ตอนที่ 3 เงื่อนไขในพินัยกรรม (1)

เงื่อนไขในพินัยกรรม

             อนุรักษ์เดินมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะครู่หนึ่ง วาทีที่เป็นคนเรียกอีกฝ่ายเข้ามาก็วางงาน ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ประสานมือทั้งสองแล้วเอ่ยปากขึ้น “คุณว่าคุณมัทเป็นยังไง”

             อนุรักษ์หัวเราะแล้วถามกลับ “เรื่องนี้ผมควรถามบอสมากกว่านะครับว่าเธอเป็นยังไง”

             “ใช้ได้ รับมือกับเหตุการณ์เฉพาะหน้าได้ค่อนข้างดีเลย” สำหรับการมาทำงานในวันแรกสำหรับวาทีถือว่าผ่านการประเมิน

             “ถ้าบอสพูดมาแบบนี้ผมก็ไม่มีข้อโต้แย้งครับ ผมเห็นด้วยทุกอย่าง โดยเฉพาะการรับมือกับสาว ๆ หรือบอสว่ายังไงครับ” อนุรักษ์ถามความเห็นเจ้านายหนุ่มยิ้ม ๆ

             “ถือว่าคุณไกด์งานมาดีมาก ๆ เลยล่ะ” วาทีส่ายหน้า คนไกด์ไม่เท่าไหร่ แต่คนที่อ่านแค่ไกด์และทำมันออกมาได้ดีในการทำจริงนี่สิน่าเหลือเชื่อ หรือเพราะเป็นผู้หญิงด้วยก็ไม่รู้

             “เห็นไหมล่ะครับ การมีเลขาผู้หญิงมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร” อนุรักษ์เอ่ยเสริม เพราะก่อนหน้าวาทียืนยันว่าอยากได้เลขาผู้ชาย แต่สำหรับมัตสยาที่แดนไทซึ่งเป็นเพื่อนกันแนะนำมาก็เลยยากจะปฏิเสธ ถึงอย่างนั้นก็ออกตัวไว้แล้วว่าถ้าทำงานไม่ได้เรื่องก็จะปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า

             “ถ้าเป็นอย่างวันนี้ตลอดไปคงไม่มีปัญหา” การที่มีผู้หญิงสวย ๆ มาทำงานด้วย หลายคนอาจจะชอบ แต่สำหรับเขาแล้วไม่เลย เพราะเท่าที่เจอมาคืออีกฝ่ายจะโฟกัสที่เขามากกว่าที่งาน เลยตัดปัญหาว่าจะไม่รับเลขาผู้หญิงเด็ดขาด แต่ถึงสุดท้ายจะผิดความตั้งใจก็เถอะ

             “เธอไม่สนใจบอสหรอก เพราะเธอมีคนที่ให้ความสำคัญมาก ๆ อยู่” อนุรักษ์ช่วยเสริมความมั่นใจให้กับเจ้านายอีกครั้งหนึ่ง เพราะเท่าที่ดูมัตสยาคุยกับเขาแค่เรื่องงาน มีพูดถึงวาทีบ้างแต่ทั้งหมดทั้งมวลก็เกี่ยวข้องกับการทำงานทั้งนั้น ไม่มีแอบกระซิบถามเรื่องส่วนตัวเลย อย่างประโยคฮิตที่ผู้หญิงหลายคนมักจะเข้ามาถามเขาคือ “คุณวาทีมีแฟนหรือยังคะ” อะไรเทือกนี้ตลอด

             “ดีแล้วล่ะ ยังไงก็ในช่วงเวลาที่เหลืออีกแค่ไม่กี่วันคุณก็ช่วยสอนงานอื่น ๆ ด้วยนะ”

             “ครับ งั้นผมขอตัวนะครับ เพราะคุณมัทเธอรอผมไปสอนงานอยู่”

             “แล้วไม่คิดจะกลับบ้านกันหรือไง งานเสร็จก็กลับได้แล้ว” วาทีทำเสียงจิ๊จ๊ะทั้งที่บอกแล้วว่าเสร็จงานแล้วให้กลับยังจะมาสอนงานอะไรกันตอนนี้ เลยเวลาเลิกงานจะเป็นชั่วโมงอยู่แล้ว

             “ครับ”

             วาทีส่ายหน้ากับคำว่าครับที่บางครั้งเชื่อไม่ค่อยจะได้ของอนุรักษ์ แล้วหยิบแฟ้มงานขึ้นมาดูต่อ แต่อ่านไปนิดเดียวเสียงโทรศัพท์มือถือที่เขาวางมันไว้บนโต๊ะก็ดังขึ้น

             “ครับแม่” ชายหนุ่มทักคนที่โทรมาในช่วงเวลานี้พร้อมกับยกมือบีบตรงสันจมูก เพราะทุกครั้งที่คนเป็นแม่โทรมาหาจะต้องมีเรื่องให้ชวนปวดหัวทุกที

             “เมื่อไหร่แกจะกลับบ้าน”

             “ขอเคลียร์งานก่อน สักชั่วโมงครับ” วาทีบอกเผื่อเพราะไม่อยากให้คนเป็นแม่เร่ง ทั้งที่จริงแล้วไม่เกินครึ่งชั่วโมงงานที่ว่าก็คงเสร็จ

             “ครึ่งชั่วโมงได้ไหมแม่มีเรื่องจะคุยด้วย นี่ถ้าไม่ติดว่ามันเย็นแล้วแม่จะบุกไปหาแกที่บริษัทเองเลย” นางนิลมณีบอกด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

             “มีอะไรอีกล่ะครับ” วาทีถามกลับด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย