Ep.1 จุดเริ่มต้นจากศูนย์ (2/2)

เพี๊ยะ!

หน้าฉันหันไปตามแรงตบของคนเป็นพ่อ พ่อตบฉัน ตบฉันเพื่อปกป้องมันเนี่ยนะ

หึ! ตลกสิ้นดี

ฉันหันมองหน้าพ่อด้วยสายตาที่ปนไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า พยายามฟื้นไม่ให้ไหลต่อหน้าคนพวกนี้

“เขาเป็นแม่แกนะ” กรอด~

“มันไม่ใช่แม่ฟอนต์”

“นี่แก!!!!”

“คุณคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ หนูฟอนต์คงไม่ได้ตั้งใจพูดนะคะ” เมย์แสร้งทำเป็นบีบน้ำตาน่าเศร้าห้ามไม่ให้พ่อทำร้ายฉัน แต่ภาพที่ฉันเห็น เธอและลูกยกยิ้มสะใจที่เห็นฉันพ่อตบ

สม-น้ำ-หน้า

มีนขยับปากไร้เสียงเผยบอกฉันหลับหลังพ่อ

“ฟอนต์มีแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น คนที่พ่อเอาเข้ามามันไม่ใช่ครอบครัวของฟอนต์ ฟอนต์ไม่นับญาติ! กับพวกมัน ถ้ามันอยากเปิดร้านขายซื้อผ้าก็ให้มันไปหาเงินมาเปิดเองสิ ไม่ใช่เอาที่ของแม่ฟอนต์ไปขายแล้วเปิดให้มัน”

“....” ทุกสายตาดูจะหลาดใจกับคำพูดของฉัน ที่ฉันรู้เรื่องนี้

“เหอะ! ทำไมฟอนต์จะไม่รู้ว่าขายที่ของแม่ไปทำอะไร สมบัติของพ่อฟอนต์ไม่สนใจอยู่แล้ว แต่คาเฟ่พักพิงนั้นเป็นสิ่งที่แม่สร้างกับมือ ฟอนต์จะไม่ยอมให้พ่อเอาไปให้พวกปลิงแบบนี้”

“ฮึก...พี่ฟอนต์พูดเกินไปหรือเปล่าคะ” อีกแล้วเหรอ เหอะ ขอร้องเถอะมีน น้ำตาอีกแล้ว....แสร้งสะเทือนใจกับคำพูดของฉันแล้วบีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจจากพ่อ

“โธ่ลูกแม่ ไม่เป็นไรนะลูก” แน่นอนการแสดงของแม่ลูกคู่นี้ได้ผลกับพ่อ ยิ่งทำให้ท่านโกรธฉันเข้าไปใหญ่อีก

“ฉันจะขายที่ตรงนั้น มันเป็นชื่อของฉันอยู่แล้ว ฉันไม่ได้มาขออนุญาตแก เพราะฉะนั้นถ้าแกอยากเก็บที่ดินตรงนั้นไว้มากนะ แกก็หาเงินมาซื้อไว้เองซะ”

“......”

ไม่เหลือแล้วจริงๆ สินะ หลงผู้หญิงคนนี้จนลืมแม่ไปแล้ว ไหนแม่บอกว่า พักพิงเป็นสิ่งล้ำค่าที่แม่กับพ่อสร้างมาด้วยกันแล้วทำไมเขาถึงคิดจะขายสิ่งที่สร้างมาด้วยกันล่ะ

เหลือเชื่อเลย

ฉันปล่อยให้น้ำตาไหลต่อหน้าคนตรงหน้า มันเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว ฉันกลั้นไม่ไหวแล้ว

“ฮึก พ่อไม่รักแม่เลยเหรอคะ” ฉันปาดน้ำตากลั้นใจถามสิ่งที่ไม่กล้าถามมาโดยตลอด ท่านชะงักไปเมื่อได้ยินประโยคที่ฉันเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ

“ฉันแค่เคยรักแม่แก......ก็แค่นั้น”

ท่านพูดทิ้งไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกไป

พ่อเปลี่ยนไปมากจริงๆ ค่ะ แม่.....

