Ep.2 พบเธอ (1/2)

ณ สนามบิน

ผมกำลังเดินลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากทางออก มองภาพตรงหน้านิ่งภายใต้แว่นตาสีชา

“คุณธีร์ ทางนี้ครับ” ได้ยินเสียงไอตินร้องเรียกเสียงดัง มันเห็นผมยกยิ้มร่ารีบเดินเข้ามาใกล้

“ไง ตินไม่เจอกันนานเลย สบายดีนะ”

“สบายดีครับคุณธีร์ โห้ ไปอยู่ต่างประเทศตั้งหลายปี หล่อขึ้นนะครับ แต่น้อยกว่าผมนิดหนึ่ง”

“เออยอมวะ มึงหล่อ” ผมยิ้มส่ายหน้ายอมใจกับมันที่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ความหลงตัวเองไม่เปลี่ยน

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไปกันครับคุณท่านบ่นคิดถึงคุณธีร์ทุกวันเลย”

“ที่พูดมา มึงคิดแล้วใช่ไหม” ผมเลิกคิ้วถามไอติน อย่างพ่อผมน่ะเหรอบ่นคิดถึง หึ ขนลุกว่ะ

“ไปถึงนายก็จะรู้เองครับ” ว่าเสร็จตินรีบช่วยผมยกกระเป๋าไปเก็บข้างในรถ อ่า...พ่อจัดรถใหม่อีกแล้ว ครั้งนี้เล่นของแรงซะด้วย BMW 8

“คันใหม่ของคุณท่านเป็นไงครับ อย่างงามเป็นบุญไอตินมากที่ได้ขับ”

“เฉยๆ วะ กูชอบนินจามากว่า”

“เชื่อครับ เล่นข้นมาจากสวิตเซอร์แลนด์ตั้ง 3 คัน”

“แค่ 3 คันเหรอวะ” ผมให้เอามาไทย 6 คันนะ อย่าบอกนะว่าปู่ให้เอามาแค่นี้ เชี่ยแต่กูขอแล้วไง

“ครับ ตอนนี้จอดอยู่ที่บ้าน”

“จอดอยู่บ้านทำเชี่ยอะไร” ทำไมไม่มาจอดอยู่คอนโดกูวะ กูสั่งไว้แล้ว

“คุณท่านบอก”

เออ ช่างปู่ ช่างพ่อกูเถอะ ผมเลิกสนใจเรื่องรถก่อนจะขึ้นไปนั่งรอไอติน ข้างในรถสวยดีวะน่าลองไปขับชนให้พ่อด่าเล่นดูสักครั้ง

“ไปคาเฟ่พักพิงก่อน” ไอตินหันมองผมขวับ

“ห๊ะ แต่ว่า.....คุณท่าน” มันที่กำลังขับรถร้องห้ามเป็นอันต้องหยุดเมื่อคนในปลายสายที่ผมกำลังพูดถึงนั้น โทรมาตรงจังหวะพอดี เจ้าของรถคันนี้โทรตามรถแน่ๆ ครับ

TRRRRRrrrrrrr ธาม

“รถสวยวะธาม”

(แน่นอน น้ำพักน้ำแรงกูเลยนะนั้น) ปลายสายพูดอย่างภาคภูมิใจ

“น่าขับไปชน ลองดูไหมเผื่ออยากรู้ว่าซื้อมาคุ้มไหม”

“ไอ้ธีร์ ไอลูกเวร ใครสอนมึงแบบนั้นวะ”

“พ่อ” ผมกลั้นขำตอบพ่อไป

(อ่า....กูเคยว่างั้นเหรอ”

“ครับ”

(ลืมบ้างก็ได้ลูก ไอความหัวร้อนจากเลือดพ่อเนี่ย รีบกลับแม่คิดถึง)

“ธาม”

(อะไร)

“บอกแม่ให้รอก่อน”

(ทำไมวะ)

“ธามผมคิดถึง....”

(คิดถึงเชี่ยอะไร ไอธีร์ กูขนลุก) -__- กูยังพูดไม่ทันได้จบ พ่อลูก ลูกไม้มักจะหล่นใกล้ต้น

“คิดถึงฟอนต์ ผมจะแวะไปหาฟอนต์ก่อน”

(เวรล่ะมึง ไอธีร์โว้ยยยยยย มึงไปอยู่สวิตเซอร์แลนด์ตั้งหลายปี แทนที่มึงจะเอาหน้าขี้เหร่ๆ มาให้กูผู้เป็นบิดาได้เห็นก่อน แต่มึงกลับไปหาผู้หญิง เจริญละลูกลูกสะใภ้มันเหมือนใครวะ)

“เหมือนธาม”

(เออกูรู้!) ธามได้แต่ก่นด่าผม จะโทษใครล่ะเลี้ยงลูกให้เหมือนเพื่อน เพื่อนไหมละ เพื่อนจนมันไม่เรียกพ่อ ถามว่าพ่อผมซีเรียสไหม “ไม่โว้ยยยย ลูกกู กูเลี้ยงแบบนี้น่ะดีแล้วค้าบ ไม่ได้อยากมีลูกอยากมีเพื่อนค้าบ” ธามได้กล่าวไว้

“ตามนั้นนะธาม รอไปก่อน” ไม่รอฟังปลายสายบ่น ผมกดวางสายทันที

บนท้องถนน

“จำทางได้ใช่ไหม”

“จำได้ครับ”

“ให้ไปส่อง รายงานทุกอาทิตย์ ใครจะจำไม่ได้วะ” ไอ้ตินบ่นพึมพัมเบาๆ

“กูได้ยิน”

“ชะอุ้ย! แฮะๆ โทษค้าบ”

“.......” ผมนั่งเงียบๆ เสมองข้างทางเห็นปลายฝนที่ไหลรินข้างนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความคิดไหลไปตามสายฝน ผมจำเมืองเชียงใหม่ได้ดี สถานที่บ้านเกิดที่ผมอยู่มาตั้งแต่เด็ก ล้อรถวิ่งผ่านสถานที่ต่างๆ ที่ผมเคยไป ร้านไอติมร้านโปรด ร้านบาบีคิวย่างที่ชอบ ตอนนี้ยังมีนักเรียนต่อแถวรอกันอยู่เลย นี่ก็ผ่านมา 3 ปีแล้วร้านเครป & เค้กก็ยังคงเหมือนเดิม ร้านนี้อีกก็ร้านโปรด...ชื่อร้านหนังสือมุมลับ ขับผ่านไปข้างหน้าอีกก็จะเจอร้านดอกไม้....ดอกทานตะวันที่เธอชอบ...........

ทุกอย่างที่ผมพูดมันคือร้านโปรดเธอ….

คิดถึงจัง.

ฝนตกแบบนี้ เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ

ยังเหมือนเดิมอยู่ไหม.......

รอยยิ้มจางๆ เผยขึ้นทุกครั้งเมื่อนึกถึงใบหน้านวลหวานของเธอคนนั้น ตัวจะสูงขึ้นกว่านี้อีกไหมนะ นัยต์ตาสีนิลกลมๆน่ามอง นั่นจะโตได้มากกว่านี้หรือเปล่า ไหนจะนัยต์ตาสดใสของเธออีกเวลาผมเผลอสบตาเธอทีไรใจแม่งสั่นแทบบ้า ยิ่งแก้มนวลใสอมชมพูนั้นอีก และสำคัญที่สุดคือ รอยยิ้มของเธอ

ผมไม่อาจลืม...อยากเห็นใจจะขาด

เชี่ยยยยยย

“3 ปีที่ผ่านมา ความคลั่งรักของกูไม่ลดลงเลยไงวะ?”

“แน่นอนว่า ไม่ ครับ! แถมหนักขึ้นกว่าเดิม” ไอ้ตินว่าอย่างเห็นด้วย

“มึงก็คิดงั้นเหรอ” ผมถามความเห็นจากมัน

“คุณท่านบ่นให้ฟังว่าคุณปู่โทรมาด่าคุณท่านประจำ ว่าเลิกส่งเฮลิคอปเตอร์ไปรับคุณธีร์สักที”

“กูไม่เห็นพ่อจะส่งมา” ไม่เห็นจะมีสักลำไม่รู้แม่งร่วงกลางอากาศป่าววะ

“เห็นคุณท่านบ่นว่าโดนคนป่ายิงหนังสติ๊กร่วงมั่งครับ”

“มันเก่งขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ” เฮลิคอปเตอร์เลยนะเว๊ย

ตุบ ปัง!

เอี๊ยดดดดดดดดดด!