชจน์พูดขึ้น

“ฉันว่าก็ดีนะแก้วทิพย์ยิ่งเร็วยิ่งดี อาทิตย์หน้าเลยเป็นไง”

ห้ะ…!!!” เสียงตกใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายของไอรินกับคุณกรณ์ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้มันเร็วไปจริงๆ ฉันยังไม่ได้ทำใจที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่กับตานี้เลยไอรินตัดพ้อในใจถอนหายใจดังเห้อ

“ผมว่าเร็วไปหรือเปล่าครับ”

“ใช่ค่ะ…หนูก็ว่าเร็วไปนะคะ”

“ดูสิเด็กสองคนนี้ไม่ทันไรก็ใจตรงกันซะแล้ว” คริคริ เสียงหัวเราะของคุณลุงกับคุณป้าที่พยายามจับคู่ให้กับเด็กทั้งสองคนดูมีความสุขเสียจริงแต่ฉันนี้สิทุกข์ใจของจริง

“ไม่เร็วไปหรอกลูกถ้าไม่อาทิตย์หน้าหรือจะเอาเป็นอีกสองวันข้างหน้าล่ะ”

“งั้นเอาเป็นอาทิตย์หน้าแบบเดิมก็ได้ค่ะ”

“เอาเป็นว่าทุกคนเห็นชอบกันหมดถ้างั้นไปกินข้าวกันดีกว่าฉันหิวแล้วน่ะสิ” คุณอุไรรีบตัดบทเปลี่ยนเรื่องทันทีเพราะกลัวเด็กสองคนนี้จะหาเหตุผลมาอีก

“เชิญคุณท่านที่โต๊ะในบ้านเลยค่ะบ้านเราอาจจะเล็กไปหน่อยนะคะ” แก้วทิพย์พูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจเล็กน้อยกลัวว่าคุณอุไรและคุณกิตติโชจน์จะไม่สะดวกสบายเหมือนกับบ้านตนเอง

“ฉันว่าไม่เห็นจะเล็กตรงไหนเลยดูอบอุ่นซะมากกว่าใช่มั้ยคะคุณ” คุณอุไรพูดกับสามีพลางสายตามองไปรอบๆบ้าน

“ผมก็ว่าร่มรื่นดีนะ บรรยากาศเช้าๆ นี้ก็ดีด้วย”

“ขอบคุณคุณท่านที่เอ็นดูเราสองแม่ลูกจริงๆ ฉันไม่รู้จะตอบแทนยังไงหมด”

“จะตอบแทนอะไรกันล่ะต่อไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะแก้วทิพย์กินข้าวกันเถอะเด็กๆ รออยู่” แก้วทิพย์มองตามหลังคุณท่านแล้วพลางนึกขึ้นในใจคิดถูกมากๆ ที่ไปขอความช่วยเหลือจากคุณกิตติโชจน์ผู้เป็นที่พึ่งพาในยามลำบากภรรยาของเขาคุณอุไรก็ยังใจดีกับฉันอีกแถมยังเอ็นดูไอรินลูกเราอีกด้วยฉันโชคดีจริงๆ ที่ได้พึ่งใบบุญครอบครัวของท่านแก้วทิพย์ปลาบปลื้มในใจ

“……………”

“มื้อนี้ ฉันมีความสุขมากเลยที่พวกเราจะกลายมาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่เราได้กินข้าวพร้อมกัน…ถ้ามีเด็กน้อยมาวิ่งเล่นสักคนสองคนก็คงสุขใจ” คุณอุไรพูดเปิดประเด็นเรื่องหลานมาแบบโต้งๆ เลยทั้งฉันและคุณกรณ์ต่างพากันสำลักข้าวพร้อมกันเลยที่เดียว

“คุณก็พูดอะไรไม่เกรงใจเด็กๆ เลยดูสิกินข้าวไม่ลงแล้วมั้ง ฮ่าๆ” คุณกิตติโชจน์พูดเสริมทัพภรรยาของตนรู้ใจภรรยาสุดๆ ความอยากอุ้มหลานมันอยู่ในหัวตลอดเวลา

“เห็นมั้ยคะคุณสำลักข้าวยังพร้อมกันใจตรงกันอีกแล้ว ฮ่าๆ” ไอรินเงียบไม่ได้พูดอะไรคุณกรณ์พลางมองมาที่เธอแล้วยิ้มมุมปากยกขึ้นมานึงข้างเธอเลยมองไปแบบเคืองๆ จะปั่นประสาทอะไรฉันอีกไอรินครุ่นคิดในใจ…หลังจากที่ทุกคนต่างพากันอิ่มแล้วเธอกับแม่ก็เดินไปส่งคุณลุงคุณป้าที่รถจอดอยู่หน้าบ้าน

“ฉันกลับก่อนนะแก้วทิพย์ ไอรินป้ากลับแล้วนะลูกไม่ต้องห่วงเรื่องงานหมั้นนะป้าจัดการทั้งหมดเอง”

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้าเดินทางปลอดภัยนะคะ”

เสียงอะแฮ่มในลำคอของคุณกรณ์ดังขึ้นแล้วหันมามองหน้าไอรินที่ทักทายแต่พ่อแม่ของเขากลับไม่ทักคุณกรณ์เลย เธอตั้งใจเองแหละที่จะไม่ทักตาลุงกวนประสาทคนนี้ แม่ไอรินก็หันมามองหน้าไอรินเช่นกันว่าให้สวัสดีคุณกรณ์ด้วย เธอเลยยกมือสวัสดีไปแบบเซ็งๆตามที่แม่บอก