Ep.7 ใจร้าย (1/2)

แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างกระทบกระจกสะท้อนผ่านม่านตาที่กำลังหลับใหล ขนตางอนขยับเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น คิ้วสวยขมวดชนกันอย่างสงสัย

“โรงพยาบาล......เหรอ”

ภาพเหตุการณ์เมื่อวานฉายขึ้นในหัวเป็นฉาก ๆ

“โอ๊ย!” เพียงแค่ลุกขึ้นนั่ง ร่างบางจำต้องยกมือกุมที่หัวเอาไว้

“ชนไปขนาดไหน ถึงได้เป็นขนาดนี้กัน” ดวงตากลมโตเริ่มเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่กำลังจะไหลรินออกมาอาบแก้ม มองรอยแผลตามตัว

“....ฮึก....”

เธอไม่รู้ว่าน้ำตาเอ่อล้นออกมาจากอะไร เพราะเจ็บแผลหรือเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอกกันแน่

“ถ้าพ่อรู้ พ่อจะเป็นห่วงฟอนต์ไหม”

สิ่งแรกที่ผ่านเข้ามาในหัวหลังจากที่ลืมตาตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายภายในห้องขาวโพลงนี้ ขอแค่ตื่นขึ้นมาเจอพ่อ พ่อที่แสดงสีหน้าว่าเป็นห่วงฟอนต์ เอ่ยถามฟอนต์ว่าเป็นไงบ้าง....แค่นี้ เธอก็ดีใจแล้ว

แต่...

“ฝันมากไป” แววตานิลใสมองภาพอ้างว้างตรงหน้า ไม่มีเห็นแม้แต่เงาของใครสักคน เธอแค่นยิ้มเยาะเย้ยกับความคิดหวังลมๆแล้งๆของตัวเอง ว่าพ่อจะแสดงสีหน้าท่าทางตื่นตกใจแลดูเหมือนเป็นห่วงเธอ ปลอบโยนด้วยประโยคที่ดูอบอุ่น

ซึ่งมันไม่มีทางเป็นไปได้ มองรอบๆ ห้องพบเพียงแค่ความว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน

ทว่า

กลับมีเสียงฝีเท้าของใครสักคนเดินเข้ามา คนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้ากลั้นร้องไห้ เลยทำให้ไม่ทันสังเกตเห็น

“อ๊ะ”

เธอร้องออกมาเมื่อร่างกายถูกโผล่กอดจากใครคนหนึ่งไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าหวานถูกฝั่งเข้าอกแกร่งทำให้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ในอ้อมแขนที่โอบรัดนั้น ทุกหยดความเหงาของเธอถูกกลืนหาย เหลือเพียงความอุ่นไอของคนที่เฝ้ารอ

ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากอ้อมกอดคนๆนี้ ทำทุกอย่างรอบๆตัวเธอหยุดนิ่ง ทั้งที่ควรจะผลักเขาคนนั้นออก แต่ร่างกายกลับไม่ขยับตามที่สมองสั่ง

“ดีใจจังที่ฟอนต์ฟื้น โคตรคิดถึงเธอมากเลยรู้ไหม”

“........”

เธอชะงักนิ่ง เมื่อน้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ความคิดถึงถาโถมแทบล้นหัวใจ ก้อนเนื้อข้างซ้ายที่ทำหน้าที่สำคัญของร่างกายนั้นเต้นระรัวราวกับถูกกระตุ้น แน่นอนมันส่งไปถึงผู้ชายคนนี้ เพราะเธอเองก็ได้ยินเสียงหัวใจเขาเช่นกัน

“เป็นห่วงฟอนต์แทบแย่”

“ฮึก...ฮ” เธอสะอื้นออกมา มือกำชายเสื้อเขาไว้แน่น เมื่อสมองประมวลแน่ชัดแล้วว่าผู้ชายคนนี้เขาเป็นใคร ฟอนต์จำเสียงนี้ได้ดี.....ฮึก..เขากลับมาแล้ว

“ฟอนต์ร้องไห้ทำไมครับคนดี ไม่เป็นไรแล้วนะ เธอปลอดภัยแล้ว” ศีรษะมนต์ถูกมือหนาลูบเบาๆ ยิ่งเขาปลอบโยนมากเท่าไร น้ำตาที่กลั้นยิ่งห้ามไว้ไม่อยู่

“ฮึก....ฮืออออ ฮ ฮือออออ”

เธอกัดฟันกลั้นน้ำตา ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ แต่หัวใจกลับสั่นไหวจนไม่อาจห้ามน้ำตาที่ไหลรินออกมาได้

ขอร้องเถอะฟอนต์อย่างน้อยๆต่อหน้าคนๆนี้ ต่อหน้าธีร์ อย่าร้องไห้เลยนะ เธอควรเข้มแข็งมากกว่านี้สิ

"ฮือออ ฮืออออเจ็บ ฟอนต์เจ็บมาก ฮึก ฮืออออมันกลัวไปหมดฮือออ" ไม่ไหว ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วแม้จะพยายามเข้มแข็ง แต่ยิ่งห้ามยิ่งปวดร้าว เธอจึงซบหน้าลงกับอกของธีร์ ปล่อยให้น้ำตาไหลพรั่งพรูในอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุด

"คนดีบอกธีร์หน่อยได้ไหม เจ็บตรงไหน" เขาปลอบเธอเสียงอ่อนโยน ทั้งที่หัวใจเจ็บราวไปหมดเมื่อเธอพร่ำบอกเขาว่าเจ็บ เขาหวงเธอจนแทบขาดใจ คนของใจคนนี้ไม่ควรได้รับความเจ็บปวดเอาซะเลย

เธอสะอื้น สายหน้าตอบในอ้อมกอดเขา

'เจ็บ ฟอนต์เจ็บที่หัวใจ....'

"ฮึก ทุกคนหายไปจากฟอนต์"

“คนดีไม่เป็นไรแล้ว ธีร์อยู่ตรงนี้แล้ว จะไม่ไปไหนอีกแล้วครับ”

เป็นเขาจริงๆ ด้วย เธอไม่ได้ฝันไป คนที่เธอร้องเรียกหาสุดหัวใจ คนที่หายไปจากชีวิตเธอไม่มีแม้กระทั่งการติดต่อใดๆ แม้ว่าเธอจะพยายามตามหาเขาเพียงใดก็ไม่เจอวี่แววเขาเลย เหมือนกับว่าไม่มีเขาอยู่บนโลกของเธอแล้ว.......

แต่ตอนนี้เขาคนนั้นกลับมา

ธีร์กลับมาแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"!!!"

"เอ่อ....หมอรอตรวจอยู่ครับนาย"

ร่างบางที่สะอื้นรู้สึกตัวเธอพยายามหยุดร้องไห้ เมื่อเสียงของใครอีกคนทำให้เธอรู้ว่าไม่ได้มีแค่เธอและธีร์ที่อยู่ในห้องนี้

ฟอนต์ถอนกายออกจากอ้อมกอดอธีร์ทั้งที่หัวใจยังอ่อนแรง เหลือเพียงลมหายใจที่สั่นไหว รีบปาดน้ำตาออก เพียงเสี้ยวอึดใจทั้งคู่สบสายตากันก่อนที่ฟอนต์จะแปรเปลี่ยนสายตาไปทางหมอ

“เชิญครับหมอ” ตินผายมือเชิญให้หมอเข้าไปตรวจฟอนต์

“ม....หมอขอเข้าไปตรวจหน่อยนะครับ”

ธีร์ถอนหายใจยอมขยับถอยก้าวเดียว เน้นย้ำว่าหนึ่งก้าวจริงๆ สายตาคมดุเผยขึ้นมองตินอย่างเอาเรื่อง

ขัด-จัง-หวะ-กู

ปากหนาขยับสื่อสารกับตินี้

"แฮะๆ ผิดจังหวะนิดนึงเองครับ"