“โธ่ หนูฟอนต์ไม่ร้องนะ”

ปัด~

ฉันขยับถอย ปัดมือผู้หญิงตรงหน้าทิ้งอย่างน่าขยะแขยง

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน สกปรก!”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ พี่ฟอนต์” ฉันกลอกตามองบน กัดปากข่มอารมณ์พยายามอดทน กับการแสดงละครของสองแม่ลูกคู่นี้

“พ่อไม่อยู่ เลิกแสดงสักทีได้ป่ะมีน ฉันรำคาญ”

“เหอะ อวดดีไปเถอะ ฉันจะทำให้แกไม่เหลืออะไรเลย” เออเผยสักทีน่ามีน เล่นละครอยู่ได้!

“เท่าไร” ไม่มากความ เพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นาน เบื่อขี้หน้าสองแม่ลูกพวกนี้เต็มทน เมื่อกี้โมโหพ่อจนลืมถามราคาขาย

“หึ แกคิดว่าแกมีปัญญาซื้อหรือไง”

“ฉันถามว่าเท่าไร!”

“20 ล้าน” เมย์กอดอกยิ้มเยาะ

“หึ 20 ล้าน! คิดว่าฉันโง่หรือไง ที่ตรงนั้นมันมากสุดแค่ 10 ล้าน มันไม่มีหรอกนะไอหน้าโง่ที่ซื้อที่ดินแพงๆ เกินราคาขนาดนั้น” มันจงใจจะขัดขาฉันไม่ให้ซื้อ

“ก็ไม่แน่นะพี่ฟอนต์ อาจจะมีคนโง่ๆ แถวนี้ มาซื้อก็ได้” ยัยมีนมันเลิกคิ้วแค้นร้อยยิ้มเยาะฉัน ฉันจะไม่อดทนกับเด็กเปรตอย่างแกแล้วนะ เผยสายตาเยือกเย็นมองหญิงสาวตรงหน้า......เพียงไม่นานมือเธอก็เข้าไปกระชากผมยัยมีนแน่น

“โอ้ยยย อีฟอนต์” มันจงใจด่าฉัน คิดว่าฉันไม่รู้รึไง

“เออ อีมีน!” ฉันแอบจิกเล็บยาวๆ ลงหนังหัวกะโหลกอีบ้านี่ เพื่อระบายความโกรธ

“โอ้ย กูจะฟ้องพ่อ ฮึก อีเหี้ย”

เด็กเปรตไหมล่ะ คำพูดมัน

“นี่ อีฟอนต์ อีเด็กบ้า อย่าทำลูกกูนะ” แม่นางรับจะเข้ามา หวังตบฉัน

อย่าหวัง!

ไวกว่ามือก็ตีน......เท้าฉันเนี่ยแหละเขวี้ยงอีผีมีนไปนั่งเล่นกับพื้นได้ หันไปถีบอีป้านี่ต่อไม่ต้องให้มันรอคิวนาน

“อีเหี้ยฟอนต์ กรี๊.......” คิดว่าฉันจะทนฟังเสียงเห่ายัยมีนได้นานไหม

หึ ฉันบ้ากว่าที่พวกแกคิดนะ

เธอรีบคว้ามีดในจานผลไม้ขึ้นขู่ …ถ้าจำเป็นก็แทง

“ถ้าพวกแกกรี๊ด ฉันจะแทงพวกแกดับคาบ้านไปเลย เอาสิไหนๆ ฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้วนี่ ถ้าพวกแกตายไป ถึงติดคุก ฉันก็โอเคนะ” ฉันเชื่อว่าคนทุกคนจะสามารถหมดความอดทน ถึงขนาดฟิวส์ขาดและขาดสติปล่อยให้ความโกรธครอบงำ ควบคุมตัวเองไม่ได้ ถึงขัดขั้นสามารถฆ่าคนได้

และตอนนี้มันกำลังเป็นกับฉัน และพวกเธอก็น่าจะรับรู้ได้เพราะกลัวความตายถึงกับไม่มีเสียงกรีดร้องสักแอะ

“ฮึก.....คุณแม่” มีนรีบคลานไปกอดแม่ตัวเองแน่น

“อย่าคิดว่ากูจะกลัวมึงนะอีฟอนต์” เมย์กัดฟันมองฉันด้วยความโกรธ สายตาของเธอฉันยอมรับเลยว่าฉันกลัว แต่ฉันพยายามกดความกลัวนั้นเอาไว้

“ว้าย คุณหนูฟอนต์” แม่บ้านร้องเรียกชื่อฉันเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

“อย่ามายุ่งกับพักพิง!” ฉันเตือนสองแม่ลูกไว้แค่นั้นและโยนมีดทิ้งไปให้ไกลๆ ก่อนจะเดินออกไปที่รถแล้วขับออกจากบ้านหลังนี้ไป

20.00 น.

บนท้องถนนปกคลุมไปด้วยหยดน้ำฝนที่ตกลงมาสู่พื้นดินไม่แรงมากนัก ภายในรถมีแค่เสียงสะอื้นร้องไห้ของฉันยังคงฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยรถ ปล่อยน้ำตาให้รินไหลท่ามกลางสายฝน

“แม่ฟอนต์ขอโทษ ฟอนต์ไม่อยากอดทนแล้ว ฟอนต์พยายามแล้ว ฮึกก!”

ร่างกายและใจมันอ่อนแรงไปหมดแล้ว หัวใจเหมือนจะแตกสลายอีกครั้งเมื่อนึกถึงคำพูดของพ่อ ในชีวิตฉันบนโลกใบนี้เหลือแค่พักพิงเท่านั้นที่ยังต่อลมหายใจของฉันได้ แต่ตอนนี้พ่อกำลังจะพรากพักพิงไป

“ฮึก..ฮืออออออออ แม่คะ ฟอนต์คิดถึงแม่เหลือเกิน......”

ไฟแดงที่แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้วนั้น.....รถเก๋งข้างหน้ากำลังออกตัวออกไป ฉันเม้นปากแน่น ตากลมโตที่อาบไปด้วยน้ำตานั้นเริ่มพร่ามัวเงยหน้าขึ้นกำลังแล่นรถออกตามไป ทว่า เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้น ไฟจากรถกระบะฝั่งตรงข้ามได้โค้งตัดหน้ารถฉันด้วยความเร็ว ด้วยความตกใจใช้เท้ารีบเหยียบเบรกทันที

“กรี๊ดดดดดด”

เอี๊ยดดดด ทุบ ปัง!

เพียงแค่เสี้ยวฉันรีบหักพวงมาลัยไปอีกทางเพื่อไม่ให้ชนกระบะคันที่ตัดหน้า แต่ก็ยังไม่พ้นชนรถคันข้างหลังกระบะแทนอยู่ดี แรงกระแทกของรถทำให้หัวชนเข้ากับพวงมาลัยรถเต็มๆ ฉันได้กลิ่นของเลือดคละคลุ้งและแล้วความเจ็บแล่นเข้ามาจนทำให้แทบขยับตัวยาก

ตุบ ตุบๆ ๆๆ

“คุณ คุณ ได้ยินเสียงผมไหม”

ตุบ ตุบ ตุบ

“คุณตื่น ปลดล็อกประตู!”

หูของฉันได้ยินน้ำเสียงทุ้มตะโกนเคาะกระจกประตูรถเรียกอย่างร้อนรน

“รถกู้ภัยกำลังมาครับคุณธีร์”

‘ในวันที่แม่ไม่ได้อยู่แล้ว แม่ขอให้ฟอนต์มีชีวิตต่อไปนะลูก’

“ฮึก!”

เสียงของแม่ทำให้ฉันพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีขยับมือ แต่ความเจ็บปวดมันแล่นเข้ามาทุกครั้งที่ฉันขยับ

อึก! น้ำตาของฉันไหลเป็นทาง ฉันกัดฟันแน่นอดทนต่อความเจ็บปวดที่มันชาไปทั้งหัวใจ อีกแค่เพียงนิดเดียวนะฟอนต์ ขอร้อง ฮึก...พยายามอีกหน่อยนะ จน..ปลดล็อกประตูจนสำเร็จ

“ฮึก....แม่ฟอนต์ ...เจ็บ”

ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างได้ดับลงไปพร้อมกับสติของฉัน ร่างกายที่เหน็บหนาวกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้น แต่ยากที่จะลืมตาขึ้นมามอง ........

“.....ฟอนต์”

‘แม่คะ โลกใบนี้ใจร้ายกับฟอนต์เหลือเกิน’

‘อย่างน้อยๆ หลังจากนี้ช่วยใจดีกลับฟอนต์หน่อยได้ไหมคะ’