สัตว์ ผิดไปหนึ่ง อีกหนึ่งทำไมถึงเป็นนายแพทย์

เขาประสานสายตาไม่พอใจลูกน้อง

“อุ้ย! แฮะๆ หมอคนก่อนไม่สบายครับเลยได้หมอนี่ เอ๊ย! คุณหมอคนนี้มาแทน” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านายเขาคิดอะไรอยู่ มองกูปานจะแดกหัวหมอครับ เพราะหมอที่มาตรวจเป็นหมอผู้ชาย

“คนไข้ยังปวดหัวอยู่ไหมครับ”

“ย...ยังปวดอยู่นิดหน่อยค่ะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ ธีร์ถึงขนาดต้องพ้นลมหายใจออกมากันเลยทีเดียว

ฟอนต์ในชุดผู้ป่วย ใบหน้าที่ดูขาวซีดไม่สบาย ปลายจมูกเธอจะแดงๆ แก้มก็จะแดงตัดกับสีผิวขาวเช่นกัน ไหนจะคราบน้ำตาที่ไหลติดกับขนตางอนๆ นั้นอีก ในสายตาเขาภาพร่างบางที่เป็นแบบนี้

‘โคตรน่ารัก!!’

ทำธีร์ยืนอดไม่ได้แผ่รังสีอำมหิตทั่วห้อง ต้องขมวดคิ้วมองกดดันหมอตรวจไปเงียบๆ

“คนไข้หายใจเข้าออกลึกๆ นะครับ”

“เฮ้อ!” เสียงพ้นลมหายใจของคนข้างหลังทำหมอและคนไข้สะดุ้ง แม้กระทั่งตินยังเสี้ยวสันหลังวาบ กับเสียงที่ดังกว่าเสียงหัวใจคนไข้ เมื่อการตรวจฟังเสียงการเต้นของหัวใจของหมอที่ดูจะตรวจคนไข้ปกติที่คนทั่วไปพบเห็นจนชินตากันนั้น

มันไม่ชินตาสำหรับเขา!

เชี่ย หมอใกล้ไปไหมวะ

“เอ่อ.....นายหายใจไม่ออกเหรอครับ”

(-__-)

“แฮะๆ” (^ ^) หมายเลขที่ท่านเรียกไม่มีสัญญาณตอบรับ กรุณาถอยห่างจากนายหน่อยไอตินเอ๊ย! หน้าตานายตอนนี้พร้อมจะตีหมอและเขามาก

“อาการโดยรวมคนไข้ปกติดีครับ ที่หัวแรกๆ อาจจะปวดสักพัก เดี๋ยวทานยาอาการจะดีขึ้น ส่วนแขนไม่ควรขยับอะไรมากนะครับมันจะทำให้หายช้า ใส่เฝือกไปก่อนสัก 1 เดือน”

“เป็นเดือนเลยเหรอคะ” ฉันถามหมอย้ำ

“ครับ” คำตอบของหมอทำฉันเศร้า น้ำตาไหล ฉันจะใช้ชีวิตยังไงก่อน

“เฮ้อ~ แล้วฟอนต์จะออกจากโรงพยาบาลได้ตอนไหนคะ” เพียงแค่ฉันเอ่ยประโยคถามหมอ ร่างกายกลับขนลุกซู่เมื่อรู้สึกว่ามีสายตาคมดุเผยจ้องมองฉันนิ่ง

“หมอ เชิญ” ฉันหันมองเขาขวับ จะมาให้หมอกลับทำไม

“ง....งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ”

ฟิ้วววว~ ปัง

“อ้าว มะ....” ไปแล้ว ฉันยังไม่ได้คำตอบจากหมอเลยนะ

“คุณเป็นคนมาส่งฟอนต์ที่โรงพยาบาลเหรอคะ” ไม่ถามก็ได้หมอนะ ถามอีกคนแล้วกัน

“เอ่อ...นายผมไปส่งหมอก่อนนะครับ”

ฟิ้วววววว~

“เดี๋ยวสิ” นี่ก็อีกคน เห้อ แล้วฉันมาอยู่ตรงนี้ได้ไง

“ทำไมไม่ถามธีร์”